1-) Türkiye Kapitalist emperyalizmin kırılabileceği bir coğrafyada, işçi sınıfı donanımı ve sosyalist hareketinin tarihi itibariyle Yakın Doğudaki bütün devletler arasında en avantajlı konumdadır.
2-) Türkiye alt-emperyalist bir ülke olduğu için sınıflar mücadelesi bağlamında hem avantajlı hem de dezavantajlı bir konumdadır. Bu ülkede sınıflar mücadelesi işçi sınıfına dayanmak zorundadır. Ve çevre coğrafyada en kaalabalık ve mücadele geleneği en ilerici olan Türkiye işçi sınıfıdır bu avajın yanında. Gerici ideolojilerin tutsağındaki işçi sınıfının bilincini sınıf bilincine evirmek için mutlaka ve mutlaka güçlü, meşru, mücadelenin her biçimine hazır, sosyalist solu ve işçi sınıfının sentezini inşaa eden bir KP'ye ihtiyaç vardır. Bu da hareketimizin dejavantajlı konumudur.
3-) T.C. iç pazarını tahkim etmiş dışarıya sermaye ihracı yapabilen kendi coğrafyasında başka halkları sömürgeleştirmiş bir ülke olarak alt-emperyalist bir yapıdadır. Bu hem ordusunu güçlü kılmak, hem polis devleti olmak, hem de gerici ideolojileri kitlelere hakil kılmak gibi görevleri türkiye burjuvazisine yükler. Bu kapitalizmimizin güçlü yanı ancak uzun dönemli, meşru, bir örgütler kompleksi olarak kitleler içinde özellikle işçi sınıfı ile organik ilişkili bağları olan KP'yi işaret eder.
4-) Bu zayıf halkayı kırmak için TEK yol, TEK yöntem yoktur. TEK yol hareketimizi birleştirmiş bir KP'nin işbaşı yapmasıdır.
5-) KP idelojik bir birlik değildir. Siyasi bir birliktir. Aksi bize özgü yanlış marksizm algısıdır. Lenin, Buharin, Troçki, Martov RSDİP'i kurtuklarında ideolojik birliğe sahip değildir. Onlar siyasi birlikle KP'yi kurmuşlar daha sonra devrim aşamasında saflaşmışlar. Ancak Lenin'in partisi bile İdeolojik bir birlik kuramamıştır. Bunu bilinçsizce savunmak idealizmdir.
6-) Önümüzdeki zaman sürecinde kesinlikle ve kesinlikle Kapitalist emperyalizmin kırılacağı coğrafya içinde yaşadığımız coğrafya olacaktır. Bütün mesele bu kitle kalkışmalarına fenersiz yakalanmamaktır.