Zamanın birinde 2 kardeş varmış. Büyük olanı koskocaman bir
çiftliğin sahibi ve köyün ağasıymış. Hatta o kadar zenginmiş ki zenginliği
başka memleketlerde dahi dillerde dolaşırmış.Küçük kardeş de abisinin
yanında karın tokluguna çiftlik işlerinde çalışırmış. Kar kış sıcak filan
demeden abisinin işlerini halletmek icin vargücüyle çalışırmış.
Ortalığın sıcaktan cayır cayır yandığı bir yaz günü küçük kardeş
yorgunluktan bitap düşmüş ve bir ağacın gölgesinde uyuyakalmış.Çok geçmemiş
ki abisi kardeşini ayağındaki koca potinleriyle hafiften tekme atar gibi
"kalk iş zamanı uyunur mu bedava ekmek yok" diyerek uyandırmış. Kardeşi ne
olduğunu anlamadan şaşkın gözlerle etrafa bakmış ve abisi o heybetli
cüssesiyle karşısında dikiliyor. "Abi neden uyandırdın beni çok güzel bir
rüya görüyordum. Rüyamda büyük bir çiftliğim atlarım hayvanlarım ucu bucağı
gözükmeyen tarlalarım benim için çalışan yüzlerce işçim traktörlerim ve daha
sayamayacağım bir sürü mala sahiptim. O kadar güzel bir rüyaydı. Keşke
uyandırmasaydın da biraz daha tadını çıkartsaydım." diye seslendi abisine.
Abisi ise pis pis sırıtarak "sen bu saydıklarını ancak rüyanda görürsün oysa
bak ben bütün bu saydıklarına sahibim ben bunların içinde yüzüyorum..."
diyerek sürdürdü sözlerini. Kardeşi ise dalgın gözlerle abisine baktı ve şu
sözler döküldü kurumuş dudaklarından.
"Abi biliyormusun aslında ikimizde rüya görüyoruz; fark, benim
rüyam gözlerimi açınca bitiyor senin rüyan ise gözlerini kapayınca
bitecek!!!"

"Abi biliyormusun aslında ikimizde rüya görüyoruz; fark, benim
rüyam gözlerimi açınca bitiyor senin rüyan ise gözlerini kapayınca
bitecek!!!"

lafı gediğine koymuş... ama o laflardan sonra gözleri kapanan zannımca kardeş olmuştur.

bu dünyanın geçici olduğu mesajı veren güzel bir yazı..
teşekkürler..