Sorun ne aslında bende bimiyorum..içim biraz tedirgin birazda korkuyorum galiba..sanırım ençok ta biraz önce okuduğum yazıdan etkilenme korkusu var..tüm büyük yazarlardada bu duygu yüreklerinin bir köşesinde varmı acaba...tamam dinleyin ozaman beni tabi beni dinleyen birileri varsa..şimdi ilk defa yazıyorum bu kelimeleri..birdaha arkama dönüp bakmayacağım düzeltme yapmayacağım desemde inanmayın bana..şu hayatta hangimiz arkaya dönmeden yapıyormu..inanın hangisi doğru bilmiyorum..yada hangi yol bizi mutluluğa getiren avuçlarımızın içine küçük kristal parçacıkları koyan..pişmanlık ve keşkelerle dolu bir hayat için belkide bunu kendimize yapmamalıyız...hani bir şiir vardı bende şimdi tam anlamıyla hatırlayamadım..hepimiz kaptan olamayız tayfa olmaya mecburuzla başlayan neolursan ol eniyisi olla biten..her sabah bunu kendime tekrarlamaya çalışıyorum..neden eniyisi sende olamayasın neden seninde yazıların dergilerde gazetelerde çıkmasın ve insanların evlerine misafir olmasın..nedenlerle başlayan amalarla biten birsürü cümle..birgün inanıyorum ki bucümlelerim amaların arkasına saklanmayacak!sizinkilerde saklanmasın haydi hemen şimdi birbirimize söz verelim ve birdefaya mahsus ileride neolacağını düşünmeden hayatımızdaki keşkelri başardıma çevirelim ve bu hayat denizinde bir yıldızda biz olalım ve o denize ışık verelim...