kavakli
06.01.2006, 12:31
Aslında Kaldım Ben OnaSevgilimi kaybettim hükümsüzdür.
Eylül'le güz düşmüştü; eylüle bir kaç gün vardı onu kaybettiğimde. Çatlamaya yüz tutmuş derimi parçalıyordum, “git” derken ona. Ellerime uzanıp “kal” derken derim parçalanıyordu. Kalmak istediğimi söyleyemiyordum, aslında ben kaldım ona, o bilmiyordu. Gittim sonra...
Önce türkülerim öldü sonra şiirlerim. Konuşmadım bir zaman kimseyle, sustum olabildiğince gürültüyle. Benden içeri sustum, benden dışarı güldüm, endişeli, hüzünlü, lakayt, acımasız, acınaklı sonra yine sustum gürültüyle.
Uğultularım başlamıştı sessiz gecelerde, kulaklarım patlıyordu, derim çatlıyordu ve onsuzluğun uğultuları kesilmiyordu. Hep şehrin sustuğu vakit başlıyordu ve ne zaman başımı başka yastıklara yaslasam, başım parçalanıyordu.
Üşümelerim en sıcaklarda bile geçmiyordu. Duygularım abarmış, gözlerimden aşağı doğru sallanıyorlar ve sicim gibi bir birbirlerini kovalıyorlar, yüreğime olan saldırıları bitmiyordu. Yaşamaya çalışmak, yorgun yüreğimi bir hayli zorluyordu.
“Kal” demişti, kal der gibi bir çok kez bakmıştı da ve bir fincan kahve daha uzatmıştı aslında. Bu defa kıydığım gözleri sele dönmüş ve yine kıyamadığım dudakları bir bağlamanın tellerinden beter olmuş, konuşmadan konuşurun uzun havasını yakmıştı yüreğime ama kıymıştım ben giderken bütün “kal” diyen, aşka yalvaran sözlerine.
Sevgilimi kaybettim hükümsüzdür.
Görenlerin yada yerini bilenlerin söylemesi, bir şeyi değiştirmeyecektir. Müjde için kimseye ödül verilmeyecektir, müjde değildir çünkü adı; çünkü o bahardır, çünkü o güz ortasında açan papatyadır, çitlembiktir dağ eteklerinde, çünkü o müjde değildir, bulunması bu dünyada bir şey değiştirmeyecektir, çünkü o yüreğimin hüzün mabedidir, çünkü o Eylül'e bir kaç gün kalası bir şehrin, ücra bir köşesinde ölmüştür.
Ölen bütün sevgililerin ruhları hükümsüzdür ve sevgi, sevgilim, bilmediğim bir diyarda beni beklemektedir. Ruhu halen beni sevmektedir. O “kal” demişti aslında ama ben gittim. Çatlamaya yüz tutmuş yüreğimle, bir şehrin her hangi bir noktasında sele dönen gözlerini silmeden, tir tir titreyen dudaklarına bir buse kondurmadan ve dönüp bir daha gül yüzüne bakmadan gitmiştim.
Aslında kaldım ben ona o bunu hiç bilmedi, o başka bir diyarda beni beklemekte. Şimdi gitmeliyim “kal” için, “gitme” için, hükümsüz kimliğini yeniden çıkartmak için.
Sevgilimi kaybettim hükmü kendinedir, o ölmüştür...
Sevenlerin başı sağ olsun...
Eylül'le güz düşmüştü; eylüle bir kaç gün vardı onu kaybettiğimde. Çatlamaya yüz tutmuş derimi parçalıyordum, “git” derken ona. Ellerime uzanıp “kal” derken derim parçalanıyordu. Kalmak istediğimi söyleyemiyordum, aslında ben kaldım ona, o bilmiyordu. Gittim sonra...
Önce türkülerim öldü sonra şiirlerim. Konuşmadım bir zaman kimseyle, sustum olabildiğince gürültüyle. Benden içeri sustum, benden dışarı güldüm, endişeli, hüzünlü, lakayt, acımasız, acınaklı sonra yine sustum gürültüyle.
Uğultularım başlamıştı sessiz gecelerde, kulaklarım patlıyordu, derim çatlıyordu ve onsuzluğun uğultuları kesilmiyordu. Hep şehrin sustuğu vakit başlıyordu ve ne zaman başımı başka yastıklara yaslasam, başım parçalanıyordu.
Üşümelerim en sıcaklarda bile geçmiyordu. Duygularım abarmış, gözlerimden aşağı doğru sallanıyorlar ve sicim gibi bir birbirlerini kovalıyorlar, yüreğime olan saldırıları bitmiyordu. Yaşamaya çalışmak, yorgun yüreğimi bir hayli zorluyordu.
“Kal” demişti, kal der gibi bir çok kez bakmıştı da ve bir fincan kahve daha uzatmıştı aslında. Bu defa kıydığım gözleri sele dönmüş ve yine kıyamadığım dudakları bir bağlamanın tellerinden beter olmuş, konuşmadan konuşurun uzun havasını yakmıştı yüreğime ama kıymıştım ben giderken bütün “kal” diyen, aşka yalvaran sözlerine.
Sevgilimi kaybettim hükümsüzdür.
Görenlerin yada yerini bilenlerin söylemesi, bir şeyi değiştirmeyecektir. Müjde için kimseye ödül verilmeyecektir, müjde değildir çünkü adı; çünkü o bahardır, çünkü o güz ortasında açan papatyadır, çitlembiktir dağ eteklerinde, çünkü o müjde değildir, bulunması bu dünyada bir şey değiştirmeyecektir, çünkü o yüreğimin hüzün mabedidir, çünkü o Eylül'e bir kaç gün kalası bir şehrin, ücra bir köşesinde ölmüştür.
Ölen bütün sevgililerin ruhları hükümsüzdür ve sevgi, sevgilim, bilmediğim bir diyarda beni beklemektedir. Ruhu halen beni sevmektedir. O “kal” demişti aslında ama ben gittim. Çatlamaya yüz tutmuş yüreğimle, bir şehrin her hangi bir noktasında sele dönen gözlerini silmeden, tir tir titreyen dudaklarına bir buse kondurmadan ve dönüp bir daha gül yüzüne bakmadan gitmiştim.
Aslında kaldım ben ona o bunu hiç bilmedi, o başka bir diyarda beni beklemekte. Şimdi gitmeliyim “kal” için, “gitme” için, hükümsüz kimliğini yeniden çıkartmak için.
Sevgilimi kaybettim hükmü kendinedir, o ölmüştür...
Sevenlerin başı sağ olsun...