turkuaz
20.07.2006, 00:04
Seviyorlardı birbirlerini,
Belki arkadaşça fakat yılar sonra dönüştü bu sevgi büyük bir aşka. Canan seviyordu canı çılgınca sevemezdi başkasını ömrü boyunca Can liseye başlamıştı.Kaptırdı kendini başka bir kıza yıllar geçti aradan Canan bekledi üşenmeden, evlenecek çağlara geldikleri an hayaller kurardı zaman zaman dedilerki Can evlenecekmiş, kız istemeye gideceklermiş. Canan kendisi sanmış süslenmiş püslenmiş. Sabah olunca oturmuş pencereye geldi gelecek diye, fakat ne giden var ne gelen Canan şaşırıp kaldı öylece, anladı kendisi değilmiş, yine o şımarık sevgilisiyle, nişan 1 ay içindeymiş. Başlamış bir teleş alışveriş. Canan her gece dua ediyordu, gün geçtikçe eriyordu, bu haline sadece onlar değil gökteki melekler bile üzülüyordu. Yetti artık çile dönecekse dönsün geriye, dualar hiç fayda etmedi, Can geriye dönmedi. Canan dan nikah şahidi olmasını istedi, Canan ister istemez evet dedi.
Nikah günü geldi, çattı. Arabalar sokağa yaklaştı, takımlar içinde can harikaydı, bir bakışı bütün vücudunu sardı, Canan hala umutluydu, Allahtan sabır bekliyordu.Can ellerini semadan ayıramıyordu. Saatler geçiyordu saat olmuştu 12 damat ve gelin içeri girdi, alkışlar tüm salonu inletti. Nikah memuru başladı sorulara kız dan, sonra sıra gelmişti Cana Canan bakıyordu Can ın ağzından çıkan her satıra Can "evet" diyerek inletti salonu Cananın umutları söndü kimse kalmadı salonda bir Canan vardı pencere kenarında bakıyordu boynu bükük onlara son gücüyle, oda çıktı dışarıya bulutlar bile başlamıştı ağlamaya çılgınca koşuyordu bilmeden, güneş ağırırken duyuldu "sela sesi" dediler Canan ölmüş. Tabutun içinde bile bir melek gibiydi, aradan yıllar geçti, kavgalar başladı zaman zaman, bir çocukları oldu tıpkı Canana benziyordu saçı gözü her yanı Can çocuğa baktığı an anladı Canan ı sevdiğini fakat iş işten geçmişti. Kavgalar gittikçe şiddetleniyordu. Sanki Canan ın ikisiydi Allah ın Can a verdiği azabıydı bu, Can daha fazla dayanamadı buna astı kendini kuru bir ağaca, göçmüştü oda öbür dünyaya Canan bekliyordu onu Cennetin kapısında gömdüler Canı Cananın yanına beyaz bir zambak biti verdi arada...
Örnek olsun bu dünyaya Tüm sevipte ayrılanlara...
Yıllar geçti zambaklar soldu,
Aynı CAN ile CANAN gibi...
Belki arkadaşça fakat yılar sonra dönüştü bu sevgi büyük bir aşka. Canan seviyordu canı çılgınca sevemezdi başkasını ömrü boyunca Can liseye başlamıştı.Kaptırdı kendini başka bir kıza yıllar geçti aradan Canan bekledi üşenmeden, evlenecek çağlara geldikleri an hayaller kurardı zaman zaman dedilerki Can evlenecekmiş, kız istemeye gideceklermiş. Canan kendisi sanmış süslenmiş püslenmiş. Sabah olunca oturmuş pencereye geldi gelecek diye, fakat ne giden var ne gelen Canan şaşırıp kaldı öylece, anladı kendisi değilmiş, yine o şımarık sevgilisiyle, nişan 1 ay içindeymiş. Başlamış bir teleş alışveriş. Canan her gece dua ediyordu, gün geçtikçe eriyordu, bu haline sadece onlar değil gökteki melekler bile üzülüyordu. Yetti artık çile dönecekse dönsün geriye, dualar hiç fayda etmedi, Can geriye dönmedi. Canan dan nikah şahidi olmasını istedi, Canan ister istemez evet dedi.
Nikah günü geldi, çattı. Arabalar sokağa yaklaştı, takımlar içinde can harikaydı, bir bakışı bütün vücudunu sardı, Canan hala umutluydu, Allahtan sabır bekliyordu.Can ellerini semadan ayıramıyordu. Saatler geçiyordu saat olmuştu 12 damat ve gelin içeri girdi, alkışlar tüm salonu inletti. Nikah memuru başladı sorulara kız dan, sonra sıra gelmişti Cana Canan bakıyordu Can ın ağzından çıkan her satıra Can "evet" diyerek inletti salonu Cananın umutları söndü kimse kalmadı salonda bir Canan vardı pencere kenarında bakıyordu boynu bükük onlara son gücüyle, oda çıktı dışarıya bulutlar bile başlamıştı ağlamaya çılgınca koşuyordu bilmeden, güneş ağırırken duyuldu "sela sesi" dediler Canan ölmüş. Tabutun içinde bile bir melek gibiydi, aradan yıllar geçti, kavgalar başladı zaman zaman, bir çocukları oldu tıpkı Canana benziyordu saçı gözü her yanı Can çocuğa baktığı an anladı Canan ı sevdiğini fakat iş işten geçmişti. Kavgalar gittikçe şiddetleniyordu. Sanki Canan ın ikisiydi Allah ın Can a verdiği azabıydı bu, Can daha fazla dayanamadı buna astı kendini kuru bir ağaca, göçmüştü oda öbür dünyaya Canan bekliyordu onu Cennetin kapısında gömdüler Canı Cananın yanına beyaz bir zambak biti verdi arada...
Örnek olsun bu dünyaya Tüm sevipte ayrılanlara...
Yıllar geçti zambaklar soldu,
Aynı CAN ile CANAN gibi...