çekelim gidelim ,bir uçtan bir uca
açalım yüreğimizin kapısını sonuna kadar
sevelim sevelim sevelim
sevebileceğimiz kadar...

Nil

ve rivayet edildiki,
güneş,
ağır ve yorgun bedeniyle,
kenti
aya teslim ettiğinde,
yani selvilerde,
tarihine yapışıp kalmış,
bir çay bahçesinde,
çınarın gövdesine dayanmış,
çıplak tahta bir masada,
resmini bekleyen çerçeve,
şairini bekleyen şiir
ve gölzerini bekleyen bir damla yaş
vede rüzgarını bekleyen bir tutam saç duruyordu.
daha sonra ama çok daha sonra
diyelimki,5 yada 10 yıl sonra
ay ışığında ,
çerçeve resmini çizdi,
şiir ,şairini okudu,
bir tutam saç rüzgarına,
bir damla yaş,
gözlerine kavuştu.
.....ve
rüzgar,
gözyaşlarını
nil;eteklerine savurdu

şimdi daha da iyi anlıyorum Nazım hikmeti,yılmaz güneyi.....

Akşamdan akşama

gün tükenir, güneş solar
yüreğimde yaran kanar,
gözüme kara bulutlar ,
çöker akşamdan akşama...

yüreğimde ,bir eşkiya
kanat çırpar ,ufuklara
sözümüz vardı dağlara
uçar akşamdan akşama

adın aklıma gelince
hükmedemem yüreğime
bir hüzün inceden ince
çöker akşamdan akşama...

yüreğimde bir eşkiya
kanat çırpar umutlara
sözümüz vardı dağlara
uçar akşamdan akşama