--------------------------Alıntı-----------------------------------

Franz Kafka, bir dostuna yazdığı, 9 Kasım 1903 tarihli mektubunda insanın insana kopukluğunu şöyle dile getirir;

"...Ormanda yolunu yitirmiş çocuklar gibi terk edilmişlik içerisindeyiz. Önümde durup bana baktığında, ne sen benim içimdeki acıları anlayabiliyorsun, ne de ben seninkileri. Ve senin önünde kendimi yere atsam, ağlasam ve anlatsam bile, biri sana cehennemi sıcak ve korkunçtur diye anlattığında cehennem hakkında ne bilebilirsen, benim hakkımda da ancak o kadarını bilebilirsin..."

--------------------------Alıntı-------------------------------------

maalesef öyle.
ama bir yerlerde birilerini anlayan ve onlar içinde bir şeyler yapan ve bundan zevk duyanlar var.sayıları yok denecek kadar az ama var...