anti-fasist
24.04.2007, 03:13
Bugün?..
87 yıl önce bugün (23 Nisan 1920) Türkiye Büyük Millet Meclisi Ankara'da açılmıştı.
Başkent İstanbul işgal altındaydı.
Osmanlı Meclisi Mebusan'ı dağılınca, ulusal direnişin merkezi Ankara'da toplanan ilk Meclis hem yasama, hem yürütme güçlerini elinde toplamış bir 'kurucu organ' içeriğini kazanmıştı.
Üstelik bu organ 'Kuvvetler Birliği' ilkesini birtakım yargılama işlemlerine dek yaymıştır; 'İstiklal Mahkemeleri' bunun bir örneğidir.
1923'te kurulan Cumhuriyette 'Kuvvetler Birliği' ilkesi kaldırılmakla birlikte, 1960'a dek, Meclis çoğunluğunun siyasal yaşamdaki tek başına egemenliği sorunlar ve bunalımlar yarattı; çok partili rejimde tek partinin tekelci ağırlığı, Türkiye'yi 27 Mayıs hareketine sürükledi.
1961 Anayasası'yla Meclis, egemenlik yetkisinin, daha başka deyişle yasama ve yürütme erklerinin kullanılmasında tek ve rakipsiz organ olmaktan çıktı.
Anayasaya göre artık egemenlik yetkisi çeşitli organlarca paylaşılıyordu.
Meclis bu organlardan sadece biriydi; parlamentonun yaptığı yasaların bir yargı organı olan Anayasa Mahkemesi tarafından denetlenmesi, rejim ve demokrasi adına bir güvence getiriyordu.
1981 Anayasası bu yapıyı -kimi değişikliklerle- korudu.
Bugünkü Meclis, artık herkesin bildiği üzere, Seçim Yasası'ndan kaynaklanan dengesizlik ve adaletsizlikleri yapısında taşımaktadır.
Seçmenlerin 4'te 1'i, seçime katılanların 3'te 1'inin verdiği oylarla Meclis'in 3'te 2 çoğunluğunu ele geçirmiş bulunan iktidar partisinin 'takıyyeci' şaibesini de üstlenmesi, ülkede zaten tedirginlik yarat maktaydı.
Bu tedirginlik Cumhurbaşkanlığı seçiminde bunalım boyutlarına erişmiş bulunuyor.
İktidar partisi AKP, Cumhurbaşkanlığı seçimini Cumhurbaşkanının atanması derekesine indirgemiştir.
Meclis'teki ana muhalefeti de hiçe sayarak tek başına karar almak inadını sürdürmekte; bu konudaki tüm yetkilerini Başbakan Erdoğan'a devretmekle hatasını tescil etmektedir.
Cumhurbaşkanlığı seçiminin tek adamın iki dudağı arasından çıkacak söze bağlanması, üstelik son ana değin esrar perdesi arkasına saklanması, ne demokrasiye, ne anayasal hukukumuza sığar. Büyük Millet Meclisimizi bir partinin organı derekesine düşürür.
Bu durumda Çankaya bunalımının yeni Cumhurbaşkanının atanması işleminden sonra da sürebileceğini şimdiden söylemek bir kehanet sayılmasa gerektir.
Büyük Millet Meclisi, 23 Nisan 1920'de, emperyalizme karşı direniş ve tam bağımsızlığımızı sağlamak amacıyla kurulmuştu.
Bugün partisel çoğunluğunu Meclis yerine koymaya çabalayan AKP'nin dış güçlere bağımlılığı elle tutulacak kadar somutlaşmış, halkın genel eğilimleriyle zıtlaşmıştır.
23 Nisan 'Milli Egemenlik ve Çocuk Bayramı' mızı bu düşünceler kapsamında kutluyor, yarınların Atatürk'ümüze yakışır daha güzel bayramlar getireceğine inancımızı koruyoruz.
Cumhuriyet
87 yıl önce bugün (23 Nisan 1920) Türkiye Büyük Millet Meclisi Ankara'da açılmıştı.
Başkent İstanbul işgal altındaydı.
Osmanlı Meclisi Mebusan'ı dağılınca, ulusal direnişin merkezi Ankara'da toplanan ilk Meclis hem yasama, hem yürütme güçlerini elinde toplamış bir 'kurucu organ' içeriğini kazanmıştı.
Üstelik bu organ 'Kuvvetler Birliği' ilkesini birtakım yargılama işlemlerine dek yaymıştır; 'İstiklal Mahkemeleri' bunun bir örneğidir.
1923'te kurulan Cumhuriyette 'Kuvvetler Birliği' ilkesi kaldırılmakla birlikte, 1960'a dek, Meclis çoğunluğunun siyasal yaşamdaki tek başına egemenliği sorunlar ve bunalımlar yarattı; çok partili rejimde tek partinin tekelci ağırlığı, Türkiye'yi 27 Mayıs hareketine sürükledi.
1961 Anayasası'yla Meclis, egemenlik yetkisinin, daha başka deyişle yasama ve yürütme erklerinin kullanılmasında tek ve rakipsiz organ olmaktan çıktı.
Anayasaya göre artık egemenlik yetkisi çeşitli organlarca paylaşılıyordu.
Meclis bu organlardan sadece biriydi; parlamentonun yaptığı yasaların bir yargı organı olan Anayasa Mahkemesi tarafından denetlenmesi, rejim ve demokrasi adına bir güvence getiriyordu.
1981 Anayasası bu yapıyı -kimi değişikliklerle- korudu.
Bugünkü Meclis, artık herkesin bildiği üzere, Seçim Yasası'ndan kaynaklanan dengesizlik ve adaletsizlikleri yapısında taşımaktadır.
Seçmenlerin 4'te 1'i, seçime katılanların 3'te 1'inin verdiği oylarla Meclis'in 3'te 2 çoğunluğunu ele geçirmiş bulunan iktidar partisinin 'takıyyeci' şaibesini de üstlenmesi, ülkede zaten tedirginlik yarat maktaydı.
Bu tedirginlik Cumhurbaşkanlığı seçiminde bunalım boyutlarına erişmiş bulunuyor.
İktidar partisi AKP, Cumhurbaşkanlığı seçimini Cumhurbaşkanının atanması derekesine indirgemiştir.
Meclis'teki ana muhalefeti de hiçe sayarak tek başına karar almak inadını sürdürmekte; bu konudaki tüm yetkilerini Başbakan Erdoğan'a devretmekle hatasını tescil etmektedir.
Cumhurbaşkanlığı seçiminin tek adamın iki dudağı arasından çıkacak söze bağlanması, üstelik son ana değin esrar perdesi arkasına saklanması, ne demokrasiye, ne anayasal hukukumuza sığar. Büyük Millet Meclisimizi bir partinin organı derekesine düşürür.
Bu durumda Çankaya bunalımının yeni Cumhurbaşkanının atanması işleminden sonra da sürebileceğini şimdiden söylemek bir kehanet sayılmasa gerektir.
Büyük Millet Meclisi, 23 Nisan 1920'de, emperyalizme karşı direniş ve tam bağımsızlığımızı sağlamak amacıyla kurulmuştu.
Bugün partisel çoğunluğunu Meclis yerine koymaya çabalayan AKP'nin dış güçlere bağımlılığı elle tutulacak kadar somutlaşmış, halkın genel eğilimleriyle zıtlaşmıştır.
23 Nisan 'Milli Egemenlik ve Çocuk Bayramı' mızı bu düşünceler kapsamında kutluyor, yarınların Atatürk'ümüze yakışır daha güzel bayramlar getireceğine inancımızı koruyoruz.
Cumhuriyet