Cevabı her yöne çekilmeye açık bir soru. Ancak hemen belirtmeliyiz ki Aleviler ölümü bir yok oluş olarak görmüyorlar. Ölüm, yeni bir dönemin/sürecin (buna ebedi süreçte diyebiliriz) başlangıcıdır.

Büyük Alevi önderi Şah İsmail (Hatayi) bir şiirinde “dün doğdum bugün ölürüm/ölen gelsin işte meydan” diyor. Yine bir çok Alevi şiirinde/deyişinde/deyiminde “ölen tendir, can ölmez” sözü geçiyor.

Alevi inancında ölüm ile ilgili önemli bir boyutta “ölmeden evvel ölmek” şeklinde formüle edilen boyuttur. Bu konunun çok derin Batın manası vardır. Farklı anlamlara çekiliyor olmasından dolayı cevabı kısa kesip öz olarak Alevi inancında ölümün bir yok oluş olmadığı inancını tekrar belirtiyoruz.

Ölüm, yeni bir başlangıcın ilk adımıdır. Fakat burada ölümü yücelttiğimiz manası çıkmasın. Gerçeği vurgu manasında belirtiyoruz. Ölüm yaşamın bir gerçeği. Ancak insana ölüm gelene kadar da insanin yapmakla mükellef olduğu görevleri vardır. Ve insanoğlu son nefesine kadarda bu görevleri en doğru şekilde yerine getirmek zorundadır. Hayatın anlamına ulaşmak için doğru bir yaşamın sahibi olmak ve ölüm gerçeğini de bu çerçevede değerlendirmek gerekiyor.

Ölüm, yeni bir başlangıcın ilk adımıdır. Fakat burada ölümü yücelttiğimiz manası çıkmasın. Gerçeği vurgu manasında belirtiyoruz. Ölüm yaşamın bir gerçeği. Ancak insana ölüm gelene kadar da insanin yapmakla mükellef olduğu görevleri vardır. Ve insanoğlu son nefesine kadarda bu görevleri en doğru şekilde yerine getirmek zorundadır. Hayatın anlamına ulaşmak için doğru bir yaşamın sahibi olmak ve ölüm gerçeğini de bu çerçevede değerlendirmek gerekiyor.

Ölümün ne olduğunu ve sorumlu tutulan iki topluluktan biri olan biz insanların görevinin ne olduğunu Kuran açıkca belirmiştir.

ya allah ya muhammed ya ali diye söylenir bu alevilerin niyazıdır

angle kardeş

ölürse ten ölür canlar ölesi değil... kişi benliğinden öldümü o Onun başlangıcı olur.. bu ölüm yüce bir olaydır... yüceltilmesi gerekir çünkü sonu yüce olana varır...

Konuyu açan angle isimli can zaten konunun cevabını da vermiş aslında...Ölüm kesinlikle ama kesinlikle bir rüyadan uyanıştır.Bunu bir çok deyişlerimizde ozanlarımızın nefeslerinde ve de imamlarımızın sözlerinden de öğrenebiliyoruz.

Devriye (http://www.aleviforum.com/showthread.php?t=5171&highlight=Devriye)

Birini kaybettiğimizde '' Hakka Yürüdü '' deriz..

Alevi/Bektaşi temelinde ise Devriye/Tenasüh vardır... Alevi Ozanların Şiirlerinde Devriyeyi açıkca görebiliriz çünkü anlatırlar...

Bu konuda biz nusayrilerin (arap alevileri) görüşleri farklı galiba. "Galiba"nın nedeni diğer alevi inançlarını bilmemem. Ama nusayriliği anlatabilirim.

Nusayrilikte ölüm, sadece gömlek değişimi gibi birşeydir. Beden, ruhumuzun giyindiği bir kılıftır. Ki zaten inancın özü, tüm insanlığın evvelinde ilahi bir nur olduğu, bir şekilde dünyaya düşüp, kılıflara girerek yaşadığıdır. Varacağımız sonuç, geldiğimiz yer olan nurdur. Bu durum birçok türküde yerini bulmuştur.

İşte bu yüzden nusayriler reenkarnasyona inanır. Cennet ve cehennem dünyadadır. Bir önceki hayatımızda yaptıklarımızla, bir sonraki hayatta oluşacağmız kişiyi belirleriz. Örnek vermem gerekirse, Alevi katliamını başlatan Yavuz sultan Selim'in, sonraki hayatlarında defalarca kez bir alevi olarak dünyaya gelip acı çektiğine inanır konuştuğum birçok kişi. Tabii ki bunu kimse bilemez.

Bu nedenle ölüm, ne bir başlangıç, ne de bitiştir. Sadece giydiğimiz gömlek ağırlaşmıştır. Ve biz de farklı bir şekilde gelmek üzere bu gömleği terk ederiz.

benim bildigime göre insan oglu ölünmle yok olmaz insan oglu türlü bedenlerde dünyaya gelir gidermiş taaa ki kamil_i insan olanakadar kamil_i insan olduktan sonra allahın bütünlügüne kavusur ve bu döngü son bulur Yani insan oglu kamil_i insan olana kadar bu dünyaya gelir ve imtaan olurmuş

hak yoldasınız olsun...

Hz.Ali nin kendi cenazesini taşıdığı günün birinde başka bir suretle ve başka bir sıfatla çıkıp geleceğine inanılır ki bu konunun başka bir yönüdür. Alevilik inancı ölüm ve sonrasını da kur'an dan ayrı düşünmez. cenazelerimizin ardından okunan kur'an lar,ruhuna verilen yemekler,helvalar aynı düşündüğümüzün göstergesidir.Birde mezar başında ruhu aydınlansın diye yakılan çıralar (yağlı bez parçası) vardırki bu kur'an da var mıdır bilmiyorum.

İnsanın tanrı aşkıyla kendini kaybetmeside zaten bir nevi ölümdür.Kendisi yoktur artık.Sadece aşk vardır.Beden yoktur ruh vardır.
Saygılar,

Hz.Ali nin kendi cenazesini taşıdığı günün birinde başka bir suretle ve başka bir sıfatla çıkıp geleceğine inanılır ki bu konunun başka bir yönüdür. Alevilik inancı ölüm ve sonrasını da kur'an dan ayrı düşünmez. cenazelerimizin ardından okunan kur'an lar,ruhuna verilen yemekler,helvalar aynı düşündüğümüzün göstergesidir.Birde mezar başında ruhu aydınlansın diye yakılan çıralar (yağlı bez parçası) vardırki bu kur'an da var mıdır bilmiyorum.


Cenazenin ardından Kuran okumak, ruha yemek vermek, helva felan...mezar başına çaput bağlamak....Bunlar Kuranda yoktur....

Cenazenin ardından Kuran okumak, ruha yemek vermek, helva felan...mezar başına çaput bağlamak....Bunlar Kuranda yoktur....
zahir arkadaş;eksik cümle kurmuş olmalıyımki yanlış anlaşılmışım daha açık olayım, islam inancına göre cenazenin yıkanması cenaze namazının kılınması ve toprağa gömülmesi ardından yasin okunması 3 ü 7 si ve 40 nın verilmesi gibi kavramları kur'an ın şu ayeti yada peygamberin şu hadisindendir diyebilecek ilime sahip olmasamda islam inancında aksinin olmadığını görebilecek durumdayım.. demekki bu anlamıyla ölümden sonra ruhun varolduğunu ve o ruha saygıdan bu eylemleri gerçekleştirdiğimiz kanısına varıyoruz.Yukarıda da belirttiğim ve sizin ısrarla yanlış anladığınız gibi (çaput bağlamak değil) mezar ziyaretinde yağlanmış bez yakıp ölünün ruhunun aydınlatıldığına inanılırdı bizde.ve bende siz ilim sahibi (!) arkadaşlardan bunun yöresel birşey mi yoksa alevilik inancında da rastlanabilen birşey mi olduğunu öğrenmek istedim ki dikkat ederseniz kur anda çaput bağlanır gibi bir ibare kullanmamışımdır.teşekkürler..

Nenem ve annem hep şunu anlatırlardı;

Öldüğümüzde ruhumuz çıkar, o sırada doğan başka bir canlıya gider. Bu canlı her şey olabilir. Ama özellikle de hayattayken eza verdiğimiz canlılar ki onun çaresizliğini biz de görelim. O yaşam da sona erince başka bir canlıya, bazen insan oluruz derlerdi baze hayvan.

O yüzden çocukluğumda hayvanlara ve bitkilere zarar verecek işler yaptığımda içinde benim gibi birinin olduğunu çokça hatırlamışımdır.

Ama cehennemden ya da diğer ruhları beklediğimiz bir yerden hiç söz etmediler.

Anlattıkları sonsuz bir döngüydü.

Bunun alevi inanç sistemindeki karşılığını ve etkileşimlerini çözümleyebilecek bilgiden yoksunum. Açık olarak anladığım İslamın cennet-cehennem inanışından bütünüyle farklı olduğu.