________________________________________
Olay İngiltere'de geçiyor:

Yaşlı bir bey, sabah erken evinden çıkmış, yolda ilerlerken, bir
bisikletlinin kendisine çarpması ile yere yuvarlanmış ve hafif
yaralanmış.
Sokaktan geçenler yaşlı beyi hemen en yakın sağlık birimine
ulaştırmışlar.
Hemşireler, adamcağızın yarasına pansuman yapmışlar, ama 'biraz
Beklemesini ve röntgen çekerek her hangi bir kırık veya çatlak olup olmadığını inceleyeceklerini' söylemişler.
Yaşlı bey huzursuzlanmış, 'acelesi olduğunu istemediğini' söylemiş.
Hemşireler merakla acelesinin sebebini sormuş.
Adamcağız da 'karım huzur
evinde kalıyor her sabah onunla kahvaltı etmeye giderim, geç kalmak istemiyorum' demiş.
'Karınızın, siz gecikince merak edeceğini düşünüyorsunuz herhalde'
Demiş hemşire.
Adam üzgün bir ifade ile 'ne yazık ki karım Alzheimer
hastası ve benim kim olduğumu bilmiyor' demiş.
Hemşireler hayretle 'madem
sizin kim olduğunuzu bilmiyor neden hergün onunla kahvaltı yapmak için
koşuşturuyorsunuz' demişler.
Adam buruk bir sesle 'ama ben onun kim olduğunu biliyorum...

çok güzelll bi yazııı insanın duygulanmaması imkansızz :3D_NG (24

düsündürücü bi yazi saol.

way be hala boyle insanlar var mi acaba hayatta??

ayyy cok guzel, demekki gercek sevgi ve ask dedikleri sey boyle galiba.
demekki hala boyle insanlarda varmis hulyaa....

sadakat bu evet.. Ah o günleri bizde görecezmi acaba....nerdeeee

Cok guzeldi vallaha bende duygulandim....Tskler Yakapinarli!!!

etkilenmemek duygusuzluk olurdu her halde