FaLLeN
30.09.2006, 17:28
NOT: Gezdiğim bir siteden Alıntı.
Eksiklik, eksik oldugumuzu dusunmekti.
eksiklik, careyi baskasinda aramakti.
Hayatin matematigi farkli; iki yarimi toplayinca
bir etmiyor. insan tek basina mutsuzsa
baska biriyle de mutlu olamiyor.
once yalnizdik. > > > >9 ay boyunca karanlik
bir yerde disari cikmayi bekledik ve dunyaya
aglayarak geldik. Pisman gibiydik. Ya da
mecburen gelmis gibi.
Biraz buyudukten sonra,
kendimizi bildigimiz anda,
icimizi kemiren, kalbimizi kurcalayan o tuhaf duyguyu
hissettik:
Bir yerde bir eksik var.
Korktuk. "Bunun sebebi ne?" diye sorduk kendimize.
Cevabi yapistirdik:
Demek ki sahip olmadigimiz bir seyler
var.
O yuzden eksiklik hissediyoruz."
Peki, neye sahip olmamiz gerekiyor?
cocukken,"yasimiz kucuk" diye dusunduk.
Her istedigimizi
yapamiyoruz. > > > >Kurallar, yasaklar var.
Buyuyunce her sey yoluna girecek.
Buyudukce Bir sey degismedi.
Yine huzursuzduk. icimizden bir ses ayni
sozcukleri > > > >fisildiyordu:
"Bir eksik var."
Kafamiz karisti.
Nasil kurtulacagiz bu igrenc
duygudan? Nasil gececek bu?
Aklimiza yeni cevaplar geldi: Okulu
bitirince gececek.
Ise
girince gececek.
Para kazaninca gececek.
Tatile gidince gececek.
Okulu bitirdik. Diploma aldik. ise girdik. Kartvizit aldik.
Calistik. Para kazandik. Tasindik. Araba aldik.
Calistik.
Eve yeni esyalar aldik.
Tatile gittik. Dans ettik. Terfi ettik.
Kartviziti degistirdik.
Daha cok calistik. Daha cok
para kazandik.Calistik.Calistik .
Gecmedi. "Bir yerde bir eksik var" hissi, hala
orada duruyordu. Bu sefer de "Sevgilimiz olunca gececek"
dedik.
"Yalnizligimiz sona erince bu illetten
kurtulacagiz."
Beklemeye basladik.
Derken, biri cikti karsimiza. asik olduk. Ve
aninda baska biri olduk.
Daha guclu, daha guzel, daha akilli biri.
Hesap cuzdanlari, kartvizitler,hatta ilaclar bile
boyle hissetmemizi saglamamisti. Sevgilimizin gozlerinde, daha
once bize verilmemis kadar buyuk sevgi ve hayranlik
gorduk.
Sevgilimizin gozlerinde Tanri' yi
gorduk.
Isigi gorduk. "Tunelin ucundaki isik bu olmali"
diye dusunduk "kurtulduk."
Sonra bir gun, daha dun bize deli gibi asik
olan insan cekip gidiverdi.
Ya da artik eskisi gibi sevmedigini
soyledi. > > > >Ya da baska birine asik oldugunu
soyledi.
Ya da daha kotusu, baska birine asik oldu
ama soylemedi.
Telefonu acmamasindan,
elimizi tutmamasindan, sevismemesine bahane
bulmak zorunda kalmamak icin biz uyuduktan
sonra yataga gelmesinden anladik, bir terslik
oldugunu..... > > > >Belki de sevmekten vazgecen
veya terk eden sevgilimiz degildi, bizdik.
>Fark etmez. > > >
Sonucta ask bitti.
Simdi her yer bombos. Simdi tekrar
yalniziz.
Basladigimiz yere donduk. > > >
Yillarca ugrastik, eksigin ne oldugunu bulamadik.
>Halbuki her seyi denedik, her yere
baktik.
>oyle mi?
Bakmadigimiz bir yer kaldi. Icimize
bakmadik.
Eksik parcayi disarda aradik ama
icimizde sakli olabilecegini akil etmedik.
Birilerini sevdik, birileri bizi sevsin diye
ugrastik ama
kendimizi sevmedik.
Sasiracak bir sey yok, tabi ki
sevmedik.
Kendimizi sevsek bu kadar kosturur
muyduk?
Canimiz yanmasin diye duvarlarin ardina
saklanir miydik?
Kendimizi bos sanip doldurmaya ugrasir
miydik?
Terk edilmekten korkar miydik?
Asil eksiklik, eksik oldugumuzu dusunmekti.
Asil eksiklik, careyi baskasinda aramakt
Hayatin matematigi farkli; iki yarimi toplayinca
bir etmiyor.
Insan tek basina mutsuzsa baska biriyle
de mutlu olamiyor.
Herkes beni sevsin" diye ugrasinca kimse
gercekten sevmiyor, herkes sevgisine sart koyuyor,
sinir koyuyor.
Oysa "kendime duydugum sevgi bana yeter"
diye dusununce,
kendimizi oldugumuz gibi kabullenince
yarim tamamlaniyor.
Her sey bir oluyor.
iste o zaman perde aralaniyor. Aci diniyor.
iste o zaman baska 'bir' iyle bir araya
gelerek, hesabin
kitabin, korkunun kayginin hukum surdugu
sahte bir sevgi yerine, gercek bir sevgi
yaratilabiliyor.
Sonsuz Sevgilerimle.....
Evet bir yerde bir eksik var....ne zaman doyum noktasına gelsek..yine bir eksiklik çıkıyor..herşey tamam dediğimiz anda yine buluyuruz,ve hep hayat bir eksik devam edecek...çevremizle mutlu olmayı başarsak bile..yada elimizdekilerle..yinede yinede bir eksik
Ben sende kendime ait hiç bir şey bulamadım...
Sevgimiz domino taşları gibi hep eksikti,
Aynı rakamları bir türlü yan yana getiremiyorduk.....
Eksikti bir şeyler hep....
Ya benim gülüşlerim, yada senin gidişlerin....
Hep giderdin haber vermeden,
Sessiz , sedasız ve sualsiz...
Gelişlerin ise hep yorgun olurdu, hep eksik....
Her gidip geldiğinde dahada eksilirdi gülüşlerim....
Anlamazdın.....
Ama; Ne ben vazgeçebiliyordum senden,
Nede sen sebepsiz gitmelerinden.....
okumak istediğim güzel yazılar buldum..aslında bende böle bir yazı arıyordum....çünkü bir şeyleri eksik okuyordum..cevabını aldım..ama hala eksik devam edecek hayat
Eksiklik, eksik oldugumuzu dusunmekti.
eksiklik, careyi baskasinda aramakti.
Hayatin matematigi farkli; iki yarimi toplayinca
bir etmiyor. insan tek basina mutsuzsa
baska biriyle de mutlu olamiyor.
once yalnizdik. > > > >9 ay boyunca karanlik
bir yerde disari cikmayi bekledik ve dunyaya
aglayarak geldik. Pisman gibiydik. Ya da
mecburen gelmis gibi.
Biraz buyudukten sonra,
kendimizi bildigimiz anda,
icimizi kemiren, kalbimizi kurcalayan o tuhaf duyguyu
hissettik:
Bir yerde bir eksik var.
Korktuk. "Bunun sebebi ne?" diye sorduk kendimize.
Cevabi yapistirdik:
Demek ki sahip olmadigimiz bir seyler
var.
O yuzden eksiklik hissediyoruz."
Peki, neye sahip olmamiz gerekiyor?
cocukken,"yasimiz kucuk" diye dusunduk.
Her istedigimizi
yapamiyoruz. > > > >Kurallar, yasaklar var.
Buyuyunce her sey yoluna girecek.
Buyudukce Bir sey degismedi.
Yine huzursuzduk. icimizden bir ses ayni
sozcukleri > > > >fisildiyordu:
"Bir eksik var."
Kafamiz karisti.
Nasil kurtulacagiz bu igrenc
duygudan? Nasil gececek bu?
Aklimiza yeni cevaplar geldi: Okulu
bitirince gececek.
Ise
girince gececek.
Para kazaninca gececek.
Tatile gidince gececek.
Okulu bitirdik. Diploma aldik. ise girdik. Kartvizit aldik.
Calistik. Para kazandik. Tasindik. Araba aldik.
Calistik.
Eve yeni esyalar aldik.
Tatile gittik. Dans ettik. Terfi ettik.
Kartviziti degistirdik.
Daha cok calistik. Daha cok
para kazandik.Calistik.Calistik .
Gecmedi. "Bir yerde bir eksik var" hissi, hala
orada duruyordu. Bu sefer de "Sevgilimiz olunca gececek"
dedik.
"Yalnizligimiz sona erince bu illetten
kurtulacagiz."
Beklemeye basladik.
Derken, biri cikti karsimiza. asik olduk. Ve
aninda baska biri olduk.
Daha guclu, daha guzel, daha akilli biri.
Hesap cuzdanlari, kartvizitler,hatta ilaclar bile
boyle hissetmemizi saglamamisti. Sevgilimizin gozlerinde, daha
once bize verilmemis kadar buyuk sevgi ve hayranlik
gorduk.
Sevgilimizin gozlerinde Tanri' yi
gorduk.
Isigi gorduk. "Tunelin ucundaki isik bu olmali"
diye dusunduk "kurtulduk."
Sonra bir gun, daha dun bize deli gibi asik
olan insan cekip gidiverdi.
Ya da artik eskisi gibi sevmedigini
soyledi. > > > >Ya da baska birine asik oldugunu
soyledi.
Ya da daha kotusu, baska birine asik oldu
ama soylemedi.
Telefonu acmamasindan,
elimizi tutmamasindan, sevismemesine bahane
bulmak zorunda kalmamak icin biz uyuduktan
sonra yataga gelmesinden anladik, bir terslik
oldugunu..... > > > >Belki de sevmekten vazgecen
veya terk eden sevgilimiz degildi, bizdik.
>Fark etmez. > > >
Sonucta ask bitti.
Simdi her yer bombos. Simdi tekrar
yalniziz.
Basladigimiz yere donduk. > > >
Yillarca ugrastik, eksigin ne oldugunu bulamadik.
>Halbuki her seyi denedik, her yere
baktik.
>oyle mi?
Bakmadigimiz bir yer kaldi. Icimize
bakmadik.
Eksik parcayi disarda aradik ama
icimizde sakli olabilecegini akil etmedik.
Birilerini sevdik, birileri bizi sevsin diye
ugrastik ama
kendimizi sevmedik.
Sasiracak bir sey yok, tabi ki
sevmedik.
Kendimizi sevsek bu kadar kosturur
muyduk?
Canimiz yanmasin diye duvarlarin ardina
saklanir miydik?
Kendimizi bos sanip doldurmaya ugrasir
miydik?
Terk edilmekten korkar miydik?
Asil eksiklik, eksik oldugumuzu dusunmekti.
Asil eksiklik, careyi baskasinda aramakt
Hayatin matematigi farkli; iki yarimi toplayinca
bir etmiyor.
Insan tek basina mutsuzsa baska biriyle
de mutlu olamiyor.
Herkes beni sevsin" diye ugrasinca kimse
gercekten sevmiyor, herkes sevgisine sart koyuyor,
sinir koyuyor.
Oysa "kendime duydugum sevgi bana yeter"
diye dusununce,
kendimizi oldugumuz gibi kabullenince
yarim tamamlaniyor.
Her sey bir oluyor.
iste o zaman perde aralaniyor. Aci diniyor.
iste o zaman baska 'bir' iyle bir araya
gelerek, hesabin
kitabin, korkunun kayginin hukum surdugu
sahte bir sevgi yerine, gercek bir sevgi
yaratilabiliyor.
Sonsuz Sevgilerimle.....
Evet bir yerde bir eksik var....ne zaman doyum noktasına gelsek..yine bir eksiklik çıkıyor..herşey tamam dediğimiz anda yine buluyuruz,ve hep hayat bir eksik devam edecek...çevremizle mutlu olmayı başarsak bile..yada elimizdekilerle..yinede yinede bir eksik
Ben sende kendime ait hiç bir şey bulamadım...
Sevgimiz domino taşları gibi hep eksikti,
Aynı rakamları bir türlü yan yana getiremiyorduk.....
Eksikti bir şeyler hep....
Ya benim gülüşlerim, yada senin gidişlerin....
Hep giderdin haber vermeden,
Sessiz , sedasız ve sualsiz...
Gelişlerin ise hep yorgun olurdu, hep eksik....
Her gidip geldiğinde dahada eksilirdi gülüşlerim....
Anlamazdın.....
Ama; Ne ben vazgeçebiliyordum senden,
Nede sen sebepsiz gitmelerinden.....
okumak istediğim güzel yazılar buldum..aslında bende böle bir yazı arıyordum....çünkü bir şeyleri eksik okuyordum..cevabını aldım..ama hala eksik devam edecek hayat