ZAGROS (22.06.2006)-İran’ın baskılarına dayanamayan 8 çocuğun olan bir anne, dört gün çocukları ile birlikte yürüyerek gerilla alanlarına sığındı. Eşi tutuklanan anne, arkasında her şeyini bırakarak gerilla alanlarında yaşamak istediğini söylüyor

İran’da güvenlik güçleri Doğu Kürdistan’ın Urmiye, Mako kentleri ile özellikle sınır hatlarında yaşayan halk üzerindeki baskılarını arttırdı. Baskılara dayanamayan aileler, yaşamlarının tehlikede olmaları nedeniyle evlerini terk edip günlerce yürümeyi göze alarak, gerilla alanlarına sığınıyorlar.

Maku’da yaşayan 8 çocuk annesi G., tutuklanan “eşinin akıbetinden endişe duyduğunu” söylüyor. Eşinin tutuklamasından sonra çocuklarıyla birlikte gerilla alanlarında doğru yol aldığını belirten G., son dönemlerde İran’ın baskılarının artığına dikkat çekerek, “İran güçleri halkın Newroz’a katılımını gerekçe göstererek köylere ve evlere bakın düzenleniyor. Bizim ev de her gün baskına uğruyordu. Ben ve çocuklarım tehdit ediliyorduk” dedi.

Kürtlere karşı yoğun baskı ve tutuklanmaların olduğunu belirten G., “Bizim yaşadığımız Mako çevresinde, İran istihbarat güçleri, polis ve askerler köylere baskınlar düzenleyerek halkın malına zarar veriyorlar. Birçok kişi tutuklandı” sözleri ile baskıları dile getirdi.

Anne G., eşinin ardından çocuklarının da tutuklanma endişesini şöyle anlatı: “Her gün evlerimize baskınların yapılması yetmiyormuş gibi, 65 yaşındaki eşimi de alıp götürdüler. Hala da haber almış değilim. Eşimi alıp götürdüklerinde geleceğini söylediler. Hiç birimizin hayatı güvencede değildir. Eşimi götürmelerinin ardından, çocuklarımın tutuklanmasından korkuyordum’’

Gece gündüz demeden dört gün yürüyerek gerillaları bulan aile bundan sonra yaşamlarını gerilla alanlarında sürdürmek istediklerini belirtti. G., “Her şeyimi bırakıp, burada yaşamaktan mutluluk duyarım” dedi.

“Geldiğimizi her kesten gizledik. Evimizi, hayvanlarımızı bıraktık geldik. Geldiğimizde de sınırlarda operasyonlar vardı. Bir daha İran güçlerinin eline geçmek ve çocuklarımın tutuklanmasından korkuyorum” şeklinde sözlerine devam eden G., tek isteğinin eşinin serbest bırakılması ve ailesinin tekrar bir araya gelmesi olduğunu söylüyor.

ANF

ZAGROS (22.06.2006)-İran’ın baskılarına dayanamayan 8 çocuğun olan bir anne, dört gün çocukları ile birlikte yürüyerek gerilla alanlarına sığındı. Eşi tutuklanan anne, arkasında her şeyini bırakarak gerilla alanlarında yaşamak istediğini söylüyor

İran’da güvenlik güçleri Doğu Kürdistan’ın Urmiye, Mako kentleri ile özellikle sınır hatlarında yaşayan halk üzerindeki baskılarını arttırdı. Baskılara dayanamayan aileler, yaşamlarının tehlikede olmaları nedeniyle evlerini terk edip günlerce yürümeyi göze alarak, gerilla alanlarına sığınıyorlar.

Maku’da yaşayan 8 çocuk annesi G., tutuklanan “eşinin akıbetinden endişe duyduğunu” söylüyor. Eşinin tutuklamasından sonra çocuklarıyla birlikte gerilla alanlarında doğru yol aldığını belirten G., son dönemlerde İran’ın baskılarının artığına dikkat çekerek, “İran güçleri halkın Newroz’a katılımını gerekçe göstererek köylere ve evlere bakın düzenleniyor. Bizim ev de her gün baskına uğruyordu. Ben ve çocuklarım tehdit ediliyorduk” dedi.

Kürtlere karşı yoğun baskı ve tutuklanmaların olduğunu belirten G., “Bizim yaşadığımız Mako çevresinde, İran istihbarat güçleri, polis ve askerler köylere baskınlar düzenleyerek halkın malına zarar veriyorlar. Birçok kişi tutuklandı” sözleri ile baskıları dile getirdi.

Anne G., eşinin ardından çocuklarının da tutuklanma endişesini şöyle anlatı: “Her gün evlerimize baskınların yapılması yetmiyormuş gibi, 65 yaşındaki eşimi de alıp götürdüler. Hala da haber almış değilim. Eşimi alıp götürdüklerinde geleceğini söylediler. Hiç birimizin hayatı güvencede değildir. Eşimi götürmelerinin ardından, çocuklarımın tutuklanmasından korkuyordum’’

Gece gündüz demeden dört gün yürüyerek gerillaları bulan aile bundan sonra yaşamlarını gerilla alanlarında sürdürmek istediklerini belirtti. G., “Her şeyimi bırakıp, burada yaşamaktan mutluluk duyarım” dedi.

“Geldiğimizi her kesten gizledik. Evimizi, hayvanlarımızı bıraktık geldik. Geldiğimizde de sınırlarda operasyonlar vardı. Bir daha İran güçlerinin eline geçmek ve çocuklarımın tutuklanmasından korkuyorum” şeklinde sözlerine devam eden G., tek isteğinin eşinin serbest bırakılması ve ailesinin tekrar bir araya gelmesi olduğunu söylüyor.

ANF
Yetiskinleri yok eden, cocuklari perisan eden savaslar dünya dinlerinin dogum yerinde at kosturmakta.....
dünya bunca yükün altindan nasil kalkacak....?

Köhnemis inanclarin artik tarihin karanliklarinda yok olmasiyla elbet..saygilar

ZAGROS (22.06.2006)-
İran’da güvenlik güçleri Doğu Kürdistan’ın Urmiye, Mako kentleri ile özellikle sınır hatlarında yaşayan halk üzerindeki baskılarını arttırdı. Baskılara dayanamayan aileler, yaşamlarının tehlikede olmaları nedeniyle evlerini terk edip günlerce yürümeyi göze alarak, gerilla alanlarına sığınıyorlar.
ANF

Albay Kawa, lütfen PEJAK(PKK'nın İran kolu)'ın propagandasını burada yapmayın. Urumiye ve Mako Doğu Kürdistan şehirleri değil Batı Azerbaycan şehirleridir. Urumiyede bu eyaletin başkentidir. İranda'da resmi olarak buralar, Ostanı Garbi Azerbaycanın yani Batı Azerbaycan Eyaletinin şehirleridir. Halkının ezici çoğunluğu Türk olup, Kürtler burada azınlıktır. Ama başta PEJAK olmak üzere Kürt faşistleri buraları Doğu Kürdistan olarak gösterip huzursuzluk çıkarmaktadır. Güney Azerbaycan Türkleri, Irak Türkmenlerine de benzemez. Toprağında yaşayan azınlıklara(Kürt, Asuri ve Ermeni) saygı gösterir. Ama toprağına göz dikenin de gözünü oyar. Herkes, karikatür krizinden ders çıkarsın. Azerbaycan Türkleri bu kriz esnasında İranın her yerinde milyonlarla sokağa dökülmüş, koca İran rejimini sarmıştır. Sizin Kürt kenti dediğiniz Urumiyede 600bin Türk, Makoda 50 bin Türk sokaklara inerek İran rejimini şok etti. Buradan Kürt şovenistlerine sesleniyorum. Karşınızda itilmiş, kakılmış ve kısmen asimile olmuş 1,5 milyon Irak Türkmeni yok. Milli bilinci yüksek ve İran ordusunun %40'ını oluşturan 35 milyon Azerbaycan Türkü var. Urumiye de sizin için ikinci bir Kerkük olmaz. Olsa olsa sonunuz olur. O yüzden akıllı olun. Azerbaycan toprağına göz dikmekten vazgeçin. Özgürlük mücadelenizi gidin Kürdistan ostanında, Senendeçte, Sakızta yapın. Bu söylemlerinizin de sadece Batı Azerbaycan eyaletinin Kürt azınlığına zarar vermekten başka bir işe yaramadığını da idrak edin.

West Azerbaijan province of İran

Solda sarı ile boyalı bölge İranın Batı Azerbaycan Eyaleti:

İranın eyaletlerini gösterir harita:

9 numara Batı Azerbaycan(başkent Urumiye)
8 numara Doğu Azerbaycan(başkent Tebriz)
6 numara Erdebil(başkent Erdebil)
10 numara Kürdistan(başkent Senendeç)

Bu parçalar Güney Azerbaycan Tanıtım derneğinin resmi sitesindeki Talas Avşar isimil yazarın Güney Azerbaycan Batı bölgesinin
demografik yapısı isimli makalesinden alıntıdır(.http://www.gunaztac.com/tanitim/6/tanitim6-7.htm)

Makonun demografik yapısı:

Azerbaycan’ın Kuzeyinde Türkiye ve Kuzey Azerbaycan’la ortak sınırları bulunan Makı vilâyetinin çevresinde Milan, Celali ve Heyderanlu Kürt aşiretleri dağınık şekilde yaşamaktadırlar. İran İstatistik Merkezi’nin son verilerine göre Celali (Halikanlu) aşireti 15796 (2238 Aile), Milan aşireti 11502 (1686 Aile) ve Heyderanlu 1396 kişi(183 Aile)den oluşur. Yani bu bölgede tahminen 28694 Kürt halen konar göçer hayat sürdürmektedirler. Celali aşiretinin nüfusu UNESCO’nun 1963 yılında verdiği rakama göre 1135 aileden ibarettir. Yukarıdaki rakamlara dayanarak %3 artışla bugün bu aşiretin nüfusu 15 bin civarında olmalıdır. Bu aşiret günümüzde Azerbaycan’ın batısında göç eden en büyük aşirettir ve bölgede göç halinde yaşayanların %48.2’sini oluşturur. Milan aşiretinin nüfusu 1963’te 2030 aile olarak kaydedilmiştir[11]. Bu rakamı yukarıdaki verilere dayanarak %3 artışla hesaplarsak günümüzde bu aşiretin nüfusu 27 bin kişi civarında olacaktır. Hayderanlu aşiretinin nüfusu 1963 yılında 1800 kişi(300Aile) olarak açıklanmış, %3 artışla bu aşiretin nüfusu 4 bin civarında olmalıdır yani günümüzde bu aşiretlere mensup 46 bin kişi yaşamaktadır. İran İstatistik Merkezi’nin son verilerine göre Makı ve Çaldıran vilayetinin nüfusu 174199 kişi tahmin ediliyor. Makı şehrinin nüfusu 36747 kişidir. Şehrin Kürt nüfusu %10 (3674) olarak tahmin ediliyor. Yani bu bölgede yaklaşık 50 bin Kürt yaşamaktadır. Bu da Bölge nüfusunun %28’i civarındadır.
Urumiyenin demografik yapısı:

Azerbaycan’ın Batı bölgelerinin merkezi konumunda olan Urmu şehri Azerbaycan’ın en eski ve tarihi şehirlerindendir. Ahmet bin Yakup, Alboldan kitabında şöyle yazıyor: “Urmiya Azerbaycan’ın büyük ve eski şehirlerindendir. İslam’dan sonra Urmiya Marağa’dan sora Azerbaycan’ın ikinci büyük şehri konumundaydı11.

Urmu’nun Kuzey Batısında Salmas’la Urmu arasında Türkiye ile Azerbaycan sınırlarında Sumay ve Beradust bölgesinde Şakakan aşireti yaşıyor. Son verilerde Şekakan aşiretinin göçer nüfusu 923 kişi(112aile)’dir. Günümüzde Türkiye ile Azerbaycan sınırlarında Urmu’nun Sumayibradust bölgesinde 41332 kişi, Azerbaycan’la Irak sınırlarında Silvane bölgesinde (Tergiver, Mergver, Deşt) ise 58883 Kürt nüfusu olduğu tahmin ediliyor. Urmu vilayetinin nüfusu 969129 kişidir. Urmu şehrinin nüfusu ise 467840 kişidir. Burada nüfusun %20’sini (86 bin) Kürtlerin oluşturduğu tahmin ediliyor. Böylelikle Urmu bölgesinde 168215 Kürt yaşamaktadır. Bu da Urmu bölge nüfusunun %16’sını oluşturmaktadır. Bölgede ayrıca yaklaşık 65 bin Ermeni ve Asuri yaşamaktadır.
Kısa zaman içinde ard arda mesaj yazıldığı için sistem tarafından mesajlar birleştirilmiştir (otomesajdır, Alevimen)
Sonuç olarak Batı Azerbaycan’da 3.020893 kişilik nüfusun yaklaşık 1.853000(%61) Azerbaycan Türkü, 1.168014’unu (%37) Kürtler; 80.000’ini (%2) ise Ermeni ve Asuriler oluşturuyor. Bu ise Kürtlerin Güney Azerbaycan nüfusunun yaklaşık(%7 )’sini oluşturmaktadır.
Kısa zaman içinde ard arda mesaj yazıldığı için sistem tarafından mesajlar birleştirilmiştir (otomesajdır, Alevimen)
Azerbaycan’da Kürtlerin yayılma sebepleri:

19. yüz yılın sonları, 20. Yüz yılın başlarında Azerbaycan’da büyük bir değişim yaşandı. Türk aşiret yapısı ortadan kalktı ve Donbili, Avşar, Makuyi ve diğer aşiretler konar göçer hayat tarzını bırakıp Azerbaycan köylerine yerleşti, buna karşın Celali, Milan, Dehbokri ve Belbas birliği gibi Kürt aşiretleri, aşiret yapısını koruyarak harbi ve siyasi denge onların lehine değişti. O güne kader Kürt isyanlarını Tebriz ve Tahrana ihtiyaç olmadan Türk aşiretleri başarıyla bastırırdı. Türk aşiretlerinin yerleşim hayata geçmesinin ağır sonuçları Şeyh Obeydullah Şemzini ve Simko isyanlarında açıkça görüldü. Osmanlı tâbiiyetinde olan ve Azerbaycan Kürt aşiretleri içinde de nüfuz sahibi Şeyh Obeydullah Şemzini 1881 yılında Güney Azerbaycan‘a saldırdı.

Kürtler Yağma amacı ile Köylere girdi ve önlerine çıkan herkesi oldurdu. Şeyhin oğlu Abdulkadir ve Osmanlı’dan kaçarak Savukbulakta yerleşen Mergver aşiretinin ağası Hamza Ağa Koşaçay’a saldırarak Cami ve Köyleri ateşe verdi. Melikkendi de Koşaçayla aynı kaderi paylaştı. Bu olaylarda onlarca köy tahrip edildi ve on binlerce kişi yaşamını yitirdi. Birinci dünya savaşı artı Ermeni, Asuri ve Kürt isyanlarının zararları Azerbaycan için daha ağır ve korkunç sonuçlar doğurdu. Örneğin Urmu ovalarındaki 300 köyden tamamına yakını tahrip edildi. Urmu’nun nüfusu 25 bin den 5000’e düştü[12]. Kürt aşiretleri Katliam ve yağma peşindeydi. Bu aşiretler Şakakan aşiretinden olan ve Hoy’la salmas şehirleri arasındaki köyleri ele geçiren Simko tarafından yönetilirdi. 20 yıl(1905-1926) boyunca Azerbaycan’ın batı bölgelerinde terör estiren Simko ve Kürt aşiretleri bölgenin nüfus dengesini ve yerleşim alanlarının değişmesine sebep oldu .Bu olaylarda en az 150 bin Azerbaycanlı yaşamını yitirdi. yüzlerce köy tahrip edildi ya da daha emniyetli bir yaşam için boşaltıldı. Bu araziler Kürtler tarafından İşgal edildi. 1930’larda Rızahan’ın Tahtakapı (aşiretleri zorla yerleştirme) siyaseti ile artık boşalmış Türk köyleri Kürtlere kaldı. Rizahan ve Fars teorisiyenleri Türkiye ile Güney Azerbaycan arasında bir tampon bölgesinin oluşturulmasının İran’ın güvenliği açısından önemli olacağı düşüncesindeydi. 2.dünya savaşı bölgeyi yeniden Karıştırdı.1941 yılında Rizahan hakimiyetten düştü ve bölge Ruslar tarafından işgal edildi. Sürgüne gönderilen aşiret ağaları geri döndü ve geleneksel hayat yeniden başladı. Rus ordusu Urmu’ya girmeden önce İran ordusunun bırakıp kaçtığı silahlarla Kürtler şehirde katliama başladı. Urmu pazarını yağmalayıp ateşe verdiler.1942’de Kürt, Ermeni ve Asuriler Özgürlük adında bir örgüt oluşturup Azerbaycan köylerini yağlamaya başladılar. Yüzlerce kişi öldürüldü ve 2000 aile köyleri boşaltıp kaçmak zorunda kaldı[13].Urmu ve kuzey bölgelerde bu olaylar yaşanırken Güney bölgelerde, Savukbulak’ta ise olaylar daha farklı boyutta gelişmekteydi. Bu yılın eylül ayında “Komale Jiyan Kürdistan”(Kürt yaşam Partisi) partisi kuruldu ve arkasından 10 bin Km kara alanı kapsayan özerk bir bölge oluşturuldu ve böylelikle savukbulak(Mahabad) Kürtçü harekatın merkezi konumuna geldi.

Ak devrim olarak nitelendirilen toprak ıslahatı da birçok köyün Azerbaycan feodallerinin malikiyetinden çıkıp Kürt köylülerine verilmesine sebep oldu. Yani 1970 devrimine kader geçen sürede Kürtler dağlardan enip köylere yerleşme aşamasını bitirmiş oldular. Bu arada özellikle 1950’lerden sonra Nüfus hızla arttı ve 20 yıl içerisinde ikiye katlandı. Devrimden sonra Kürt ve Sol örgütlerin silahlı mücadelesi bölgeyi yeniden karışıklığa sürükledi ve nüfusun yer değişmesine sebep oldu. Örneğin Savukbulak’ın Viranşehir, Yazdağı, Halfiyan, Hantavus, Molladeresi, Beykankala ve diğer bölgelerinde yaşayan Şahsevenler’in köyleri ateşe verildi ve butun varlıkları talan edildi. Şahsevenler bu felâketten sonra bölgeyi terk etmek zorunda kaldılar. Hana şehri sakinleri de aynı kadere mahkum oldular. Bu dönemde Kürt nüfusu yoğun olduğu bölgelerde var olan butun Türk köyleri baskılar sonucu göç etmek zorunda kaldı. Devrimden sonra önemli diğer bir olay da Kürtlerin Azerbaycanlıların yaşadığı şehirlere göç etmesidir. Devrimden önce şehirlerde kayda değer sayıda olmayan Kürtlerin nüfusu günümüzde Türklerin yaşadığı şehirlerde %5 ile %25 oranında artmıştır. Batı Azerbaycan’da nüfus dengesini etkileyen diğer bir faktör da Kuzey Irak’ta yaşanan olaylardır.

Bu olaylar 1942’den bu yana Batı Azerbaycan’ı, nüfus değişiminin yanısıra siyasi ve ekonomik olarak da etkilemektedir. 1945’te Irak ordusuna yenilip sınırı geçen Barzan aşiretinden 10 bin Kürt Azerbaycan’a geldi. Üç bin kişilik silahlı güce sahip olan aşiret, Kadi Muhammet’in Kurduğu özerk bölgenin savunucusuna çevrildi.

Barzani’nin beklenmedik gelişi olmasaydı büyük olasılıkla Kürt partisi amaçlarına ulaşamazdı[14] . 1965 yılından itibaren İran’ın kuzey Irak Kürtlerini desteklemesiyle savaş süresince Irak Kürtlerinin Güney Azerbaycan’a sığınması hız kazandı. Mart 1975’te İran ve Irak sınır problemlerini çözme konusunda anlaştı ve Kuzey Irak’ta merkezi hakimiyetle savaşan ve İran desteğini kaybeden Kürtler yenilgiye uğradı, bunun üzerine Saddam ordusunun saldırısına uğrayan 100 bin Kürt bölgeden kaçarak önceden Azerbaycan’a sığınmış diğer 100 bin kişiye eklendi[15]. 1987 yılına kader 50 bin kişi, ağustos 1988’de ise 100 bin kişi yeniden sınırdan geçti ve Azerbaycan’ın köy ve şehirlerine ayrıca Hoy, Urmu ve Uşnu civarında oluşturulan barınaklara yerleşti. Bunlardan en az 50 bin kişinin geri dönmediği tahmin ediliyor. Bölgedeki karmaşa ve sınırlardaki otorite boşluğu Kaçak ve kayıt dışı geliri artırdı, bu da sınır bölgelerinde yaşayan Kürtlerin alım gücünü artırarak özellikle şehirlerde arsa almalarına olanak sağlamıştır.

hayir illa neden haberin o kismi ile ilgilendin onu anlamadim, sonucta o bir haber ve anlatilmak istenen husus, iranin yaptigi baski ve annenin cocuklari ile buldugu care... bu hususta söyleyecek birseyin yoksa neden propaganda yaptigimi düsünerek, 4 cevap birden yazma geregi duymussun, onu hic anlamdim, haber yöle alip degistiremem ya...

Küçük bir otosansür uygulayabilirdin. Ben de bazen yapıyorum:yamukgul:

albay kawa kardesim senin yazdiklarin dogrudur.. tesekkürler kim ne derse desin gerckleri degistiremezler...