Fransız filozofu Descartes;üç yüz yıl önce ‘Düşünüyorum,o halde varım’ deyince ortalık birbirine girmiş.Çünkü,varlığını Allah’tan başka bir kaynağa dayandırmaya kalkışmış.Kilise ayaklanmış.Kurulu düzene aykırı düşündüğü için Descartes dinsiz sayılmış ve kitapları yasaklanmış….

Ama Batı;bu Descartes’lar sayesinde karanlığı aştı.Farklı düşünmekten korkmayalım.Özgür düşüncenin şampiyonlarından Stefan Zweig;Montaigne’yi anlattığı bir yazısında şöyle der,

‘Yanlış olan ve suç sayılması gereken tek şey vardır:çeşitlilik içerisindeki dünyayı öğretilerin ve sistemlerin kıskacı arasına sokmaya çalışmak…Yanlış olan;başka insanları özgür yargılarından,gerçekte istediklerinden uzaklaştırmak ,aslında içlerinde bulunmayan bir şeyi onlara zorla benimsetmeye kalkışmaktır.Böyleleri;özgürlük nedir bilmeyenlerdir ve Montaigne,’yeniliklerini’ tek ve tartışılmaz doğru niteliğiyle dünyaya kabul ettirmek isteyen;yüzbinlerce insanın kanı pahasına haklı çıkmaya önem veren düşünce diktatörlerinden nefret ettiği kadar kimseden nefret etmez’
Ben de nefret ediyorum böylelerinden…
Düşünsel terör yöntemleriyle kendi düşüncelerini başkalarına dikte etmeye çalışanlara her yerde karşılaşılıyoruz.Kendileri gibi düşünmeyenleri düşmen belleme,görme alışkanlığı çok yaygın…Demokrasi adına,özgürlük adına,özgür düşünce adına bundan daha büyük bir talihsizlik olamaz.Bu ülkeye demokrasiyi bir hayat tarzı olarak yerleştirmek istiyorsak, düşmanlık kültürü diye tanımlanabilecek bu cılkı çıkmış zihniyetin etkisiz kılınması gerek…

Çünkü demokrasi;’bizim gibi düşünmeyenlerin de korkusuzca yaşayabildikleri ve sözcüklerin korkusuzca uçuşabildikleri’ rejimin adıdır.Düşünce diktatörlerinin değil…
İki şeye hakkım olduğuna karar verdim:Özgürlük ve ölüm.Birine sahip olamazsam ötekini isterim çünkü hiç kimse beni canlı tutsak edemez.Harriet TUBMAN