Arındırabilsen Kendini Kendinden

herşey bir ve tektir.
kötülük ve günah,
iyilik ve şefkat;
sevinç ve dua hep orada birleşir.
lekesiz bir sevda ile vurgunsam masumiyetine;
arındırabilirsen kendini kendinden,
dokunabilirsen bu tekliğe,
ruhundaki o en çıplak yere dokunabildiğin gibi...
amaçsız hiçbirşey yoktur;
gövdesinden kopmuş kayıp ruhlar bile,
sonsuz bir susuzlukta bu anlama koşar.
herşey birbirinden eksilir,
birbirinden çoğalır...
incitirsen birini,
dalga dalga;
yıllar sonra bir başkası gelir seni incitir...
seversen,
dalga dalga;
yıllar sonra biri gelir sever seni...

Cezmi Ersöz
ne güzel söylemiş cezmi ersöz; arındırabilirsen kendini kendinden...acaba biz nekadar başarabiliyoruz arınabilmeyi...

canım benim ne kadar güzellldi ya keşke herkes arındırabilse kendini kendinden
ne kalırdı ozaman olumsuzluklara dair rrrr
cezmi ersöz bu ya fazla söz gerektirmiyooo
saol cnm paylaşımın için

herşey birbirinden eksilir,
birbirinden çoğalır...
incitirsen birini,
dalga dalga;
yıllar sonra bir başkası gelir seni incitir...
seversen,
dalga dalga;
yıllar sonra biri gelir sever seni...


çok güzeldi,sağol paylaşımın için öykü...



Ah, insan hapishaneleri. Insanin kendi hapishaneleri.
Aklin hapishaneleri.Yüregin hapishaneleri.
Umudun hapishaneleri. Gelecegin hapishaneleri.

Sizin yaninizda zindanlar hiç kalir hiç.
Gün gelir zindandan çikar insan.
Ama, kendi hapishanelerinden çikmak öyle zordur ki. Öyle zordur ki…


Insanin kendini asagilamasi.
Insanin kendi gözünden düsmesi.
Insanin kendini sevmemesi.
Insanin artik kimseyi sevmemesi.
Insanin sevme gücünü yitirmesi.
Insanin kendini yitirmesi.
Insanin bu düsüse alismasi.
Insanin bütün bunlara alismasi...


Yasamanin hep ertelendigini düsünüyorum.
Hep ertelenen hayat.
Hep ertelenen sevmek.
Hep ertelenen istek.
Hep ertelenen özlem. Nereye ertelendigi bilinmeyen bir erteleme.
Neden ertelendigi bilinmeyen bir erteleme. Insanin burnunun ucundaki havuç. Hiçbir zaman yetisemeyecegi havuç. Bir türlü girilemeyen cennet. Bir türlü varilamayan serap...


Van Gogh’un mektuplarindan:

Tutkularin, heyecanlarin büyük ressami Van Gogh, parlak güneslerin, agaçlarin, kuslarin, insanlarin arasinda ne çok hapishanede yasamis. Gerçek anlamda bir mekân hapishanesi degil bu. Duygularin tel örgüler arkasina konuldugu düsüncelerin duvarlarin arkasina atildigi “insanin kendi hapishaneleri”.

NE ÇOK HAPISHANE VAR…

Burada, hep bunu düsünüyorum.
Insanin ne çok hapishanesi var...

“Gelenek hapishanesi”.
“Sürüden ayrilani kurt kapar” hapishanesi.
“Ben çikarima bakarim” hapishanesi.
“Bana bir zarari yok ki” hapishanesi.
“Bunun sirasi degil” hapishanesi.
“Isimi sevmiyorum, ama baska ne yaparim?” hapishanesi.
“Evlenmisiz bir kere, simdiki aklim olsaydi” hapishanesi.

Ayip hapishanesi, günah hapishanesi, suç hapishanesi, yakismaz hapishanesi, uygun degil hapishanesi, sirasi degil hapishanesi, onun da zamani var hapishanesi..

Belki de kendi hapishanelerimiz hep olmalı...'hüzünlerin ince yaraları' hep olmalı..
..tutsaklığı olmasa avuçlarımızdaki kuşun, ne değeri olabilirdi kuşun ya da avuçlarımızın özgürlüğünün..nasıl mutlu olabilirdi gökyüzü başka?

yine de diyorum ki ;hayatımız kendimize ait. oraya kattıklarımız biz istediğimiz için ordalar. onlarla ne yapacağımız bize kalmış...

yaşamak herşeye rağmen güzel işte...

paylaşım için teşkler emeğinize sağlık

arındıra bilmek kendini kendinden bütün maharet bu olsa gerek
paşlaşım için sağol dost

arkadaşlar yorumlarınız için teşekkür ederim....

seheryeli paylaşımın çok güzeldi eline sağlık arkadaşım...

İnsanın elbette hapishaneleri olmalı.. ancak bu saydığımız Ayip hapishanesi, günah hapishanesi, suç hapishanesi, yakismaz hapishanesi, uygun degil hapishanesi, sirasi degil hapishanesi, onun da zamani var hapishanesi..hapihanelerinden kendimizi arındırabildiğimiz oranda tutsaklıtan kurtulup özgürlüğün tadına varabiliriz...

sevgiyle kalın......:)

öykü ve seher yeli paylaşımlarınız için teşekkürler