Oysa çok garip olmuştum...lügatımda yoktu duygularımın tarifi.
Yanında anlamsızlığın ve buz kesilmiş ellerinin ifadesini sindirmeye çalışırken kendimi tutmaya çalışıyordum...

Ateşten geriye kalan küller gibi toprağa tutunarak rüzgara inat bırakmamak gibi bulunduğu yeri..ve artık bulutsuz havada yağmur yağıyordu,oksijen almaktı yardımsız havaya bakıp ölmediğimi düşünerek...

Çırpınmanın adı direnmek olmuştu bir an ...yaralı bir avın son hamlesi ile yuvasına kaçmaya çalışan hali gibi birşeyler yapmaktı halim..

Sigaraya sarılıp geçmişimteki en acı olaydan nasıl kurtulduğumu hatırlayarak kendime ayağa kalkmak için bir baston ayarlıyordum...

Güneşte parlayan gözlerinin yerine şuursuzca bakışların kalmıştı geriye...bana nedeğini bildiğim halde gözlerinle; yapmaya cesaretim yoktu..takatım kalmamıştı ayaklarımda...ruhum hariç herşeyim kalmak istiyordu yanında...

Şimdi ben gözlerinde aciz ve çaresizsem,titriyor ve konuşamıyorsam, artık yüzüm ifade etmiyorsa beni yokluğundur halim...FalleN(_MaT_)

birde şöle uzaktan okuyum dedim..offf..bu yazı yaff ...içime daral geldi..bidaha neşe dolu bişi yazcam...

Hakketten Cem ruh haline ne oldu senin:)
ama yazın güzel ve yürekten,sağol varol...