Orijinalini görmek için tıklayınız : Karanlığa Şiirler - 1


Ceyhun
22.09.2005, 11:29
Zamanın bittiği andayız işte
Yitip giden bir hayalin sevdası mıdır nedir?
Uğulduyor ta içimde bir yer
Uğulduyor ses kesmeden
Uğulduyor ta derinden

Hoyrat bir ses bu
Duygu nedir bilmeyen, acı nedir bilmeyen
Ses amansız, ses zalim, ses duygusuz
Sus
Ne olursun sus

İçimin acısı inleten ağrılara dönüşürken birbir
Eriyip giderken bedenim
Seyrediyorsunya etrafında akıp giden hayatı
İşte o
İşte bu çaresizlik bitiren insanı

Aklın ve bilimin rehberliğinin bittiği yerdeyim şimdi
Rehberini arıyorsun yalnızlığında
Sigara mı, içki mi, esrar mı?
Konuşmak mı, susmak mı?
Düşünmek mi, koyverip gitmek mi kendini?

İçimde acı, içimde kin
İçimde ince ince çürüten bir sızı
Düşünmek kar etmiyor
Aklınla çözemiyorsun
Bekleyemiyorsun.
Zaman denilen ilaç
Aşırı dozdan götürür mü insanı?

Karanlığa şiirler yazıyorum karanlıkta
Aç gözlerini
Veya bir mum ışığı
Veya Edison'un elektriği
Işığın çözeceği bir karanlık değil bu
Karanlığa şiirler yazıyor, karanlığın esiri

Ceyhun
22.09.2005, 11:31
Hatıralar dağılırken gözümün önünde birbir
Çaresizliğin kervanları geçip gidiyor sokaktan
Her hatıra bir kurşun
Her hatıra bir yara
Her hatıra eziyor seni
Hepsi yeniyor
Her hatıra senin içinde pusuda bekleyen
Kahpe bir düşman olmuş kendi aktörüne

Ve seni en çok üzen
Alçalışlar
Alçalışların karşısında sessiz kalışlar
Her alçalışın karşısında ezilmek
Her alçalışa uydurulan kılıflar
Ardından da
Son ve en büyük alçalışta
Ellerin kolların bağlı çaresiz kalmak
Artık insani değerlerin bu kadar uzağında
Nereye gömsen ki içindeki insanlığı
Nasıl kesip atsan ki
Nasıl bilincini yeniden rehberin kılsan?

Umut bir çocuk
Hep hayal kuran
Hep yanlış anlayan
Duygular birer şahin
Alıp nereye götüreceği belli olmayan
Karakterin bir açık
Heran yıkıp paramparça edebilecek seni
Alıp da karanlığa esir edebilecek

Günün bu vaktinde karanlıktaysam
Yemeden içmeden kesilmişsem
Üstelik düşündüğünde bir hiç için
Eğer içindeki nedenini bilmediğin acı
Her seferinde yeniyorsa bilincini
Ne yapılabilir ki şimdi?
Aklın hükmünün kalmadığı yerde
Akıl nasıl çözebilir ki içindeki sızıyı?
Ve aklının çaresizliği
Nasıl büyütmez ki içindeki acıyı?