kalemi sert düzgün saygın kişilik aydınlarımızdan olan uğur mumcu'yu anıyoruz.

uğur mumcu; neler sayarım sizlere onun hakkında tek takip ettiğim yazar bütün kitaplarını yazılarını okudum diyebilirm.o benim bizler için neler yaptı ki şimdi sıra bizde hep beraber uğur mumcuyu analım sahip çıkalım arkadaşlar.
zalime haykıralım yaptığından utanmaz arlanmaz içi sızlamaz sesimizi duymamazlıktan gelirler ama biz yinede haykıralım.

chp istanbul il başkanlığı tarafından düzenlenen
demokratik,çağdaş ve bağımsız türkiye için;
uğur mumcu'yu anıyoruz.....
24 ocak 2007 saat 14:00 harbiye de düzenlenecek olan anma törenine herkesi bekleriz.ayrıca yürüyüşlerde düzenlenecek arkadaşlar.bizim mumlarımızı teker teker söndürseler de bilmiyorlar ki arkasından gelenler var.....
ayrıca bildiğiniz gibi susma susdukça sıra sana gelecek sloganıyla yine 1 dakika boyunca saat 20:00 evlerinizin ışıklarını açıp kapamayı unutmayın.uğurumuza sahip çıkalım....
seni çok özledik uğur mumcu
uğurlar olsun..........

kahbece sıkıldı kurşunlar
ama sıkılan her kurşun insalığımıza sıkıldı
yüreğimize sıkıldı
yitip gidinler onurumuzdu insanlığımız
elbet bir gün hesap verecekler
öyle kolay yok edemez
öyle kolay susturmazlar
daha nice Uğur Mumcular yetişcek bu ülkede
Bedenler yok ola bilir ama fikirler düşünceler
hep var olucak

(dağ gibi karayağız birer delikanlıydık. babamız,sırtında yük taşıyarak
getirdi aşımızı, ekmeğimizi. arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken
bizler bir mumun ışığında bitirdik kitaplarımızı. kendimiz gibi yaşayan binlerce
yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya. ecelsiz
öldürüldük. dövüldük, vurulduk, asıldık. vurulduk ey halkım, unutma bizi...
bizleri yok etmek istediler hep. öldürüldük ey halkım, unutma bizi...
korkmadan öldük ey halkım, unutma bizi... bir gün mezarımızda güller açacak
ey halkım, unutma bizi... bir gün sesimiz, hepimizin kulaklarında yankılanacak
ey halkım, unutma bizi. özgürlüğe adanmış bir top çiçek gibiyiz şimdi, hep
birlikteyiz ey halkım, unutma bizi, unutma bizi, unutma bizi....) alıntıdır

Unuturmuyuz sizleri.........

Evet arkadaşlar bir Kahbe kurşun...........
Umuda sıkılan, barışa sıkılan, kardeşliğe, aydınlığa sıkılan kurşun,kurşunlar....
Yüreğimiz hala yanmakta sızım sızım sızlamakta
Uğur Mumcu'lar birer birer yok edilmekte
Lanet olsun bu teröre

Yllarca cumhuriyet gazetesinde araştırmacı gazeteci kimliğiyle haksızlıkların , yolsuzlukların, yobazların üzerine gitmiş aydın insan gerçek bir demokrasi şehidi!
Onu saygı ile anıyoruz..

ankara' nın taşına bak
gözlerimin yaşına bak
uyan uyan gazi kemal
şu feleğin işine bak

uğurlar olsun uğurlar olsun...
hüzünlü bulutlar yoldaşın olsun
bir keskin kalem bir kırık gözlük
yürekli yiğitlere hatıran olsun....

uğur mumcunun kalemi gibi keskin bir şekilde hatırasına sahip çıkalım
ey zalim haberin ola yeni yiğitler doğacak her sıktığın kurşunla....

Uğur'a Ağıt Değil Övgü / Ataol Behramoğlu

Günümüzde insan olmanın
Çok ağır bedeli var
Ya parçası olacaksın alçaklığın
Ya seni parçalarlar

Oysa insan olmak
Çoğalabilmektir başkalarıyla
İnsansın , birinin canı yanarken
Seninde canın yanıyorsa

Bir bombayla canına kıyılan
Çoğalmasını bilen biriydi
Daha az Uğur Mumcu'yduk dün
Daha çok Uğur Mumcu'yuz şimdi

http://img171.imageshack.us/img171/7465/ugurr6c21vg01kp.gif (http://imageshack.us)Aslen, Ankaralı olan Uğur Mumcu, 22 Ağustos 1942 yılında, babasının memuriyeti dolayısıyla Kırşehir'de, dört kardeşin üçüncüsü olarak doğdu. Annesi Nadire Hanım, babası, Tapu Kadastro memuru Hakkı Şinasi Bey'di.
İlk ve orta okulları Ankara’da okuyan Mumcu çok aktif bir öğrenciydi.
Bu hızlı yaşam Hukuk fakültesinde de devam etti.
1961 yılında başladığı Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni 1965 yılında tamamladı.
Bir süre avukatlık yaptı; yabancı dil öğrenmek için İngiltere'ye gitti.
1969-1972 yılları arasında Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde İdare Hukuku Profesörü Tahsin Bekir Balta'nın asistanı olarak çalıştı.
Yazmaya, üniversite öğrenciliği yıllarında, Doğan Avcıoğlu'nun yönetimindeki Yön Dergisinde başlayan Uğur Mumcu, 12 Mart döneminde bir yazısında kullandığı "ordu uyanık olmalı" sözleriyle, "orduya hakaret etmek", "sosyal bir sınıfın öteki sosyal sınıflar üzerinde tahakkümünü kurmak" suçunu işlediği iddasıyla gözaltına alındı. Uğur Mumcu bu davadan dolayı 7 yıl hapse mahkum edildi.
Fakat yargıtayca karar bozuldu ve serbest bırakıldı. Bu olaydan sonra, Mumcu askerliğini, 1972-74 yılları arasında Ağrı'nın Patnos ilçesinde, resmi tanımıyla "sakıncalı piyade eri" olarak tamamladı.
Patnos'ta, ağır koşullar altında askerliğini yaparken, zaten uzun zamandan beri var olan ülseri yüzünden mide kanaması geçirdi. İlk yazıları 1962'den itibaren Yön, Türk Solu, Devrim, Ant, KIM v.b. dergilerde yer alan Mumcu'nun, 1968-69-70 yıllarında Akşam, Milliyet, Cumhuriyet gazetelerinde zaman zaman çeşitli konularda inceleme yazıları da yayımlandı.
Köşe yazarlığına 1974 yılında haftalık Yeni Ortam dergisinde başladı. Daha sonra çalışmaya başladığı Anka Ajansında 1975 yılından itibaren Cumhuriyet'e de köşe yazıları yazdı.
1977 yılından sonra sadece Cumhuriyet için yazmaya başladı. gözlem başlıklı köşesinde 1991 yılının Kasım ayına kadar aralıksız olarak yazdı.
6 Kasım 1991'de İlhan Selçuk ve yaklaşık 80 Cumhuriyet çalışanı ile birlikte gazeteden ayrıldı. Bir süre işsiz kaldı.
1 Şubat - 3 Mayıs 1992 tarihleri arasında Milliyet Gazetesi'nde yazan Mumcu, Cumhuriyet Gazetesi'ndeki yönetim değişikliği üzerine 7 Mayıs 1992'de Cumhuriyet'e döndü.
Gazetecilik hayatı başarılarla dolu olan Mumcu 24 Ocak 1993 yılında uğradığı bombalı saldırı sonucu katledildi...

zaten nerde yararlı doğru söylüyen lafını çekmeyen gerçekleri gün yüzüne çıkaran insan var hemen katletsinler aciz insanlar bu sıktıkları kurşun bir gün onlara geri dönecek...

uğur'umsun uğur'um...

Uğur Mumcu Uğur'um oldu. Benim Uğur'um 4 yaşındayken Uğur Mumcu'yu katlettiler.

HAlen unutulmadı ve unutulmayacak.

kahrolsun seriatçilar, yasasin çagdas, aydin, laik, Atatürkçü Türkiye!!

onu unutmadik, unutmayacagiz..... çunku unutmak, tükenmektir!!!

uğurlar tükenmedi ve tükenmeyecek ne unuturuz nede unuttururuz.....
bizim uğur'umuz hiçbir zaman unutulmayacak....

Bir sürü şeyi korkmadan yazdı ve zaman onun ne kadar haklı olduğunu gösteriyor.

Gerçek bir demokrasi şehidi.

Hiç bir zaman unutulmadı unutulmayacak...

BİR KİŞİYE YAPILAN HAKSIZLIK

"Bir kişiye yapılan haksızlık,
bütün topluma karşı
işlenmiş bir suçtur.
bu bilinci paylaşmak ve
bu sorumluluğu yerleştirmek
zorundayız.
Uygarca paylaşılan sorumluluk bilinci,
özgürlüğün de,
demokrasinin de
tek güvencesidir.
Bu güvence sağlanmadıkça,
demokrasinin temeline
tek bir taş bile konmuş olamaz.
Unutmayalım ki "cesur bir kez,
korkak bin kez ölür".
Önemli olan,
insanın böyle bir toplumda
"mezar taşı" gibi
suskunluk simgesi
olmamasıdır."

Uğur Mumcu

--------------------------------------------------------------------------------
Seslenis


Dag gibi karayagiz birer delikanliydik. Babamiz,
sirtinda yük tasiyarak getirirdi asimizi, ekmegimizi.
Arabalar siril siril isiklariyla caddelerden geçerken
bizler bir mum isiginda bitirdik kitaplarimizi.
Kendimiz gibi yasayan binlerce yoksulun yüregini
yüregimizde yasayarak katildik o büyük kavgaya.
Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asildik.
Vurulduk ey halkim, unutma bizi...
Yoksullugun bükemedigi bileklerimize çelik kelepçeler
takildi. Iskence hücrelerinde sabahladik kaç kez.
Isteseydik, diplomalarimizi, mor binlikler getiren
birer senet gibi kullanirdik. Mimardik, mühendistik,
doktorduk, avukattik. Yazlik kislik katlarimiz,
arabalarimiz olurdu. Yüregimiz, isçiyle birlikte atti.
Yasamimizin en güzel yillarini birer taze çiçek gibi
verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep.
Öldürüldük ey halkim, unutma bizi...
Fidan gibi genç kizlardik. Hayat, sakirdayan bir
selale gibi akardi gözbebeklerimizden. Yirmi yasinda,
yirmi bir yasinda, yirmi iki yasinda, iskencecilerin
acimasiz ellerine terk edildik. Direndik küçücük
yüregimizle, direndik genç kizlik gururumuzla.
Tükürülesi suratlarina karsi bahar çiçekleri gibi,
taptaze inançlarimizi firlattik bos birer eldiven
gibi. Utanmadilar insanliklarindan, utanmadilar
erkekliklerinden.
Hücrelere atildik ey halkim, unutma bizi...
Ölümcül hastaydik. Bagirsaklarimiz dügümlenmisti.
Hipokrat yemini etmis doktor kimlikli iskencecilerin
elinde öldürüldük acinmaksizin. Gelinliklerimizin
ütüsü bozulmamisti daha. Cezaevlerine kilitlenmis
kocalarimizin taptaze duygularina, birer mezar tasi
gibi savrulduk. Vicdan sustu. Hukuk sustu. Insanlik
sustu.
Göz göre göre öldürüldük ey halkim, unutma bizi...
Kanserdik. Ölüm, her gün bir sinsi yilan gibi
dolasiyordu derilerimizde. Uydurma davalarla
kapattilar hücrelere. Hastaydik. Yurtdisina gitseydik
kurtulurduk belki. Bir buçuk yasimizdaki kizlarimizi
öksüz birakmazdik. Önce, kolumuzu, omuz basindan
keserek, yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak
firlattik attik önlerine. Sonra da, otuz iki yasinda
birakip gittik bu dünyayi, ecelsiz.
Öldürüldük ey halkim, unutma bizi...
Giresun’daki yoksul köylüler, sizin için öldük.
Ege’deki tütün isçileri, sizin için öldük. Dogu’daki
topraksiz köylüler, sizin için öldük. Istanbul’daki,
Ankara’daki isçiler, sizin için öldük. Adana’da,
paramparça elleriyle ak pamuk toplayan isçiler, sizin
için öldük.
Vurulduk, asildik, öldürüldük ey halkim, unutma
bizi...
Bagimsizlik, Mustafa Kemal’den armagandi bize.
Emperyalizmin ahtapot kollarina teslim edilen
ülkemizin bagimsizligi için kan döktük sokaklara.
Mezar taslarimiza basa basa, devleti yönetenler, gizli
emirlerle baslarimizi ezmek, kanlarimizi emmek
istediler. Amerikan üsleri kaldirilsin, dedik, sokak
ortasinda sorgusuz sualsiz vurdular.
Yirmi iki yaslarindaydik öldürüldügümüzde ey halkim,
unutma bizi...
Yabanci petrol sirketlerine karsi devletimizi
savunduk; komünist dediler. Ülkemiz bagimsiz degil
dedik; kelepçeyle geldiler üstümüze. Kurtulus
Savasi’nda emperyalizme karsi dalgalandirdigimiz
bayragimizi daha da dik tutabilmekti bütün çabamiz.
Bir kez dinlemediler bizi. Bir kez anlamak
istemediler.
Vurulduk ey halkim, unutma bizi...
Henüz çocuklugumuzu bile yasamamistik. Bir kadin eline
degmemisti ellerimiz. Bir sevgiliden mektup bile
almamistik daha. Bir gece sabaha karsi, pranga
vurulmus ellerimiz ve ayaklarimizla çikarildik idam
sehpalarina. Herkes taniktir ki korkmadik. Içimiz
titremedi hiç. Mezar topragi gibi taptaze, mezar tasi
gibi dimdik boynumuzu uzattik yagli kementlere.
Asildik ey halkim, unutma bizi...
Bizi öldürenler, bizi asanlar, bizi sokak ortasinda
vuranlar, agabeyimiz, babamiz yaslarindaydilar. Ya bu
düzenin kirli çarklarina ortak olmuslardi ya da
susmuslardi bütün olup bitenlere. Öfkelerini bir gün
bile, karsisindakilere bagirmamis insanlarin gözleri
önünde, öldürüldük. Hukuk adina, özgürlük adina,
demokrasi adina, Bati uygarligi adina, bizleri, bir
safak vakti ipe çektiler.
Korkmadan öldük ey halkim, unutma bizi...
Bir gün mezarlarimizda güller açacak ey halkim, unutma
bizi...
Bir gün sesimiz hepinizin kulaklarinda yankilanacak ey
halkim, unutma bizi.
Özgürlüge adanmis bir top çiçek gibiyiz simdi, hep
birlikteyiz ey halkim, unutma bizi, unutma bizi,
unutma bizi...

Ugur Mumcu

1975-80 lerde yazdığı yazılarla bu günleri anlatan mert,yürekli yiğit insan
asıl vatan sever güzel insan,ordunun sakıncalı piyadesi,gerici faşist işbirlikçiler kahpece tuzakla seni bizden ayırsada ilerici demokrat düşüncenle ve açık sözlülüğünle bizlerin gönlünde yaşamaya devam edceksin.
huzur içinde yat uğur mumcu,mumun sönmedi yolumuzu aydınlatmaya devam ediyor edecekte.

bir pazar sabahıydı*
ankara kar altında
zemheri ayazıydı
yaz güneşi koynunda
ucuz can pazarıydı
kalemim düştü kana

zalımlar pusudaydı
bedenim paramparça
ucuz can pazarıydı
kalemim düştü kana

uğurlar olsun, uğurlar olsun
hüzünlü bulutlar yoldaşın olsun
bir keskin kalem, bir kırık gözlük
yürekli yiğitlere hatıran olsun

çevirdim anahtarı
apansız bir ölüme
şarapnel parçaları
saplandı ciğerime
ucuz can pazarıydı
kan doldu gözlerime
isimsiz korkuları katmadım yüreğime
bembeyaz doğruları yaşadım ölümüne

uğurlar olsun, uğurlar olsun
hüzünlü bulutlar yoldaşın olsun
bir keskin kalem, bir kırık gözlük
yürekli yiğitlere hatıran olsun


o asla unutulmayacak biri ruhu şad olsun

tükenmez insanlarda sevgi,
tükenmez insanlarda gelecek,
ve sakıncalı da olsa gelecek
insanların güzel günleri..

UĞUR MUMCU


seni, düşüncelerini,cesaretini unutmadık unutmayacağız!!

arkadaşlar unutmamak için onun olduğunu birilerine hatırlatmak için lütfen ışık karartma eylemine katılın ayrıca anma törenine de bekleriz....
üzerimize düşeni yapalım.... uğur'umuzu yanlız bırakmayalım....

anma töreni sarıgazi merkezde ve kadıköy rıhtımda 24,01,2006 14,00 da yapılacak kim nereye yakınsa katılalım arkadaşlar saygılarımla .........

Karanlık güçlerin herzaman faliyette oldugu ülkemizde herzman aydınlık beyinlerine saldırdı. soyanlaın kasasına katkıda bulundu, türkiyenin laikligi için özgürlügü için demokratikleşmesi için gerekli beyinlere karşı saldırılar onları engelemek için saldırdı ama bir şeyi akıllarında getiremediler ugurmumcu gibi millyonların oldugunu. UGUR MUMCU' ve bu ülkenin aydınlık yüzlerini unutmayacagı Muhammer Aksoy, Bahriye Üçok, Ahmet Taner Kışlalı ve Hırant Dink. daha ismini yazmadıgım aydınlarını UNUTMAYACAGIZ!!!


http://img441.imageshack.us/img441/933/mumcu012xi.jpg (http://imageshack.us)UĞUR MUMCU'YU SAYGI İLE ANIYORUZ !!!

Yiğidim Aslanım burda yatıyor...


Rahmetle, sevgiyle, saygıyla anıyoruz... Ruhun şad olsun.

bugün saat 14:00'te kadıköy'de anma törenleri ve harbiyede ki törenlere lütfen katılım gösterin arkadaşlar uğur mumcu'ya saygımızı ve sevgimizi bu günler de belirtelim birlik içinde provakasyonlara gelmeden uğur'umuzu yad edelim.....

DEMOKRASİ, laiklik ve cumhuriyetin yılmaz savunucusu; araştırmacı gazeteci Uğur Mumcu'yu ölümünün 14. yıldönümünde, derin özlem ve saygıyla anıyoruz.


24 Ocak 1993 tarihinde, arabasına yerleştirilen bombanın patlamasıyla katledilen gazeteci-yazar Mumcu’nun ölümünün üzerinden tam 14 yıl geçti.

Uğur Mumcu'nun öldürüldüğü 24 Ocak 1993'ten bu yana 12 hükümet, 14 İçişleri Bakanı, 12 Adalet Bakanı, 4 DGM Savcısı’nın değiştiği ülkemizde, ne yazık ki Mumcu cinayeti bütün bağlantılarıyla hâlâ aydınlatılamamıştır.

Mumcu’ya yönelik suikastın arkasındaki güçlerin doğru tahlil edilmesi, Cumhuriyet'in ve Cumhuriyet'in kazanımlarının tehdit altında olduğu bu günlerde her zamankinden daha önemlidir.

Cumhuriyet'i ve Cumhuriyet'in kazanımlarını hedef alanlar; zavallıların, korkakların ve yobazların en büyük silahı olan terör ile Türkiye’nin karşısına çıkmaktadırlar. Her fırsat ve ortamdan yararlanan terörizm, kimi yerde ekonomik, kimi yerde siyasal, kimi yerde dinsel, kimi yerde de etnik farklılıkları kullanmaktadır.

Terörizm; bağımsız, özgür, çağdaş, demokratik, laik Türkiye Cumhuriyeti’ni savunmak, yaşatmak ve yüceltmek için mücadele eden aydınları, Uğur Mumcu, Abdi İpekçi, Muammer Aksoy, Bahriye Üçok, Ahmet Taner Kışlalı’ları ve daha nicelerini hedef almaktadır.

Türkiye Cumhuriyeti üzerinde sinsice hazırlanan oyunları bundan yıllar önce gören Uğur Mumcu, Türkiye'nin birlik ve bütünlüğüne; laik, demokratik ve üniter yapısına yönelik tüm tehdit ve tuzakları cesurca yazmış, toplumu uyarmıştır.

Bedenine sıkılan kurşunların, aslında Türkiye'nin birlik, beraberlik ve bütünlüğüne; laik, demokratik ve üniter yapısına sıkıldığı aşikar olan gazeteci Hrant Dink cinayetinin yankılarının sürdüğü şu günlerde araştırmacı gazeteci Uğur Mumcu'nun yıllar öncesinden işaret ettiği tehlike ve tehditler de kendisini çok daha belirgin olarak hissettirmektedir.

Demokrasi, laiklik ve Cumhuriyet’in yılmaz savunucusu; araştırmacı gazeteci Uğur Mumcu dürüstlüğü, ilkeleri, devrimci ve Atatürkçü kimliği ile aydınlanmanın öncülerindendir. Gazeteci yazar Uğur Mumcu, yaşamı boyunca ülkesini karanlığa götürmek isteyen güçlerle; kötülüğe, irticaya, bölücülüğe karşı mücadele etmiştir.

Uğur Mumcu ve laik, demokratik ve sosyal bir hukuk devleti olan Türkiye Cumhuriyeti’nin aydınlarını hedef seçenler, ülkemizin en seçkin evlatlarını yok ederek, Cumhuriyet'in savunucularını susturmak istemektedirler.

Eğitim-İş, demokrasi şehidi Uğur Mumcu’yu saygıyla anarken, laik Türkiye Cumhuriyeti’ni koruma kararlılığını bir kez daha tekrarlamaktadır.

Vuruldun! Ama halkın seni unutmadı!..

Unutmadık, unutmayacağız, unutturmayacağız

YALÇIN BAYER den alıntıdır....

“...Gazetecinin görevini yapabilmesi için habere, olaya, olguya, belgeye ve bilgiye dayalı yazılar yazması gerekir. Bunun için de gazetecinin güvenilir kişi olması zorunludur. Sır saklayan, haber ve bilgi kaynağını gizlemesini bilen, gerektiğinde hükümetlere ve güç odaklarına karşı savaşmayı göze alan insan, gazetecidir.” diyen yürekli gazeteci, gerçekleri yazmaktan asla yılmayan kalem Uğur Mumcu'yu sevgiyle ve özlemle anıyoruz...

Günümüzde insan olmanın
Çok ağır bedeli var
Ya parçası olacaksın alçaklığın
Ya seni parçalarlar

Oysa insan olmak
Çoğalabilmektir başkalarıyla
İnsansın, birinin canı yanarken
Seninde canın yanıyorsa

Bir bombayla canına kıyılan
Çoğalmasını bilen biriydi
Daha az Uğur Mumcu'yduk dün
Daha çok Uğur Mumcu'yuz şimdi

Ataol Behramoğlu

Bu gün insan olmayanlara M Kemal Atatürk'ün ''yurtta baris cihanda baris'' sozunu hatirlatmak lazim onu aramizdan alan fasitlere lanet olsun. Kaçakçılığa, çıkar çevrelerine, din istismarcılarına, yolsuzluklara karşı yazılarıyla hep kalplerimizde düsüncelerimizde yasaycak
HALKIN SENİ UNUTMAYACAK

Göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi...

uğur mumcuyu saygıyla anıyorz..

"Bir kişiye yapılan haksızlık,
bütün topluma karşı
işlenmiş bir suçtur.
bu bilinci paylaşmak ve
bu sorumluluğu yerleştirmek
zorundayız.
Uygarca paylaşılan sorumluluk bilinci,
özgürlüğün de,
demokrasinin de
tek güvencesidir.
Bu güvence sağlanmadıkça,
demokrasinin temeline
tek bir taş bile konmuş olamaz.
Unutmayalım ki "cesur bir kez,
korkak bin kez ölür".
Önemli olan,
insanın böyle bir toplumda
"mezar taşı" gibi
suskunluk simgesi
olmamasıdır."


Uğur Mumcu




uğurlar olsun Saygi ile aniyoruz

http://www.resimyuklet.com/uploads2/load60688.jpg

Kirilmasin Kalemler....

http://www.gruplar.info/video/UgurMumcu.html

izleyin arkadaşlar...

lanet olsun bu faşist yüreksiz insanlara.arkadaşlar saat 20:00'de ışık karatma eylemine de katılın lütfen 1 dakika sürecek...

Zamanında olayın delillerinin süpürgelerle süpürülmesinin, katillerin yakalanamamasının , verilen sözlerin hesabını kim verecek..?

yıllarca cumhuriyet gazetesinde araştırmacı gazeteci kimliğiyle haksızlıkların , yolsuzlukların, yobazların üzerine gitmiş aydın insan, güzel insan 9 yıl önce bugün (24 ocak) kahpe bir suikastte yaşamını kaybeden onurlu yazarımız.
onun gözlemi ve birikimi öyle güçlüydü ki birkaç aydınımız dışında kimse irtica faaliyetlerini derinden etkileyecek bulguları bu kadar keskince ortaya koyamamıştır şimdiye kadar

Bizi öldürenler, bizi asanlar, bizi sokak ortasında vuranlar, ağabeyimiz, babamız yaşlarındaydılar. Ya bu düzenin kirli çarklarına ortak olmuşlardı ya da susmuşlardı bütün olup bitenlere. Öfkelerini bir gün bile, karşısındakilere bağırmamış insanların önünde, öldürüldük. Hukuk adına, özgürlük adına, demokrasi adına, Batı uygarlığı adına, bizleri, bir şafak vakti ipe çektiler.

Korkmadan öldük ey halkım, unutma bizi...

Bir gün mezarlarımızda güller açacak ey halkım, unutma bizi... Bir gün sesimiz hepimizin kulaklarında yankılanacak ey halkım, unutma bizi...

Özgürlüğe adanmış bir top çiçek gibiyiz şimdi, hep birlikteyiz ey halkım unutma bizi, unutma bizi, unutma bizi...
UĞUR MUMCU

Öldürüldük ey halkım, unutma bizi...

Giresun’daki yoksul köylüler, sizin için öldük. Ege’deki tütün işçileri, sizin için öldük. Doğu’daki topraksız köylüler, sizin için öldük. İstanbul’daki, Ankara’daki işçiler, sizin için öldük. Adana’da, paramparça elleriyle ak pamuk toplayan işçiler, sizin için öldük.

Vurulduk, asıldık, öldürüldük ey halkım, unutama bizi...


UĞUR MUMCU

Göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi........


UĞUR MUMCU

Bağımsızlık Mustafa Kemal’den armağandı bize. Emperyalizmin ahtapot kollarına teslim edilen ülkemizin bağımsızlığı için kan döktük sokaklara. Mezar taşlarımıza basa basa, devleti yönetenler, gizli emirlerle başlarımızı ezmek, kanlarımızı emmek istediler. Amerikan üsleri kaldırılsın dedik, sokak ortasında sorgusuz sualsiz vurdular ey halkım, unutma bizi...


UĞUR MUMCU

"Bir kişiye yapılan haksızlık,
bütün topluma karşı
işlenmiş bir suçtur.
bu bilinci paylaşmak ve
bu sorumluluğu yerleştirmek
zorundayız.
Uygarca paylaşılan sorumluluk bilinci,
özgürlüğün de,
demokrasinin de
tek güvencesidir.
Bu güvence sağlanmadıkça,
demokrasinin temeline
tek bir taş bile konmuş olamaz.
Unutmayalım ki "cesur bir kez,
korkak bin kez ölür".
Önemli olan,
insanın böyle bir toplumda
"mezar taşı" gibi
suskunluk simgesi
olmamasıdır."


UĞUR MUMCU

hayatı kendim için yaşamıyorum. ve korkmuyorum
hiç birşeyden. başıma gelecekleri de biliyorum.
herşeye rağmen düşmana inat yaşayacağız.
Yarın bizim çünkü...


YILMAZ GÜNEY

Koyun beni hak aşkına yanayım
Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan
Yolumdan dönüp de mahrum mu kalayım
Dönen dönsün ben dönmezem yolumda
Kadılar,Müftüler fetva yazarsa
İşte kement işte boynum asarsa
İşte hançer işte başım keserse
Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan

Bir gün mahşer olur divan kurulur
Suçlu suçsuz varsa orda bulunur
Piri olmayanlar anda bilinir
Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan

PİR SULTAN'ım arşa çıkar ünümüz
O da bizim ulumuzdur pirimiz
Hakka teslim olsun garip canımız
Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan



PİR SULTAN ABDAL

Göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi........


UĞUR MUMCU


Aydın geçinen birileri seni çoktan unuttu ama biz seni ve senin gibi aydınlık için mücadele eden fikir adamlarını unutmadık.

Sesleniş...

Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık. Babamız, sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi.



Arabalar şırıl, şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mumun ışığında bitirdik kitaplarımızı. Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya. Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık.



Vurulduk ey halkım, unutma bizi...



Yoksulluğun bükemediği bileklerimize çelik kelepçeler takıldı. İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez. İsteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren birer senet gibi kullanırdık. Mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık. Yazlık kışlık katlarımız, arabalarımız olurdu. Yüreğimiz, işçiyle birlikte attı. Yaşamımızın en güzel yıllarını, birer taze çiçek gibi verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep. Öldürüldük ey halkım, unutma bizi...



Fidan gibi genç kızlardık. Hayat, şakırdayan bir şelale gibi akardı gözbebeklerimizden. Yirmi yaşında, yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında, işkencecilerin acımasız ellerine terk edildik. Direndik küçücük yüreğimizle, direndik genç kızlık gururumuzla. Tükürülesi suratlarına karşı bahar çiçekleri gibi, taptaze inançlarımızı fırlattık boş birer eldiven gibi. Utanmadılar insanlıklarından, utanmadılar erkekliklerinden. Hücrelere atıldık ey halkım, unutma bizi...



Ölümcül hastaydık. Bağırsaklarımız düğümlenmişti. Hipokrat yemini etmiş doktor kimlikli işkencecilerin elinde öldürüldük acınmaksızın. Gelinliklerimizin ütüsü bozulmamıştı daha. Cezaevlerine kilitlenmiş kocalarımızın taptaze duygularına, birer mezar taşı gibi savrulduk. Vicdan sustu. Hukuk sustu. İnsanlık sustu.



Göz göre, göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi...



Kanserdik. Ölüm, her gün bir sinsi yılan gibi dolaşıyordu derilerimizde. Uydurma davalarla kapattılar hücrelere. Hastaydık. Yurtdışına gitseydik kurtulurduk belki. Bir buçuk yaşındaki kızlarımızı öksüz bırakmazdık. Önce kolumuzu, omuz başından keserek yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak fırlattık attık önlerine. Sonra da otuz iki yaşında bırakıp gittik bu dünyayı, ecelsiz.



Öldürüldük ey halkım, unutma bizi...



Giresun'daki yoksul köylüler, sizin için öldük.

Ege'deki tütün işçileri, sizin için öldük.

Doğu'daki topraksız köylüler, sizin için öldük.

İstanbul'daki, Ankara'daki işçiler, sizin için öldük.

Adana'da, paramparça elleriyle, ak pamuk toplayan işçiler, sizin için öldük.



Vurulduk, asıldık, öldürüldük ey halkım, unutma bizi...



Bağımsızlık, Mustafa Kemal' den armağandı bize.

Emperyalizmin ahtapot kollarına teslim edilen ülkemizin bağımsızlığı için kan döktük sokaklara.

Mezar taşlarımıza basa, basa, devleti yönetenler, gizli emirlerle başlarımızı ezmek, kanlarımızı emmek istediler.

Amerikan üsleri kaldırılsın dedik, sokak ortasında sorgusuz sualsiz vurdular.



Yirmi iki yaşlarındaydık öldürüldüğümüzde ey halkım, unutma bizi...



Yabancı petrol şirketlerine karşı devletimizi savunduk; komünist dediler. Ülkemiz bağımsız değil dedik; kelepçeyle geldiler üstümüze. Kurtuluş Savaşı'nda emperyalizme karşı dalgalandırdığımız bayrağımızı daha da dik tutabilmekti bütün çabamız. Bir kez dinlemediler bizi. Bir kez anlamak istemediler. Vurulduk ey halkım, unutma bizi...



Henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık. Bir kadın eline değmemişti ellerimiz. Bir sevgiliden mektup bile alamamıştık daha. Bir gece sabaha karşı, pranga vurulmuş ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına. Herkes tanıktır ki korkmadık. İçimiz titremedi hiç. Mezar toprağı gibi taptaze, mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere.



Asıldık ey halkım, unutma bizi...



Bizi öldürenler, bizi asanlar, bizi sokak ortasında vuranlar, ağabeyimiz, babamız yaşlarındaydılar. Ya bu düzenin kirli çarklarına ortak olmuşlardı ya da susmuşlardı bütün olup bitenlere. Öfkelerini bir gün bile karşısındakilere bağırmamış insanların gözleri önünde öldürüldük. Hukuk adına, özgürlük adına, demokrasi adına, Batı uygarlığı adına, bizleri, bir şafak vakti ipe çektiler.



Korkmadan öldük ey halkım, unutma bizi...



Bir gün mezarlarımızda güller açacak ey halkım, unutma bizi... Bir gün sesimiz, hepinizin kulaklarında yankılanacak ey halkım, unutma bizi.



Özgürlüğe adanmış bir top çiçek gibiyiz şimdi, hep birlikteyiz ey halkım, unutma bizi, unutma bizi, unutma bizi...

Bir yürek

Kocaman…

Ankara’dan sesleniyordu

Ulusuna:

-Uyanın ey halkım,

sizin sırtınızdan geçinenler

sizin ülkenizi satıyorlar

uyanın-



Bir yürek

Kocaman…

Diyarbakır’dan sesleniyordu,

Gücünün yettiğince,

-Memuriyet- sınırları elverdiğince;

-Uyanın ey halkım,

sizin sırtınızdan geçinenler

sizin ülkenizi satıyorlar

uyanın-



İki ayrı yürek,

İki ayrı ülke toprağı…

İki aynı mücadele. Ve…

Aynı son…

Aynı tarih…

24 Ocak…



Susturuldular,

Susturulduk…

Unutuldular,

Unuttuk…



O’nlar bizim için öldüler,

Biz…

Koruyamadık.

Yetmedi,

Yaşatamadık…



Bağışlayın…

şu sılanın ufak tefek yolları
ağrıdan sızıdan tutmaz elleri
tepeden tırnağa şiir gülleri
yidiğim aslanım burda yatıyor.....

bugün efkarlıyım açmasın güneş
yiğidimden kara haber verirler
demirden döşeyin taştan sedirler
yiğidim aslanım burda yatıyor...

ne bir haram yedi ne cana kıydı
ekmek kadar temiz su gibi aydın
hiçkimse duymadan hükümler giydi
yiğidim aslanım burda yatıyor...

kırılsa da kanadımız 'asi'ye çıksa adımız
duyan duysun bilen bilsin gülüm böyledir bizim sana olan sevdamız...

Gidenler geri gelmeyecek bu çok acı...:no: Yapabileceğimiz tek şey onları unutmamak unutturmamak....Uğur Mumcu çok büyük bi gazeteciydi..Onun gibi biri daha gelmez kolay kolay..Ruhu şad olsun..Rahat uyusun...:36_1_44:

Eyvallah can sağolasın!

Gidenler geri gelmeyecek bu çok acı...:no: Yapabileceğimiz tek şey onları unutmamak unutturmamak....Uğur Mumcu çok büyük bi gazeteciydi..Onun gibi biri daha gelmez kolay kolay..Ruhu şad olsun..Rahat uyusun...:36_1_44:

ama galiba unutulmuş gibi dün haberlerde sadece 1 dakikalık bir haber ve 2 fotoğraf karesiyle geçiştirildi.işte sırf anmadık denmesin diye yaptılar galiba.ama gidişat öyle gösretiyor ki gelecek zamanlarda uğur mumcu gibi faili meçhul daha çok gazeteci ve aydın olacak.

Düsündüklerini dürüstce söyleyebilenlerin,ölmedigi bir ülke olmasi dilegiyle (TÜRKIYEMIN) bu ugurda ölenlere,Ugurlar olsun,Allahtan rahmet dilerim,bu olaylari gerceklestiren IRKCI KATILlere dur denmesi dilegiyle.saygilar.

bende çok üzüldüm medya gereken ilgiyi gösteremedi ne yazık ki bırakın siyasi görüşünü meslektaşları bile sahip çıkmadı yazıklar olsun.....