SON MELÂMİ
Bugün 25 Ocak 2001, Çarşamba. Gece saat on bir gibi telefon çaldı, uzaklardan bir haber daha. Yaşar amca ölmüş. İkindide ölmüş, yarın öğleye kaldıracaklarmış.
- Hanım yetişebilir miyim?
On saat şehir merkezi, sonra iki saat kasaba, evet yetişebilirim. Ben otobüs için telefon ederken hanım elbiselerimi hazırladı. Bütün gece süren sakin bir yolculuktan sonra gündüz saat on bir gibi yetiştim.
Evin arka bahçesinde akrabalardan üç beş kişi toplanmış, konuşuyorlar. Biri küçük oğlu, selam verip başsağlığı diledim. Çok ıstırap çekiyordu, kurtuldu dedi. Ona yurt dışındaki ağabeyini sordum,
- Haber verdin mi, yetişebildi mi?
- Artık yetişemez. Dün geç vakte kadar aradım ulaşamadım, evde değil. Bu sabah tekrar birkaç arkadaşını aradım, bulup haber verecekler.
Az ötede su dolu kocaman siyah bir kazanın altında odunlar yanıyor. Hemen yanında sabun lekeli tahta bir teneşir, birkaç kişi perde için ip germeye çalışıyor. Eve girdim, kireç badanalı küçük bir odanın içinde beyaz çarşaflara sarınmış yapayalnız yatıyor. Yazık, dev bir Promete daha öldü öyle mi? Yüzüne bakamadım, belki ağlarım.
Tıpkı Vahdettin amcanın öldüğü güne benzeyen güneşli ama kuru soğuk bir gündü. Cenaze namazını evin iki sokak ötesindeki beton camide kıldık. Sonra onu ovanın ortasına, kaledeki Zeus tapınağını seyreden yeni belediye mezarlığına gömdük. Ne işe yarar bilmiyorum ama, toprağın arasında gözden kaybolurken Dedenin yaptığı gibi fatiha okuduğum bir tutam toprak serptim. Bir tutam toprak, bence bir demet çiçektir. Dönerken altmış yaşlarında biri koluma girdi,
- Ben Tevfik, babanın eski dostlarından, hatırladın mı?
Evet hatırladım. Belki de baba dostlarından geri kalan son Melami. Eve dönen cenaze otobüsüne birlikte bindik.
- Sizler çalışırken ben çocuktum. Sonra da gençlik heyecanları girdi araya, babamı dinleyemedim. Ama yanlış hatırlamıyorsam, sizler bugün söylenenlerden farklı şeyler söylüyordunuz.
- Çok farklı değil. Onların orası dediği yere, biz burası diyoruz hepsi o kadar. Bizim orası hakkında bilgimiz yoktur.
Son Melami’ye şeriatı sordum,
- Bu çok zor bir soru, o hem geniş hem zor bir şeydir. Bir toplumun içinde bulunduğu doğal koşullardan geleneklerine, kendi koyduğu kanunlardan temel dini hükümlere kadar her şey şeriat, yani insanı çevreleyen şartlardır.
- Peki ya namaz, oruç, hac ve şeriatın içindeki yerleri?
- Kuran açıkça sayı vermez ama, toplum okuyup dinlediklerinden İslam’ın beş, imanın altı şartı olduğunu çıkarıp kabullendiği için bizim de saygıyla karşılayıp kabullenmemiz gerekir. İslam, teslim olup itaat etmek demek değil mi? Ancak şu var ki, kişinin sadece namazı değil bütün ibadetleri kendi içindir, şahsidir. Allah’ın eşsiz varlığını kendi şeriat anlayışımızla sınırlamak doğru değildir.
Otobüs evin önünde durunca inip bahçeye girdik. Teyze acısını içine gömmüş, cenazeden dönenleri karşılıyor.
- Yolum uzak, ben içeri girmeden izin istesem olur mu?
- Olmaz, dedi. Sofra hazır, yemeğini ye de öyle git.
Doğru ya, unutmuşum. Ölenle ölünür mü, yemek yemeden olur mu? Evet, yiyelim ki yaşayalım. Yaşayalım ki, Allah’ın bizlerde yarattığı sureti de yaşasın. Amon rahipleri geliyor aklıma,
(Hayata doğru ayağa kalk ve yeniden doğ! Görüyorsun sen ölmedin ve hep genç olarak yeniden buradasın.)
Eminim ki ölüye değil, ölünün yanında duran biz dirilere işittirmeye çalışıyorlardı.
Yemekten sonra kalktım. Uğurlayanların arasında Tevfik ağabey de var. Ayrılırken Son Melami’ye bir şeyler söylemek istedim, söyleyemedim. Söyleyebilseydim şöyle diyecektim;
- İzin ver, Son Melami ben olayım da bu arayış artık bitsin. Çünkü sadece arayanı değil, yanında yaşayanları da mutsuz ediyor. Allah’ın gerçeği hemen yanı başımızda durup dururken, bu kadar uzaklara gidip yorulmaya değiyor mu?
***
İstanbul’a geri dönmek üzere yola çıktığımda akşam karanlığı çökmek üzereydi. Otobüsün arka taraflarındaki boş bir koltuğa geçtim. Otobüs evlerin ışıklarını hızla arkada bırakırken Yaşar amca geliyor aklıma. Şimdi sorgu melekleri gelmiş midir acaba? Ellerinde tokmaklar, soruyorlar mıdır Rabb’in kimdir peygamberin kim, mezhebin nedir imamın neci?
Yine böyle bir cenaze dönüşü konuştuğum İsmet amcayı hatırlayıp karanlıkta gülümsüyorum. Birlikte bulunduğumuz bir cenaze töreninde imamın sorgulardan söz eden konuşmasını anlamayıp sormuştum,
- Amca ne diyor bu imam, ciddi mi?
- Boş ver, dedi. Bildiğini değil duyduğunu söylüyor. ( Biz onlardan önce de nicelerini yok ettik. Dinle, ne bir ses, ne bir nefes duyuyor musun? Meryem 19/98) ayetinden haberi yok.
Kendi kitabından haberi olmayanın Tevrat’tan haberi olur mu?
“ Nasıl ki gölden sular çekilir gider de kuruyup çöl olur, insan da öylece yatar da kalkmaz. Gökler yok oluncaya kadar uyanmaz ve uykularından uyandırılmazlar. Eyub 14/11 ”
Evet, Yaşar amca da babam gibi bilmediğim derin uykularda uyuyor. Sorguya daha zaman var.
İyi de kabirleri aydınlatan bir nurdan söz eden Dede ne demek istiyordu acaba, sakın aklıma gelen olmasın?
“Ve İsa onlara dedi ki; Ben dünyaya, bana inananlar karanlıkta kalmasın diye bir nur olarak geldim. Biraz zaman daha bu nur sizin aranızdadır. Nurunuz varken yürüyün ki, sizi karanlık basmasın. Zira karanlıkta yürüyen nereye gittiğini bilmez. Yuhanna 12/35 ”
Sonra Nur suresi geliyor aklıma. Şimdi surenin içinden bir nur göndersem Yaşar amcaya, Allah ruhuna eriştirir mi acaba?
“Allah göklerin ve yerin nurudur. Kristal bir fanusun içinde korunmuş, ışık saçan bir kandil gibidir. Adeta inci gibi parlayan bir yıldız. Bu kandil, hiçbir ülke ve topluma mal edilemeyen bereketli bir ağacın, zeytin gibi bereketli bir ağacın yağından yakılır. Öyle bir yağ ki, neredeyse ateş olmadan tutuşacak. Nur üstüne nurdur o. Allah nurunu dilediği kimseye eriştirir. Allah her şeyi bilir. Nur 24/35 ”
Bu ayet, ağaçların, yıldızların ve zeytinyağına bulanmış kandillerin arasında darmadağın olduğumuz en zor çevirilerden biridir. Artık nurun gerçeği gösteren bir bilgi demek olduğunu tartışmadığımıza göre diğer tanımlar hakkında düşünebilir miyiz?
Işıl ışıl parlayan kristal fanus sonsuz evren, fanusun içindeki kandil insan ve anlayışı, ışıksa çevremize yaydığımız doğru bilgidir. Çevremize bilgi veren bu anlayış kandilinin yağı, gerçeğin kendisidir. Öyle bir gerçek ki ne doğusu vardır ne batısı, ne ülkesi vardır ne toplumu. Gerçek her yerde gerçektir. Kandildeki bu yağı veren en büyük gerçekse, bereketli bir zeytin ağacına benzeyen büyük insanlık ağacıdır.
Aslında bu güzel tefsiri yapan Kuran kendisidir ve şöyle açıklıyor,
“ Ey Peygamber! Şüphe yok ki biz seni uyarıcı olarak gönderdik. Allah’ın izniyle bir davetçi, ışık saçan bir kandil olarak. Ahzab 33/46”
Evet Allah nur üstüne nurdur ve her bilginin üstünde muhakkak başka bir bilgi var.
Otobüs gece yarısı mola verdiği tesisten ayrılırken Dede geliyor aklıma. Babam hakkında, oldum Melami buldum belamı diyen Dede.
İyi ki neden diye sormamışım o gün, anlatamazmış. Hoş, anlatsa bile anlamazmışım. Meğer Melâmilik her şeyden vazgeçmek pahasına gerçeği aramak demekmiş. Babamı aşağılıyor sanmıştım, meğer babamın yürüdüğü yolun güçlüğünden söz ediyormuş.
Farkında değilmişim ama, meğer babam gibi ben de gerçeği arayan bir Melami imişim de gerçeğe ulaşmak kolay değilmiş.
“ Orada apaçık işaretler, İbrahim’in makamı vardır. Oraya giren emniyette olur. Yoluna gücü yetenlerin o evi haccetmesi, Allah’ın insanlar üzerinde bir hakkıdır. Kim inkar ederse bilsin ki, Allah’ın âlemlere ihtiyacı yoktur. Al-i İmran 3/97”
Hiç inkar eder miyim? Ama düşünün,
Nedir o işaretler, neresidir o güvende olunan yer? Yoluna gücü yetenler ne demek, nedir Allah’ın hakkı?
Meğer hac demek bulunduğu yerden kalkıp ileriye gitmek demekmiş de, (1) kimsenin aklına düşünce ve davranışlarında ileri gitmek gelmezmiş.
Meğer Mekke’ye gitmeye güç yetermiş de, Allah’ın oturduğu bu kutsal evi ziyaret etmeye herkesin gücü yetmezmiş. Aklı meczup olmakla korkutanların anlatmak istediği meğer buymuş.
Meğer Allah’ın huzuruna giden miracın yolu bir geceden değil, gece gibi kararan bir ömrün içinden geçmekteymiş de, evli ve benim gibi sıradan bir insanın yapabileceği bir şey değilmiş. Meğer Yaşar amcanın toplum ve ailesi tarafından sevilmeyişinin nedeni de buymuş.
Anladım, yaşamın gerçeği bu halkın kaldıramayacağı kadar ağır. Belki de bu yüzden Kuran’a mucize, dünyaya hayal deyip geçiyorlar.
Kuran mucizedir derlerdi de inanmazdım, artık inandım. Nasıl mucize olmasın ki, benim okuduğum şu Kuran baştan sona Müslümanları tehdit ettiği halde Müslümanlar okurken onlara aynı şeyleri söylemiyor. Artık sebebini biliyorum. Çünkü onlar Kuran’ı değil, kendi bildiklerini okuyorlar. Çünkü onların müslümanlıkları İslam’a değil, kendi nefislerinedir.
Namaz, oruç, hac ve zekat! Artık yirmi yıldır sorduğum ve hiç kimseden anlaşılır bir cevap alamadığım şeriatı da anladım. Ancak yine anladım ki şeriat Allah’a ortak koşacağım başka bir kutsallık değil, anlayış kapılarını açmaya çalışan kutsal anahtarlardır.
Evet ama bu kutsal semboller her toplumda var değil mi? Her dinin, iklime ve geleneklere göre değişen bir şeriatı yok mu? Bu şeriatların özünde sakladıkları şey hep aynı değil mi?
Doğru. Kim bilir belki de Allah’ı anın, ibadet edin, oruç tutun, kutsal evi ziyaret edin, insanlara yardım edin diyen Kuran’ın bunu nasıl yapacağımızı söylemeyişi de hepsi aynı olduğu içindir. Tüm dinleri ve kulları sadece insanlık açısından değerlendirip, hepsini kabul ettiği içindir.
Ben bu hiç değişmeyen özün en kısa ve en güzel ifadesini yıllar önce yine İsmet amcadan duymuştum.
- İslamlık, insanlıktır.


http://www.muritkefer.com/book/41.htm

çok uzun hepsini buraya kopyalamıyorum.... İslam, Din ve Bilim Hakkında çok güzel yazılar var şiddetle tavsiye ederim :)

Dede! Kuran ve hadisler hakkındaki anlayışımı neden duymak istemediğini şimdi anladım. Hiç dile getirmedin ama, Rahmanı senin anladığın gibi anlamadığımı galiba biliyordun. Haklıydın, ben senden farklıydım ve ancak tanıdığım Rahimi anlatabilirdim.
Namaz kılmadıkça olmaz derken de haklıydın. Çünkü halkın değerlendirme ölçüsü bilgi ve ahlakla değil, hiç bilmediği halde itaat ettiği ve başkalarını da itaat etmeye zorladığı şeriat iledir. Ama Allah için söyleyin, bu hak mıdır?
Bize namazın rükünleri dörttür derdiniz de, sonra ezberletirdiniz; Kıyam, kıraat, rüku ve sücud. Şimdi kıraatsiz namaz olur mu diye sorsalar olmaz dersiniz de, kıraatin okuyup bilgilenmek demek olduğunu söylemezsiniz.
Tekbir alırken başparmaklar kulak memesine değecek dersiniz de, bu hareketin firavunlara kadar uzanan bir ikilik bilgisini anlattığını bilmezsiniz.
Kıraat Kuran okumaktır dersiniz de, birisi kendi dilinde okumak istediğini söyleyince şaşırıp sakıncalarını anlatamazsınız.
Secde kulun Allah’a en yakın olduğu andır dersiniz de, secde daha kıymetli olduğu halde namaz neden ayakta başlar diye sorsalar susup kızarsınız.
Hayır Dede! Bu insanlar bizim insanlarımız, bu çocuklar bizim çocuklarımızdır ve bu kadar bilgisiz bırakılmalarına Allah razı olmaz. Nitekim olmadı da! Zira Allah’ın her iki eli de sağdı ve bana Kuran’ı sol görünen sağ eliyle okuttu. Ve ben onlara, sizin anlatmadıklarınızı işte böyle anlattım.
Söyleyin Dede, Peygamberin gösterdiği yoldan siz de miraca çıktınız mı? Çıktıysanız söyleyin, Rabb’imiz bizim için hâlâ namaz kılıyor muydu? Bizim için böyle kılıyorduysa, sordunuz mu Yahudi, Hıristiyan, Budist veya materyalist kulları için nasıl kılıyormuş? Yoksa onları unutmuş mudur?
Dede, firavunlardan beridir süregelen şu namazın Kuran’da salât olarak geçtiğini, Kuran’ın söz ettiği bu salât kelimesinin diğer anlamının Allah’ı anmak demek olduğunu, Allah’ı anmaktan maksadınsa düşünüp gerçeği görmek demek olduğunu niçin söylemiyorsunuz?
Namaz dinin direği, müminin miracıdır diyorsunuz da, namazdaki bu miracın Kuran’ı okuyup anladığımız derin bir tefekkür demek olduğunu niçin anlatmıyorsunuz?
Dede ben miraca çıkmadım. Ancak çıkan biri, Allah’ın bizim için hâlâ namaz kılmakta olduğunu, hâttâ namaz kılmakla kalmayıp hacca gittiğini, dahası oruç tutup zekat verdiğini söyleseydi inanın hiç şaşırmazdım.
Allah namaz kılar mı?
Önceleri ben de bilmezdim ama kılarmış. Kıyam, kıraat, rüku ve sücud! Yani ayakta durmak, kuran okumak, eğilmek ve secde etmek.
Kıyam ayağa kalkış, isyan ediş ve karşı duruştur. Kıraat okumak, bilgilenmek demektir. Rüku bu bilgiyle gerçeğe yakınlaşmak, secde de tam olarak anlayıp inanmak demektir. İster inansın ister inanmasın, ister kılsın ister kılmasın, namaz olgunlaşan bir insanın yaşam hikayesidir.
Evet ama bunun Allah ile ne ilgisi var?
Doğru, bu sadece insan ile ilgili bir ifadesi. Halbuki kulları ister kılsın ister kılmasın, Allah’ın kıldığı bir namaz daha varmış, hâlâ kıldığı bir namaz daha.
O namazın kıyamı yeryüzünde nefis dediğimiz canlı varlığın belirişi, kıraatı insanla ilerleyen bilimsel gelişmedir. Bu tek rekatlı varlık namazının rükuu insanların artık bilime inanıyor olmaları, secdesi kıyamet, yani bizim tüm gerçeği görüp inandığımız dirilişimizdir.
İnsanlığın Kabe gerçeğine ilerleyen kıyamet yolculuğu Allah’ın haccıdır. Zekatı kendi varlığından bize verdiği varlığımız, orucuysa hak ve adalet konusunda kıyameti bekleyen suskunluğudur.
Şahadet mi?
Önce Kuran, sonra da bu hatıralar, işte bu gerçeğin şahididir.
Biliyorum Dede, ben gerçeğe ne kadar âşıksam Allah’ın bazı kulları da secdeye öylesine âşık. Biliyorum Allah onları bilgili oldukları için değil, sadece iyi oldukları için seviyor.
“ Sen ancak yaratılıştaki ahenge hayran olan ve görmediği halde Rahmandan korkan kimseyi uyarabilirsin. Böyle kimseyi, bağışlanma ve seçkin bir ödülle müjdele. Yasin 36/11”
Biliyor musun Dede, aslında onları ben de çok seviyorum.
Zaten benim savaşım namaz kılanlarla değil, namaz kılıyormuş gibi görünen şeytanla idi. O şeytan ki, iyi bir insan olmamızı değil, sadece zorla namaz kılmamızı emrederek Allah’ı şeriatla örtmeye çalışmaktadır.
Ben mi? Ben sadece ben bir Prometeydim ve Allah için değil halk için savaşıyordum.
Nereden bilirdim halkın hak olduğunu? Allah’ın yürüyerek gelene koşarak geldiğini söyleyen Peygamber, her zaman olduğu gibi meğer yine doğru söylüyormuş.
Kısa zaman içinde ard arda mesaj yazıldığı için sistem tarafından mesajlar birleştirilmiştir (otomesajdır, Alevimen)
Allah’ım!
“ Zaman benim bir yüzümdür.” (2) buyurmuştun ve ben sana bakmak, seni görmek istedim. Görmek istemekle kalmadım, çok sevdiğim kardeşlerime de göstermek istedim.
Ben isteseydim görünemez miydim deme sakın! Çünkü biliyorum Rahman isminle gizlenir, Rahim isminle görünürsün. Rahman isminle bilinmez ve görünmez iken kim ne görebilmiş ki ben bir şey görebileyim ve gösterebileyim! Ama Rahim isminle göründüğün ve görülmek istediğin şu varlıkta sana bakmamak ve baktırmamak olur muydu?
(İşleyin, ta ki bilelim! Al-i İmran 3/166) buyurmuştun ya, ben bu işlediğimle, senin Rahman isminde gizlediğini benimle görünen Rahim ismine bildirdim. İkimiz de biliyoruz ki, sen istemeseydin ben isteyemezdim.
(Sen atmadın, Allah attı! Enfal 8/17) buyurmuştun ya! Evet, aslında bunu ben yapmadım sen yaptın! Çünkü sen varken, ben yoktur.
“ Ben kulumun zannettiği gibiyim.” (3) diyordun ya, doğruymuş. Biz materyalist kulların Allah yok diyorduk da sana inananlar bize inanmıyor, bizim zannettiğimiz gibi yok da olabileceğini akılları almıyordu. Kendi anlayışlarımızın yarattığı yalandan bir Allah’ı yok ederek bizi de haklı çıkardığın için hamt olsun. Zaten bunu senden başka kim yapabilirdi ki?
Biliyorum, geçmiş ve gelecek ne kadar insan varsa bir o kadar gerçek var ama, her zaman ve mekanda mevcut olan eşsiz varlığın, uçmaya çalışan bir garip Kefer müridine 2002 yılında işte böyle görünüyor.

Biliyorum Dede, ben gerçeğe ne kadar âşıksam Allah’ın bazı kulları da secdeye öylesine âşık.

"Her şey maşuktur , aşık bir perdedir. Yaşayan maşuktur , aşık bir ölüdür."

bu güzel paylaşımın için çok sağol kardeşim bazı sorularıma yanıt oldu..teşekkür ederim....

sevgiyle kalll.........:)

"Her şey maşuktur , aşık bir perdedir. Yaşayan maşuktur , aşık bir ölüdür."

bu güzel paylaşımın için çok sağol kardeşim bazı sorularıma yanıt oldu..teşekkür ederim....

sevgiyle kalll.........:)

ağlamayana emzik verilmeyeceği gibi sorusu olmayanında cevabı yoktur ben emziği çıkarttıkları anda ağladığım için emziğimi hiç almazlar :baby: hehehe

... kişi gerçeği öğrenmek istiyorsa sorusu olmalı ki cevaplansın... sorusu olmayana da bu sözler boştur...

genel olarak çoğu sorunun cevabı da bu yazıda mevcuttur kavga edip duruyolar topiclerde bu yazıyı okuyolar mı bilmiyorum...

"lamekandan mekana gelindi" mekanda aşk var....aşkın kavgası olmuyor.....
kavganın olduğu yerde aşk olmuyor....

sevgiyle kal...:)