Veda
Gecenin yalnızlığı beni alıp giderken,
Ufuklardan göründü sallanan beyaz mendil.
Gitgide yüreğimde irileşen karanlık,
Birdenbire eridi, yandı içimde kandil.

Yalnızlığın tatmıştım acılı hayatını,
Yalnızlıktı dayanan boğazıma çelik el.
Karanlığı titretti içten içe yankılar,
Yankılardan bir hayal dedi: Haydi durma gel!

Bu ses beni çağırır, bu ses beyaz ufuktan,
Yıllardır hasret hasret andığım ülkelere.
İçimde dinmez arzu; sonsuzluk, ölümsüzlük,
Kuş gibi kanat kanat uçmak maviliklere.

Rıfkı Kaymaz (http://www.siirkolik.com/siir/siirkolikler.asp?id=1120)

Beyaz Kuş


Avcılar bir kuş vurdular:
Beyaz beyazdı kanadı.
Ve çırpındı, uçamadı.
Beyaza kan dondurdular,
Ama kimse anlamadı.

Ah beyaz kuş, beyaz kuş!
Duyamadı, duyamadı.

Seslerinin kanat kanat
Dinleyerek nefesini
Ve en güzel bestesini
Altımızda bir yağız at
Dinletmiştik nal sesini.

Neydi ah kuş, beyaz kuş!
Unuttuk güftesini.

İçimizde yaran derin,
Kan ağlıyor gözlerimiz.
Ve duyulmaz sözlerimiz...
Ah beyaz kuş, nerde yerin?
Nerede bizim özlerimiz?

Nerede ey kuş, beyaz kuş,
O tertemiz ellerimiz?

O eller ki kıydı sana,
O eller ki senden uzak...
Ey ak renk, ey tertemiz ak
Ne olur anlasana!
Gövdemize bir kanat tak!
Ey beyaz kuş, beyaz kuş!
Gövdemize bir kanat tak!

rıfkı yılmaz

buda benden olsun...