seheryelikiz
13.08.2006, 17:06
[/LIST]
Derler ki :İnsan biraz çocuk olmalı.Bir balon gördüğünde ''istiyorum'' diye tutturmalı...insanın eteğini çekiştireceği bir annesi olmalı...yolda yürürken birazda etrafına bakmalı değişik hayatları görmek için(aman çukurlara ve inşaat kenarlarına dikkat)...insan gecenin bir vakti yatağından fırlayıp ''seni seviyorum'' diye bağırmalı. İnsan,gecenin bir vakti yatağından fırlayıp ''seni seviyorum'' diyebileceği bir sevgili olduğuna inanmalı... insan sabah uyandığında yatağının baş ucunda bir gül ile bir not bulmalı:''uyandırmaya kıyamadım...'' İnsan heyecan duymalı yeni günün getirdiği ışıklar için...İnsan sinirlenmeli,kavga etmeli,inandığı değerler için...İnsan ,arada aşık olmalı,sonunda acı olduğunu bilerek...insan,bazen de sarhoş olmalı bir türkü tutturup sokakları arşınlamalı...insan,anlamsızca beklemeli telefonun çalmasını,belki o arar diye...insan efkarlanmalı tabi biraz da sırf efkar olsun diye...insan arasıra kocaman olmalı,dünyalar kadar,herkesi kucaklayabilmek için...insan,bazen kendi olmalı,bazen herkesten bir parça...insan,bazende aptal olmalı, inanmak istediği şeylere inanmalı...hoşgörülü,kalender olmalı,bir derviş kadar daha çok dinlemeli bir bilge gibi...Hayata küsmesi ve barışması bir çocuk kadar kısa sürmeli...Özel olduğunu,biricik olduğunu bilmeli;ama şımarmamalı...arkadaşlarından,dostlarından yüz çevirmemeli,bazen hatırlarını sormak için aramalı...
( bir köşe yazısı)
Derler ki :İnsan biraz çocuk olmalı.Bir balon gördüğünde ''istiyorum'' diye tutturmalı...insanın eteğini çekiştireceği bir annesi olmalı...yolda yürürken birazda etrafına bakmalı değişik hayatları görmek için(aman çukurlara ve inşaat kenarlarına dikkat)...insan gecenin bir vakti yatağından fırlayıp ''seni seviyorum'' diye bağırmalı. İnsan,gecenin bir vakti yatağından fırlayıp ''seni seviyorum'' diyebileceği bir sevgili olduğuna inanmalı... insan sabah uyandığında yatağının baş ucunda bir gül ile bir not bulmalı:''uyandırmaya kıyamadım...'' İnsan heyecan duymalı yeni günün getirdiği ışıklar için...İnsan sinirlenmeli,kavga etmeli,inandığı değerler için...İnsan ,arada aşık olmalı,sonunda acı olduğunu bilerek...insan,bazen de sarhoş olmalı bir türkü tutturup sokakları arşınlamalı...insan,anlamsızca beklemeli telefonun çalmasını,belki o arar diye...insan efkarlanmalı tabi biraz da sırf efkar olsun diye...insan arasıra kocaman olmalı,dünyalar kadar,herkesi kucaklayabilmek için...insan,bazen kendi olmalı,bazen herkesten bir parça...insan,bazende aptal olmalı, inanmak istediği şeylere inanmalı...hoşgörülü,kalender olmalı,bir derviş kadar daha çok dinlemeli bir bilge gibi...Hayata küsmesi ve barışması bir çocuk kadar kısa sürmeli...Özel olduğunu,biricik olduğunu bilmeli;ama şımarmamalı...arkadaşlarından,dostlarından yüz çevirmemeli,bazen hatırlarını sormak için aramalı...
( bir köşe yazısı)