Biliyormusunuz elimize kalem önümüzde bom boş musvette ler
Bir seyler yazıp içimizi dökdügümüz
Kalbimizi yüregimizi haykırdıgımız dizeler

Kimimiz yaşadıgından bir şeyler cıkarır
Kimimiz sevgisini anlatır için için haykırır
Ardımızda bıraktıgımız mazimizi sorgular
Yarı sevinc yarı huzun lere sarılırız

Bazen bir cocuk olur ağlarız yitirdiklerimize
Delirir haykırırız cıldırırız tükenmeyen dertlerimize
Ne unutttugumuz o nun gözümüzden cıkmayan hayali
Nede yitirilmişliğin verdiği ezikliği atarız yüreğimizden

Doğrusunu isterseniz ben bu minvalde yazmaya calısırım
Bilirimki beceremem: Ne kalem anlar beni ne kağit
Beklerim içime girmesini o duygunun
Onlar değilmi yardımcımız...... Bir kalem bir kağıt..

Şimdi mürekkebim bitti ama duygularım Hala yoğun...

murat akkoyun

dostum sana adını hatırlayamadığım ama sonra söyleyeceğim bir rus şairini anlatayım. onun da kaleminin mürekkebi bitmiş gece yarısı şiir yazarken, ama o damarındaki kanını akıtıp şiirini tamamlamış ama kan kaybından ölnmesini engelleyememiş bu arzusu...