Derviş Kemal

1930 yılında Dimetoka’nın (Yunanistan) Babalar köyünde doğdu. Asıl adı Kemal Özcan’dır. Doğduğu yıl ailesiyle birlikte Uzunköprü’ye göçetti.

Şiir yazmaya yaklaşık 15 yaşlarında başladı. Herhangi bir ustası bulunmayan Derviş Kemal, edebiyatın yanında resim yapmakta, keman, cümbüş ve bağlama çalmaktadır.

1950 yılında askere gidinceye dek çiftçilikle uğraştı. Askerlik dönüşü 2 yıl kadar noter katipliği yaptıktan sonra, 1955 yılında adliyede çalışmaya başladı. Bu görevi 1983 yılındaki emekliliğine kadar sürdü.

Önceleri sevda ağırlıklı şiirler yazan Derviş Kemal, daha sonra Bektaşi düşünce biçiminin de etkisiyle tasavvufa yöneldi. Ancak şiirlerinde toplumsal sorunlardan insana ilişkin öteki tüm konuları da ayrıntılı olarak işlemektedir.

Derviş Kemal’in 1960’lı yılların sonundan itibaren başta Feyzullah Çınar olmak üzere birçok sanatçı tarafından bestelenen şiirlerinin bir bölümü »Şah Damarı« (1996) adıyla yayımlandı. Ayrıca yayına hazırlanmakta olan »Dost Gülleri« adlı kitabı bulunmaktadır.


ve benim en sevdiğim şiiri;

Aram Açık Benim

Gurur bilmem benlik bilmem
Ünle aram açık benim
Kavga bilmem kemlik bilmem
Kinle aram açık benim

Soyluların al kanıyım
Yoksuların kalkanıyım
Ben bugünün insanıyım
Dünle aram açık benim

Aldımsa da pek çok yara
Hiç demedim aka kara
Bana yeter bir tek lira
Binle aram açık benim

Menfaatin tadı ile
Hoca ile kadı ile
Peri ile cadı ile
Cinle aram açık benim

Derviş Kemal çekemedim
Taşa tohum ekemedim
Arapçayı sökemedim
Dinle aram açık benim


Derviş Kemal gayet güzel bir şekilde açıklamış:komik

"münkir yobazın"(feyzullah çınar'In o güzel sesinden dinleyin:) )

Boşlukta sallanan kürre-i arzın
Dayanak noktası üç olsa gerek
Lakin hakikatı münkir yobazın
Kafasına sokmak güç olsa gerek

Münkirin farz deyip gittiği Mekke
Kazanmak içindir bir gümüş sikke
Gururla giydiği bere ve takke
Başssız gövdelere taç olsa gerek

Erenler yoluna gönül verenin
Korkusu tükenir Hakka erenin
Gönül kapısında kalbe girenin
Yaptığı en makbul haç olsa gerek

Göz ile görmeden yalan söylemek
Ademi Ademden tefrik eylemek
Oruçla Namazla cennet peylemek
Tanrı'nın indinde suç olsa gerek

DERVİŞ KEMAL derki yemişiz taşı
Gözümüzden döktük kan ile yaşı
Kerbela da İmam Hüseyine karşı
Çihat açan Yezit piç olsa gerek

Aram Açık Benim

Gurur bilmem benlik bilmem
Ünle aram açık benim
Kavga bilmem kemlik bilmem
Kinle aram açık benim

Soyluların al kanıyım
Yoksuların kalkanıyım
Ben bugünün insanıyım
Dünle aram açık benim

Aldımsa da pek çok yara
Hiç demedim aka kara
Bana yeter bir tek lira
Binle aram açık benim

Menfaatin tadı ile
Hoca ile kadı ile
Peri ile cadı ile
Cinle aram açık benim

Derviş Kemal çekemedim
Taşa tohum ekemedim
Arapçayı sökemedim
Dinle aram açık benim

İşte has Bektaşi şairi. Batı Trakyalı Bektaşiler gerçekden gurur kaynağı. Hayat ve Dünyaya bakışlarıyla Bektaşi Aleviler ve şairlerimiz bize çok şeyler anlatıyorlar.

Tanrı Beni, Ben Tanrı’yı Yarattım

(Felsefi Yaratma)

Görünmeyen sır perdesi ardında,

Tanrı beni, ben Tanrı’yı yarattım.

Akıl rahiminde, mantık yurdunda,

Tanrı beni, ben Tanrı’yı yarattım.

Bir ağızdan “Kün” emrini buyurduk,

Sonra arzdan toprak alıp yoğurduk,

Kıvam bulup karşılıklı doğurduk,

Tanrı beni, ben Tanrı’yı yarattım.

Erenler cemine girdiğim zaman,

Pir önünde ikrar verdiğim zaman,

Enel-Hak sırrına erdiğim zaman,

Tanrı beni, ben Tanrı’yı yarattım.

Kemeri kuşanıp hırka giyince,

Adem’in önünde başım eğince,

Dudağıma ab-ı kevser deyince,

Tanrı beni, ben Tanrı’yı yarattım.

Derviş Kemal der ki bu yol yorucu,

Ve lakin gerçeğe erişir ucu,

İrfan okulunda tahsil sonucu,

Tanrı beni, ben Tanrı’yı yarattım.



bununla ilgili bir topikte vardı şu anda kazanda sanırım,Derviş Kemal en güzel cevabı veriyor şu soruya" insan mı Tanıryı Tanrı mı insanı yarattı?"