Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı...
Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde..Deniyordu ki;"arada bir,çok bunaldığınızda,
hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün"...
Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım...Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum...Ama "kendi ölümümüzü ve cenazemizi"düşünmemiz tavsiye ediliyordu...

Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an...
Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim...

Diyordu ki; "bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi,dünyayı
terkettiğinizde oluşacak boşluğu,sevdikleriniz ve sizi sevenler için
öneminizi anlayacaksınız...özellikle insanların sizin için
neler
söyleyeceklerini,onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın...
O andan geriye dönme şansınız olmadığını,hayat denen kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün...

Tekrar sarılma,bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin...
Dünyadaki küslüklerin,ayrılıkların,kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın...

Bırakın canınız yansın,bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz.. Orada,o musalla taşında düşünün kendinizi...Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini...Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin...Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım...

Eşimi,oğlumu,annemi,babamı,kardeşlerimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine...birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine
hepsini...hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı...görüyordum işte "babaaaa..." diye ağlayan biricik oğlumu...

Eşim kucağında "ağlayan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu
perperişan...Koca çınar babacığım,belli belirsiz dualar okuyordu,o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla...Annem,ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını...
Kardeşlerim,akrabalarım"çok erken gitti,doyamadı oğluna.."diyordu
acıyan ses tonlarıyla...Ve dostlarım...Onlar da şaşkındı.Bazısı"daha dün birlikteydik,nasıl olur.."diyordu...Bunları seyredip onlara "hayır ölmedim,burdayım.." demek istedim hayal olduğunu unutup...Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın...

Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide...Belki de hiç aklımıza
gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar...

Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı,ne de isteğim...Almam gereken dersi ve mesajı almıştım...Şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum...
Şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum...Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik...Biraz kendime geldikten sonra devam
ettim hayatımın en zor hayaline...Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı...Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında...Onlarda bıraktığım izleri,yaşananları ve yaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde...
İçlerini okuyacaktım,senaryo bana ait olarak...Yaşarken neler yazmıştım,ölümümle neler okuyacaktım...

Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım,ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildi,deşifre etmem gereken metin...
Canım oğlumun söyleyecek çok şeyi oktu...Özleyecekti,yokluğumu

hissedecekti..ağlayacaktı aklına geldikçe...Belki ölümün ne anlama
geldiğini hissedecek yaşa gelinceye kadar sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları...



Ama hayal bu ya,18-20 yaşına getirdim 2 saniyede oğlumu..."hayal - meyal hatırlıyorum be baba seni...Keşke şimdi yaşıyor olsaydın da erkek erkeğe sohbet etseydik seninle...Bak mezuniyet törenimde de babasızdım...Askere giderken kimin elini öpeceğim senin yerine..."
diyecek canı yanarak bir köşede...
Sevgili eşim...Benim muhteşem hatunum...Nasıl dayanır bensizliğe ?...
O ki,benim için herşeyini feda edip koşmuştu bana...Hayatının tek adamı şimdi toprak olacaktı...Bir daha " Seni seviyorum "
diyemeyecekti...Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı...Ve her gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne...Her sabah da bensiz başlayacaktı koca gün...Tek cümlesi takıldı o an içime;
"Oyunbozanlık yaptın be böceğim,hani beraber ölecektik ?..."
Babam-annem,o bugüne kadar evlat olarak mutlu edecek hiçbir şey yapamamanın acısıyla kahrolduğum güzel insanlar...Helaldi şüphesiz hakları...Bilerek hiç kırmamıştım onları...Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştü işte önlerinde ve dualarına muhtaçtım....Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde bulunmak...Herhalde insanın uzun yaşadığına üzüldüğü nadir anlardan olsa gerek...

Diğerlerine geçmiyorum...Bu yazıyı şu an yazıyı sizlerle paylaştığıma göre"diğerlerine" artık sizler de dahilsiniz...Düşünün,birgün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza"ölmüş" diye...Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız...Eşim şu an yanımda ağlıyor,sanki gerçekmiş gibi...Oysa ki yazarın amacı "Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini "göstermekti...Benim de öyle...Lafı çok uzattım
farkındayım...
Ama hayat dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı...Ben o gün kurduğum o hayalle,canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM...Bilgisayar diliyle "format attım hayatıma"...Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim...

Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş,oyun perde demişti..

Peki ya hayal değil de,gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak
üzere kapansaydı...İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı...Belki gerildiniz,kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence...Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim...Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki...
Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın...

LÜTFEN ARADA BİR,BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN,DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI
GÖZDEN GEÇİRİN...

bu yaziniz gercektende kayda deger ve cok önemli bir insanin günlük yasami icin evet ama ya karsimizdaki insanlar hep bizi kullanmak istiyorlarsa ya ihanet ediyorlarsa ya kardesin can cigerin senin hakkini göz göre göre yiyiorsa ka esin seni aldatiyorsa ya baban annen sana birseyler vermek istemiyorlarsa ya cocuklarin istemedende olsa seni degilde esini istiyorlarsa nasil bu manzarayi olusturabilirsin hayalinde bu senaryo bu oyun normal yasayanlar icin yüz de yüz dogru ya istemeden hayatinin baazi devrelerinde hata yapmis ama hatasindan vaz gecmeye karar vermis dogru yola yürümek istedigi anada birde ne görsün o hatalar bütün sevenlerini kendinden koparip almis öyle bir insan nasil bu hayali beyninde canlandirabilir bence her insanin yasadigi olaylar cok ayri ayridir baaazilari ise bilinmeyen denklemler gibi cözümsüz sadce acilar vardir geride kalan pismanliklar isin icinden cikmanin imkani yoktur böyle bir ruh haliyle insan ölümün acisini düsünemez bile yinede aktarimin cok güzel paylasimina tesekürler can. saygilarimla

INSANLIK ÖLDÜ KATILI MENFAAT

Ben kimi zaman kendime böyle acımasız duygular yaşatırım.işte o zaman hayatım bambaşkalaşır.. Can Dündar'ın o güzel bambaşka yazılarından birini paylaştığın için sağol aspolin arkadaşım..

öncelikle emeğine sağlık.
arada bir ben de düşünürdüm kendi ölümümü ve acayip korkuya kapılırdım.fakat şu ana kadar ki kaybettiklerim(anne ve babam da dahil)bana aslında ölümün iki nefes arasında olduğunu öğretti.ve ben ölümü kanıksadım,korkumu yendim.
insanlara yaşarken değer vermeli düşüncesi ışığım oldu...

paylaşımın için sağol . gerçekten pozitif düşünceelrle yazılmış bir yazı. şimdi bir de bir yakınımızın öldüğünü düşünelim. hep keşke deriz. keşke şunu yapsaydım ya da yapmasaydım . yani mutlaka onu n değerini anlayamamışızdır. tıpkı mezarımız başında ağlayacak , keşkeler diyecek yakınlarımız gibi. neden insanlar ölümü unutuyor? neden sevdikerlimizin değerini bilemiyoruz ve özel olduklarını hissettiremiyoruz? çünkü bu üç günlük dünyanın derdine çookkk düşüyoruz. sanki yarınımız belliymiş gibi.

Şuan ki psikolojimle bunu uygulaması gerekenlerden biride benim sanırım ...Çok güzel bir yazıydı tekrar okuyacağım...Ve düşüneceğim Teşekkürler aspolin umarım banada yararı olur...sevgilerimle

Kazaannnccııı Geldi Hanım Kazanlık Konular Varmıs

Canan abla bende tekrar okudum ne yazıkkı verıldıgınden dolayı :):)

http://www.aleviforum.com/showthread.php?t=14440&highlight=bunlar%FD+d%FC%FE%FCnd%FC%F0%FCn%FCzde+d %FCnyadaki

Guzel bir yazi, fakat ayni yaziyi iki kere baslik acarak okumaya gerek yok (!)

lutfen konu acarken sag ustteki ARAMA secenegini kullanmayi deneyiniz.

kisacasi, KAZAN.