http://www.youtube.com/watch?v=zDnmwwoScxg

http://www.youtube.com/watch?v=zDnmwwoScxg

paylaşımın için teşekkürler hemşerim..
sağolasın

Merhaba,

Unutmayacağız Yaşatacağız...

"Burada sadece bedenimi öldürebilirsiniz, ama düşüncem hep yaşayacak"
Deniz Gezmiş

Her şeye rağmen :

paylaşımın için teşekkürler hemşerim..
sağolasın

rica ederim hemşerim

çok güzel bir paylaşım emeyine saglık

onları yok ettiğini zannedenler yanılıyorlar
onlar fabrikada,okulda
onlar şehirde,dağda
onlar bilinçimizde ve yüreğimizdeler....

SİZLER ÖZGÜRLÜĞÜN EN DOYUMSUZ TOHUMLARI GİBİ DÜŞTÜNÜZ TOPRAĞA
BİRE BİN VERDİ BAŞAKLARINIZ..
KALDIRIN YATTIĞINIZ YERDEN BAŞLARINIZI
BAKIN;
BIRAKTIĞINIZ YERDEN YÜRÜYOR YOLDAŞLARINIZ


Onlar ölmediler yok,
Ateş fitiller gibi:
Dimdik ayakta,
Barut ortasındalar!
Karıştı, bakır tenli
Çayır çimene,
Karıştı,
O canım hayalleri:
Zırhlı bir rüzgar
Perdesi gibi;
Bir set gibi:
Kızgın çehreli,
Göğüs gibi:
Göğün görünmez göğsü gibi!
Analar, onlar ayakta
Buğday içindeler, onlar,
Yücelerden yüce dururlar:
Dünyayı doruktan seyreden,
Bir öğle güneşi gibi.
Bir çan darbeleri gibi,
Onlar.
Ölmüş gövdeler arasında,
Zaferi çekiçleyen bir ses gibi
Onlar,
Kara bir ses gibi.
Ey can evinden vurulmuş,
Toz duman olmuş bacılar!
İnanın oğullarınıza.
Kök oldu onlar,
Sade kök:
Kan suratlı,
Taşlar altında.
Karışmadı toprağa,
Dağılmış kemikçikleri.
Ağızları ısırır hala,
Kuru barutu;
Ve demir bir okyanus gibi,
Titreşirler hala.
Ben ölmedim der,
Yumrukları;
Yukarı kalkık yumrukları,
Daha.
Bunca yere düşmüşlerden,
Yenilmez bir hayat doğar:
Bir tek beden olur,
Analar, bayraklar, çocuklar,
Hayat gibi canlı tek bir beden;
Bir yüz bekler karanlıkları,
Ölü gözleriyle,
Kılıcı dopdolu,
Dünya ümitlerinden.
Dursun,
Dursun yas esvaplarınız.
Yığın derleyin
Gözyaşlarınızı;
Bir metal oluncaya kadar:
Bununla vuracağız,
Gündüz gece;
Bununla çiğneyeceğiz,
Gündüz gece;
Bununla tüküreceğiz
Gündüz gece
Kin kapılarını,
Kırıncaya kadar.
Oğullarınızı bilirdim,
Unutmadım acılarınızı.
Ölümleriyle nasıl kıvandıysam,
Hayatlarıyla da öyleyimdir.
Onların gülüşleridir:
Karanlık atölyeleri ışıtan.
Her gün metroda, yanı başımda:
Onların ayak sesleridir,
Çın çın.
Akdeniz portakallarında,
Güney ağları içinde;
Yapılarda,
Basımevi mürekkeplerinde;
Kalplerini tutuşur gördüm onların,
Güçle, yangınla.
Ben de sizler gibiyim, analar .
Benim kalbim de yas dolu, ölüm dolu.
Gülüşlerinizi öldüren kanla,
Serpilip gelişmiş;
Bir orman gibidir kalbim.
Günlerin kahredici yalnızlığı,
Uyanışın sisli öfkeleri
Girmiştir içine.
Susamış sırtlanları,
Bitip tükenmez üremeleriyle
Afrika’dan gürleyen hayvan sesini;
Öfkeyi, iniltileri, hoş görmeleri,
Bırakın, bir yana bırakın.
Ölümün ve tasanın
Çemberinden geçmiş analar,
Doğan ulu günün ortasına bakın:
Bu topraktan güler ölüleriniz.
Kalkık yumrukları titrer,
Buğdayın üstünde,
Bilesiniz.

-Pablo Neruda-

genelde insanlar öldükten sonra değerleri zaman içinde anlaşılır..keşke demekle olmuyo ama keşke bu dünyada bir gün yasasaydımda o günümüde bu devrimci yoldaşlarla bir mapusta yada bir yer sofrasında yada bir yürüyüşerınde olabılseydım...keşke bütün kendılerını sol gören partıler bunları seyretse,keşke bütün sendıkalar bu olaylardan bırseyler cıkarsa..keşke alevi örgütleri birleşse,keşke 1 mayıslar milyonları bulsa,keşke işciler hakkını alsa savaşlar olmasa...bizler devrimcilerin mirasını son isteklerini yerine getiremedik.keşke getirebilecek birşeyler yapabilsek keşke