Profesör sınıfa girip karsısında duran dünyanın en seçilmiş öğrencilerine kısa bir süre baktıktan sonra, "Bugün Zaman Yönetimi konusunda deneyle karışık bir sınav yapacağız" dedi. Kürsüye yürüdü, kürsünün altından kocaman bir kavanoz çıkarttı. Arkadan, kürsünün altından bir düzine yumruk büyüklüğünde tas aldı ve taşları büyük bir dikkatle kavanozun içine yerleştirmeye başladı. Kavanozun daha başka taş almayacağına emin olduktan sonra öğrencilerine döndü ve
"Bu kavanoz doldu mu?" diye sordu. Öğrenciler hep bir ağızdan "Doldu" diye cevapladılar. Profesör "Öyle mi?" dedi ve kürsünün altına eğilerek bir kova mıcır çıkarttı. Mıcırı kavanozun ağzından yavaş yavaş döktü. Sonra kavanozu sallayarak mıcırın taşların arasına yerleşmesini sağladı. Sonra öğrencilerine dönerek bir kez daha
"Bu kavanoz doldu mu?" diye sordu. Bir öğrenci "Dolmadı herhâlde" diye cevap verdi. “Doğru" dedi profesör ve yine kürsünün altına eğilerek bir kova kum aldı ve yavaş yavaş tüm kum taneleri taşlarla mıcırların arasına nüfuz edene kadar döktü. Yine öğrencilerine döndü ve
"Bu kavanoz doldu mu?" diye sordu. Tüm sınıftakiler bir ağızdan "Hayır" diye bağırdılar. "Güzel" dedi profesör ve kürsünün altına eğilerek bir sürahi su aldı ve kavanoz ağzına kadar doluncaya dek suyu boşalttı. Sonra öğrencilerine dönerek "Bu deneyin amacı neydi" diye sordu. Uyanık bir öğrenci hemen
"Zamanımız ne kadar dolu görünürse görünsün, daha ayırabileceğimiz zamanımız mutlaka vardır" diye atladı. "Hayır" dedi profesör, "bu deneyin esas anlatmak istediği eğer büyük taşları bastan yerleştirmezseniz küçükler girdikten sonra büyükleri hiç bir zaman kavanozun içine koyamazsınız gerçeğidir." Öğrenciler şaşkınlık içinde birbirlerine bakarken profesör devam etti:

"Nedir hayatınızdaki büyük taşlar?
Çocuklarınız, eşiniz, sevdikleriniz, arkadaşlarınız, eğitiminiz, hayâlleriniz, sağlığınız, bir eser yapmak, başkalarına faydalı olmak, onlara bir şey öğretmek! Büyük taşlarınız belki bunlardan birisi, belki bir kaçı, belki hepsi. Bu akşam uykuya yatmadan önce iyice düşünün ve sizin büyük taşlarınız hangileridir iyi karar verin. Bilin ki büyük taşlarınızı kavanoza ilk olarak yerleştirmezseniz hiç bir zaman bir daha koyamazsınız, o zaman da ne kendinize, ne de çalıştığınız kuruma, ne de ülkenize faydalı olursunuz. Bu da iyi bir iş adamı, gerçekte de iyi bir adam olamayacağınızı gösterir" Profesör, ders bittiği hâlde konuşmadan oturan öğrencileri sınıfta bırakarak çıktı gitti... :thumbup1: :thumbup1: :thumbup1:

çok anlamlı çok güzel bir yazı eline sağlık arkadaşım.

paylasim icin Tesekürler
sevgiler CANO

paylasim icin tsk.güzel bir yazi.gercekten düsünülmeye deger bir yazi

doğduğumuzda o taşları genelde hazır buluruz kavanozda hatta en büyüklerini. bize genelde küçük taşları yerine koymaya çalışmak kalır.
büyükleri kırmaya çalışırız.
çıkara bilirsek çıkarırız.
bazen kavanozu da kırarız.
bazen ruhsal durumumuzu görmezden geliriz.
içine su dolduruz.
işte hayatın bize verdiği imkanlar dahilinde bişiler yapmaya çalışırız.
hepinizin çocuklarının kavanozlarına onlardan izinsiz müdahale etmemeniz dileğiyle selamlar saygılar.

aslında kavanozlara koyduğumuz taşların düzeninden öte ..
o taşları daha sonra kavanozu kırmadan nasıl çıkarabiliriz...

beğendiğiniz için teşekürler arkadaşlar ben de çok beğendim ve sizlerle paylaşmak istedim...:) :)

paylaşıma tşk arkadaşım

bencede çok doğru.insan hayatının en temel taşlarını elinden geldiğince en düzgün şekilde belirlemeli.aslında bazen de bu kendi elinde olmayabiliyor.hayat rüzgarı insanı bir yaprak misali savurabiliyor.bu durumlardada insan ne yapmaya çalışsa bunu değiştiremiyor.bir felsefecinin dediği gibi hayat ırmağının yönünü bazen hiç bir şey değiştiremez....

paylaşımın için sağol gerçekten bu öyküden çkarılacak çok anlamlı dersler var ben kendime uygun olanı aldım...