I. Serçeler Göç Etmez

bir serçeyi incittin sen
hüznü yerleştirip sapanına
en umulmadık anında
yaraladın aşkı.
yerde bir parmak kar
ya vardı ya yoktu
sığırcıklar daha yeni indirmişti
dağdan kışı
ormanda yaprakları rüzgar yerine
ayaklar hışırdatıyordu ki
bir serçeyi incittin sen
göçe zorladın bir seçe yüreği
karda bir parmak kan
ya vardı ya yoktu
ama artık kar
beyaz yağmaya utanıyordu.

II. Kırlangıçsız Bahar Gelmez

bir kırlangıç yuvasını bozdun sen
acıyı yerleştirip sapanına
En umutlu anında paraladın inancı
“hani en büyük günahtı,
gözünün içine bile
yuva yapsa dokunulmazdı”
o da güvenmişti saçağına
anneannemin eski deyişlerine
güvenen çocukluğum kadar oysa
yerde bir dal papatya
ya vardı ya yoktu
ürkek sesi titrek kanatlarından
ilkyazı toprağa daha yeni
bırakıyordu ki,
bir kırlangıç yuvasını bozdun sen
baharsız bıraktın bir kırlangıç yüreği
yerde bir top çamur
ya vardı ya yoktu
ama artık papatyalar
toprakta açmıyordu.

III. Martının Gözyaşları

bir martıyı ağlattın sen
yalnızlığı yerleştirip soluğuna
en yorgun anında
kuruttun denizi
suda bir kulaç dalga
ya vardı ya yoktu
haldeki balıkçı
şarkısındaki neşeyle ısınıyordu ki
bir martıyı ağlattın sen
denizsiz bıraktın bir martı yüreği
gözlerimde bir damla deniz
ya vardı ya yoktu
ama artık tüm dalgalar
yüreğimdeki dalgakıranda kırılıyordu.

IV. Kuşların Acısı

Tüm kuşları sevdim ben
Tüm kuşları üzdüm ben
Çocuktum
Büyüdüm ben
Neşeliydim
Duruldum ben
Kendimken ... kuştum...
Yuvadan uçtum,
Kendimin avcısı,
Kuşların acısı oldum....