Seyduna
22.08.2006, 22:58
Birinci ve de en önemli ders:
Okuldaki ikinci ayımda, hocamız test sorularını dağıttı. Ben okulun en
iyi
Öğrencilerinden biriydim. Son soruya kadar soluk almadan geldim ve
orada
Çakıldım kaldım. Son soru şöyleydi: "her gün okulu temizleyen hademe
Kadının ilk adı nedir? " bu herhalde bir çeşit şaka olmalıydı. Kadını
Yerleri silerken hemen her gün görüyordum. Uzun boylu, siyah saçlı bir
Kadındı. 50'lerinde falan olmalıydı. Ama adını nerden bilecektim ki!.
Son
soruyu yanıtsız bırakıp kağıdı teslim ettim. Süre biterken bir öğrenci,
son
sorunun test sonuçlarına dahil olup olmadığını sordu. "tabii dahil"
dedi,
hocamız."iş yaşamınız boyunca insanlarla karşılaşacaksınız. Hepsi
birbirinden farklı insanlar. Ama hepsi sizin ilginiz ve dikkatinizi hak
eden insanlar bunlar. Onlara sadece gülümsemeniz ve 'merhaba' demeniz
gerekse bile.
Bu dersi hayatım boyunca unutmadım. �hademenin adını da.. Dorothy idi.�
İkinci önemli ders: yağmurda otostop!..
Bir gece vakit gece yarısına doğru Alabama otoyolunun kenarında duran
bir
Zenci kadın gördüm. Bardaktan boşanırca yağan yağmura rağmen,
Bozulan arabasının dışında duruyor ve dikkati çekmeye çalışıyordu.
Geçen
Her arabaya el sallıyordu. Yanında durdum. 60'lı yıllarda bir beyazın
bir
Zenciye hem de Alabama'da yardıma kalkışması pek olağan şeylerden
değildi.
Onu kente kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım. Ayrılırken ille
de
adresimi istedi verdim. Bir hafta sonra kapım çalındı. Muazzam bir
konsol
televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armağanda."geçen
gece
otoyolda bana yardımınıza teşekkür ederim. O korkunç yağmur sadece
elbiselerimi değil, ruhumu da sırılsıklam etmişti. Kendime güvenimi
yitirmek üzereydim, siz çıka geldiniz. Sizin sayenizde ölmekte olan
kocamın
yatağının başucuna zamanında ulaşmayı başardım. Biraz sonra son
nefesini
verdi. Tanrı bana yardım eden sizi ve başkalarına karşılık
beklemeksizin
yardım eden herkesi kutsasın!.
�En iyi dileklerimle, Bayan Nat Kıng Cole."
Üçüncü önemli ders: size hizmet edenleri hep hatırlayın..
Bir pastanın üç otuz paraya satıldığı günlerde 10 yaşında bir çocuk
Pastaneye girdi. Garson kız hemen koştu.. Çocuk sordu: "çikolatalı
pasta
Kaç para?" "50 cent!" çocuk cebinden çıkardığı bozukları saydı. Bir
daha
sordu: "peki dondurma ne kadar." "35 cent" dedi garson kız
sabırsızlıkla.
Dükkânda yığınla müşteri vardı ve kız hepsine tek başına
koşuşturuyordu. Bu
çocukla daha ne kadar vakit geçirebilirdi ki. Çocuk parasını bir daha
saydı
ve "bir dondurma alabilir miyim lütfen" dedi. Kız dondurmayı getirdi.
Fişi
tabağın kenarına koydu ve öteki masaya koştu. Çocuk dondurmasını
bitirdi.
Fişi kasaya ödedi. Garson kız masayı temizlemek üzere geldiğinde,
gözleri
doldu birden. Masayı sanki akan yaşları temizleyecekti.
Boş dondurma tabağının yanında çocuğun bıraktığı 15centlik bahşiş
duruyordu..
Dördüncü önemli ders: yolumuzdaki engeller..
Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya
Koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım neler olacaktı?.
Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri
Birer birer geldiler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafından
Dolaşıp saraya girdiler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirdi.
Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu.
Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu.
Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına
sıkına
İtmeye başladı. Sonunda kan ter içinde kaldı ama kayayı da yolun
kenarına
Çekti. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski
Yerinde bir kesenin durduğunu gördü. Açtı.. Kese altın doluydu. Bir de
Kralın notu vardı içinde.. "bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye
aittir"
Diyordu kral. Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir
ders
almıştı.
"her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir Fırsattır.."
Beşinci önemli ders: önemli olan vermektir..
Yıllar önce hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. Tek
yaşam
Şansı beş yaşındaki kardeşinden acil kan nakli idi. Küçük oğlan aynı
Hastalıktan mucizevî şekilde kurtulmuş ve kanında o hastalığın
mikroplarını
yok eden bağışıklık oluşmuştu. Doktor durumu beş yaşındaki oğlana
anlattı
ve ablasına kan verip vermeyeceğini sordu. Küçük çocuk bir an
duraksadı.
Sonra derin bir nefes aldı ve "eğer kurtulacaksa, veririm kanımı"
Dedi. Kan nakli yapılırken, ablasının gözlerinin içine bakıyor ve
gülümsüyordu. Kızın yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı, ama
küçük
Çocuğun yüzü de giderek soluyordu. Gülümsemesi de yok oldu. Titreyen
bir
Sesle doktora sordu: "hemen mi öleceğim?"
�ufaklık, doktoru yanlış anlamıştı, ablasına vücudundaki bütün kanı
verip,
Öleceğini düşünüyordu.�
Okuldaki ikinci ayımda, hocamız test sorularını dağıttı. Ben okulun en
iyi
Öğrencilerinden biriydim. Son soruya kadar soluk almadan geldim ve
orada
Çakıldım kaldım. Son soru şöyleydi: "her gün okulu temizleyen hademe
Kadının ilk adı nedir? " bu herhalde bir çeşit şaka olmalıydı. Kadını
Yerleri silerken hemen her gün görüyordum. Uzun boylu, siyah saçlı bir
Kadındı. 50'lerinde falan olmalıydı. Ama adını nerden bilecektim ki!.
Son
soruyu yanıtsız bırakıp kağıdı teslim ettim. Süre biterken bir öğrenci,
son
sorunun test sonuçlarına dahil olup olmadığını sordu. "tabii dahil"
dedi,
hocamız."iş yaşamınız boyunca insanlarla karşılaşacaksınız. Hepsi
birbirinden farklı insanlar. Ama hepsi sizin ilginiz ve dikkatinizi hak
eden insanlar bunlar. Onlara sadece gülümsemeniz ve 'merhaba' demeniz
gerekse bile.
Bu dersi hayatım boyunca unutmadım. �hademenin adını da.. Dorothy idi.�
İkinci önemli ders: yağmurda otostop!..
Bir gece vakit gece yarısına doğru Alabama otoyolunun kenarında duran
bir
Zenci kadın gördüm. Bardaktan boşanırca yağan yağmura rağmen,
Bozulan arabasının dışında duruyor ve dikkati çekmeye çalışıyordu.
Geçen
Her arabaya el sallıyordu. Yanında durdum. 60'lı yıllarda bir beyazın
bir
Zenciye hem de Alabama'da yardıma kalkışması pek olağan şeylerden
değildi.
Onu kente kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım. Ayrılırken ille
de
adresimi istedi verdim. Bir hafta sonra kapım çalındı. Muazzam bir
konsol
televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armağanda."geçen
gece
otoyolda bana yardımınıza teşekkür ederim. O korkunç yağmur sadece
elbiselerimi değil, ruhumu da sırılsıklam etmişti. Kendime güvenimi
yitirmek üzereydim, siz çıka geldiniz. Sizin sayenizde ölmekte olan
kocamın
yatağının başucuna zamanında ulaşmayı başardım. Biraz sonra son
nefesini
verdi. Tanrı bana yardım eden sizi ve başkalarına karşılık
beklemeksizin
yardım eden herkesi kutsasın!.
�En iyi dileklerimle, Bayan Nat Kıng Cole."
Üçüncü önemli ders: size hizmet edenleri hep hatırlayın..
Bir pastanın üç otuz paraya satıldığı günlerde 10 yaşında bir çocuk
Pastaneye girdi. Garson kız hemen koştu.. Çocuk sordu: "çikolatalı
pasta
Kaç para?" "50 cent!" çocuk cebinden çıkardığı bozukları saydı. Bir
daha
sordu: "peki dondurma ne kadar." "35 cent" dedi garson kız
sabırsızlıkla.
Dükkânda yığınla müşteri vardı ve kız hepsine tek başına
koşuşturuyordu. Bu
çocukla daha ne kadar vakit geçirebilirdi ki. Çocuk parasını bir daha
saydı
ve "bir dondurma alabilir miyim lütfen" dedi. Kız dondurmayı getirdi.
Fişi
tabağın kenarına koydu ve öteki masaya koştu. Çocuk dondurmasını
bitirdi.
Fişi kasaya ödedi. Garson kız masayı temizlemek üzere geldiğinde,
gözleri
doldu birden. Masayı sanki akan yaşları temizleyecekti.
Boş dondurma tabağının yanında çocuğun bıraktığı 15centlik bahşiş
duruyordu..
Dördüncü önemli ders: yolumuzdaki engeller..
Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya
Koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım neler olacaktı?.
Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri
Birer birer geldiler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafından
Dolaşıp saraya girdiler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirdi.
Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu.
Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu.
Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına
sıkına
İtmeye başladı. Sonunda kan ter içinde kaldı ama kayayı da yolun
kenarına
Çekti. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski
Yerinde bir kesenin durduğunu gördü. Açtı.. Kese altın doluydu. Bir de
Kralın notu vardı içinde.. "bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye
aittir"
Diyordu kral. Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir
ders
almıştı.
"her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir Fırsattır.."
Beşinci önemli ders: önemli olan vermektir..
Yıllar önce hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. Tek
yaşam
Şansı beş yaşındaki kardeşinden acil kan nakli idi. Küçük oğlan aynı
Hastalıktan mucizevî şekilde kurtulmuş ve kanında o hastalığın
mikroplarını
yok eden bağışıklık oluşmuştu. Doktor durumu beş yaşındaki oğlana
anlattı
ve ablasına kan verip vermeyeceğini sordu. Küçük çocuk bir an
duraksadı.
Sonra derin bir nefes aldı ve "eğer kurtulacaksa, veririm kanımı"
Dedi. Kan nakli yapılırken, ablasının gözlerinin içine bakıyor ve
gülümsüyordu. Kızın yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı, ama
küçük
Çocuğun yüzü de giderek soluyordu. Gülümsemesi de yok oldu. Titreyen
bir
Sesle doktora sordu: "hemen mi öleceğim?"
�ufaklık, doktoru yanlış anlamıştı, ablasına vücudundaki bütün kanı
verip,
Öleceğini düşünüyordu.�