Selamlar....

Oyun, cocugun hayatinda önemli rol almaktatir..oyun ile cocugun kisiligi ve ruhsal gelismesi saglanir..nasil bir cocuk sevgisiz yok ise, oyunsuz cocukta öyledir...yani oyun cok önemlidir.....


Sevgili dostlar: oyun cocukta nasil bir degisim saglar? (bunu birlikte düsünelim ve paylasalim)

Cocuklar cocuktur, miniyatür yetiskin degiller, oyun diliylen onlarla baglantiya gecmeliyiz...
Oyunda cocuk kendisini serbestce ifade etmekte, yasadiklarini cok iyi bir sekilde oyunda yansitabiliyorlar...


Ergoterapide ve siddet sonrasi tanidigim cocuklar (henüz iyi konusamiyan, yada konusmak istemeyen cocuklar) Hissetiklerini, yasadiklarini resim terapisinde dile getiriyorlar, ne oldugunu o an fark ediyoruz..oyunda cok sey anlatiyor bir cocuk, ailede, okulda, arkadaslariyla yasadiklarini bile oyuna aktariyor...


yine bu soruyu yöneltiyorum : oyunda cocuk nasil bir degisim saglar ve neden oyun bir cocuk icin önem tasiyor?

Saygilarimla

Oyun ve cocuk güzel 1 konu emegine saglik öncelikle sevgili Canan,

cocuklarda yapilan en büyük yanlislik,
yedirdim ,icirdim,ne ister cocuk oyun ister ..... Bu sekilde düsünüpte yatakta cocuklarini hapseden bircok aile var malesef.. ki cocuklarin asil anlama ,kavrama yaslari 0-7 arasinda..

Yada cocuklara simdiki teknolojik araclarla oynatma..
kilitlenir cocuk elindeki oyunlara,orada sadece uyur,beyinsel bir gelisim malesef olmaz,

sadece anne rahatca islerini ,dedikodularini yapar.

Oyunlari cocuklara göre secmeli ,zaten cocugunu iyi gözlemleyen aileler cocuklarinin sevdigi oyunlarida bilirler.Kimi cocuk kimyager olmak ister evde karismadik sampuan birakmaz :biggrin: kimide anahtarlari saklar anca ayakkabi giyeceginiz zaman bulursunuz...

Lego ,yapboz,resim, ip ,patates boyama,alcidan cesitli objeler yapmak benim cocuklarima büyük zevk vermisti herzaman ,yaraticida oluyorlar bu sekilde.

Cocuklarini gözlemleyen ve cocugun yaptigi hatalari kendinde arayan Ailelerin ilerde sorunlari olmayacagini düsünüyorum.Kendimden yola cikacak olursam ufak tefek tartisma haricinde ki arada büyük zevkle tartismaya basladik artik (kizimla 12 yasinda)Bizede kizim genc olmaya geciste neler yasayacagimizi ögretiyorki oglumda az daha bilgili olalim.

soruna gelince,

yaratici olurlar
paylasimi ögrenirler
kaybetmeyi ögrenirler
kazanmanin zevkini anlarlar
el becerileri artar
bence en önemlisi dost olursunuz o anlarda müthis tatli olurlar :)


cok konustum sanki ,cocuk deyince yaz yaz bitmez zaten...




Sevgiler size

sevgili ciglik, sagol ilk önce, cok güzel tespitler: sizlere bir sorum olacak: günde kac saat cocugunuza zaman ayiriyorsunuz?


sevgilerimle

Selamlar....

Oyun, cocugun hayatinda önemli rol almaktatir..oyun ile cocugun kisiligi ve ruhsal gelismesi saglanir..nasil bir cocuk sevgisiz yok ise, oyunsuz cocukta öyledir...yani oyun cok önemlidir.....


Sevgili dostlar: oyun cocukta nasil bir degisim saglar? (bunu birlikte düsünelim ve paylasalim)

Cocuklar cocuktur, miniyatür yetiskin degiller, oyun diliylen onlarla baglantiya gecmeliyiz...
Oyunda cocuk kendisini serbestce ifade etmekte, yasadiklarini cok iyi bir sekilde oyunda yansitabiliyorlar...


Ergoterapide ve siddet sonrasi tanidigim cocuklar (henüz iyi konusamiyan, yada konusmak istemeyen cocuklar) Hissetiklerini, yasadiklarini resim terapisinde dile getiriyorlar, ne oldugunu o an fark ediyoruz..oyunda cok sey anlatiyor bir cocuk, ailede, okulda, arkadaslariyla yasadiklarini bile oyuna aktariyor...


yine bu soruyu yöneltiyorum : oyunda cocuk nasil bir degisim saglar ve neden oyun bir cocuk icin önem tasiyor?

Saygilarimla


Sevgili Canan,en çok hatamız çocukları minyatür yetişkin görmemiz.Bunuda çocuğumuza çok yakıştırırız nedense.
Oyun oynamsını değil 5 yaşında şiir ezberlemesini yada bir marşı okuyabilmesini bekler,bunları yapanlarıda kıskanırız.
Yanlış biliyorum ama,benim çocuğum daha zeki diye oyunla değil onu hayatla sınamaya bile kalkarız.
Bir küçük anımı anlatıyım bunla ilgili ve o aileye gerçekten çok kızmıştık o zaman;
3 yaşlarında bir çocuk anne ve babası elini bıraktılar Kadıköyde çocuk bir kaç adım atıp arkaya baktığında anne baba yok,saklandılar,oyun oynuyolar güya çocukla.Çocuk feryat figan ağlıyor,anne baba saklandıkları yerden gülüyorlar,çocuğa.Yeterince güldüklerinde çocuklarının yanına geldiler,ben böyle bir olaya gülebilmeyi bir anne-babaya hiç yakıştıramadım.
Diyeceğim o ki ,çocukların oynamsı eğer bizi eğlendirirse oyundur.
Sevgili Canan,anlatabildimmi bilmiyorum,ama demek istediğim oyun konusundada oldukça cahiliz maalesef...
teşekkürler konu için,oyunun önemini anlatırsan burda sanırım çok faydalı olacaktır,bizler için...

sevgiyle kalın

şirin baba

tamam sirin baba,zaten ciglik ablada yazmis, bende yazayim:

1. oyun cocuk icin bir gelisme
2. oyun cocuklar icin bir yoldur
3. oyun sagliklidir
4. oyun paylasmaktir
5. oyun cocuklarin yaraticiliklarini genistirir
6. motorik gelisir
7. ses,his ve görsel ilerleme ve gelismedir
8. kendini bulmak icin oyun iyi bir yoldur

Güzel ALISKANLIKLAR ve huylar kazandirir...dengeli bir egitimde oyun cok önemlidir...zihni en iyi oyunda gelisir...misal oyun oynamiyan asosyal yolunda ilerler, paylasimda zorlanir ve zihni pek gelismez


saygilarla

Selamlar....

Oyun, cocugun hayatinda önemli rol almaktatir..oyun ile cocugun kisiligi ve ruhsal gelismesi saglanir..nasil bir cocuk sevgisiz yok ise, oyunsuz cocukta öyledir...yani oyun cok önemlidir.....


Sevgili dostlar: oyun cocukta nasil bir degisim saglar? (bunu birlikte düsünelim ve paylasalim)

Cocuklar cocuktur, miniyatür yetiskin degiller, oyun diliylen onlarla baglantiya gecmeliyiz...
Oyunda cocuk kendisini serbestce ifade etmekte, yasadiklarini cok iyi bir sekilde oyunda yansitabiliyorlar...


Ergoterapide ve siddet sonrasi tanidigim cocuklar (henüz iyi konusamiyan, yada konusmak istemeyen cocuklar) Hissetiklerini, yasadiklarini resim terapisinde dile getiriyorlar, ne oldugunu o an fark ediyoruz..oyunda cok sey anlatiyor bir cocuk, ailede, okulda, arkadaslariyla yasadiklarini bile oyuna aktariyor...


yine bu soruyu yöneltiyorum : oyunda cocuk nasil bir degisim saglar ve neden oyun bir cocuk icin önem tasiyor?

Saygilarimla

çok güzel bir konuya temas etmişsin Can.

Bu konunun uzmani olmadigim halde biraz fikir belirtmek istiyorum müsaade edersen.
- Depresyon geçiren Ailelerdeki egitim,en çok çocuklarda uzun vadeli psycholojik sorunlara sebebiyet veriyor.

-Toplum içerisinden uzaklaşan stresli çocuklar kendini ikinci planda ve dahada akresif olarak gösteriyor. Ailesinden gördüyünü dogru bulup arkadaşlarinda uygulamaya kalkişir.

-1-4 yaş gurubu çocuklar ile bizler, büyüklerle konustugumuz gibi konusup dogru olani anlaşilir bir şekilde sabirla izah etmemiz lazim diye düşünüyorum.

-Bazi insanlarimiz çocuklarini bir an susturmak icin mükafatlandiriyorlar. buna benzer davranişlar kanaatimca yanliştir...

-Resim ile therapi gören çocuklarin bazilari çizdikleri resimde önce kendini büyük olarak çizer, sonra evde eziyet eden Baba veya anneyi kendinden daha ufak çizer ..

-çocuklar bir şey anlatmaya kalkiştiklari zaman saçmada olsa sonuna kadar dinlemekte fayda var, çocuklarda bizim ona izah ettiyimiz şeyi sonuna kadar dinlemesi icin.

-çocuklarimizi ders yaparken ve oynarken bile abartisiz motive etmek lazim bence... bu tür eyitim çocuklarin geleceyinde çok aktif rol oynadigi gibi çocuklarida topluma kazandirmiş oluruz diye düşünüyorum.

Saygilarimla.

sevgili ciglik, sagol ilk önce, cok güzel tespitler: sizlere bir sorum olacak: günde kac saat cocugunuza zaman ayiriyorsunuz?


sevgilerimle

Sevgili canlar

Canan'ın bu sorusu bence tam can alıcı bir soru.

Çocuklarımızla geçirdiğimiz zaman gerçekten çok önemlidir. Öyle ayarlanmalıdır ki, çocuk ne size bağımlı olmalıdır, ne de sizin onu ihmal ettiğinizi dşünmelidir.

Bunu ayarlamak sandığınızdan zordur. Ayarını doğru yapmassak ne olur?
Ben uzman değilim. Burda sadece teçrübelerimden edindiğim gözlemlerimi ifade edebilirim.

Çocuğunuzla aşırı derecede vakit geçirdiğinizde, o çocuk size bağımlı hale geliyor. O zamanda diğer insanlarla iletişimde zorluklar yaşaya biliyor.

Çocuğumuzla az vakit geçirdiğimizde, çocuk kendinin sevilmediğini düşünmeye başlaya biliyor. İşte o zamanda çecresine karşı hırçın ve saldırgan olabiliyor.

Sevgili canlar

Canan'ın bu sorusu bence tam can alıcı bir soru.

Çocuklarımızla geçirdiğimiz zaman gerçekten çok önemlidir. Öyle ayarlanmalıdır ki, çocuk ne size bağımlı olmalıdır, ne de sizin onu ihmal ettiğinizi dşünmelidir.

Bunu ayarlamak sandığınızdan zordur. Ayarını doğru yapmassak ne olur?
Ben uzman değilim. Burda sadece teçrübelerimden edindiğim gözlemlerimi ifade edebilirim.

Çocuğunuzla aşırı derecede vakit geçirdiğinizde, o çocuk size bağımlı hale geliyor. O zamanda diğer insanlarla iletişimde zorluklar yaşaya biliyor.

Çocuğumuzla az vakit geçirdiğimizde, çocuk kendinin sevilmediğini düşünmeye başlaya biliyor. İşte o zamanda çecresine karşı hırçın ve saldırgan olabiliyor.




Simdi her yazdigina katilmiyorum halit abi, buda sanirim kültür ve cevre farkligindan dolayi böyledir....

Cocuk okulda, arkadaslariyla yeterince zaman gecirmeli, bu gayet normaldir, evde dersini yapmali, daha sonra ama belirli bir yasta ( 6-14) kesinlikli aileyle iyi bir dialogda ve ortamda bulunmali ve BIRLIKTE zaman gecirmeli....

Türkiyede olan egitim ve ögretim stillerine bakiyorum ve sunu fark ediyorum: ya otoriter yada sinirsiz, bildiginiz ve konustugumuz gibi bu yanlistir....

Aileler genelde cocuk rahat etsin diye, basindan def ediyor, yada anne babalar cocugu tv önüne yada bilgisayar önüne geciriyor.....buda hic iyi degildir...Türkiyede olan egitimciler, en basta ögretmenler bana hep askeriye yasami hatirlatiyordu eskiden...nedenmi?

Kreatif oyunlara okullarda fazla yer verilmiyor, psikolog okullarda az yada hic yok, cocuklarin sorunlarina pek bakilmiyor...

cocuklarla zihin gelismesi icin belirli oyunlar sart, tv ve internet günde yarim saati gecememli (14 yasinda kücük olanlar icin)

Bilgi alis verisinde cocuklarinizlan bulunun, tartisin ve birlikte hafta sonu planlari yapiniz...

Aileler bilinclendirilmeli ve yönlendirilmeli, bosvermek veya umursamak yok, cocugu hic bir zaman yanliz tv izletmeyin, yaninda olun, internetlende ayni...


saygilarimla

Selamlar....

Oyun, cocugun hayatinda önemli rol almaktatir..oyun ile cocugun kisiligi ve ruhsal gelismesi saglanir..nasil bir cocuk sevgisiz yok ise, oyunsuz cocukta öyledir...yani oyun cok önemlidir.....


Sevgili dostlar: oyun cocukta nasil bir degisim saglar? (bunu birlikte düsünelim ve paylasalim)

Cocuklar cocuktur, miniyatür yetiskin degiller, oyun diliylen onlarla baglantiya gecmeliyiz...
Oyunda cocuk kendisini serbestce ifade etmekte, yasadiklarini cok iyi bir sekilde oyunda yansitabiliyorlar...


Ergoterapide ve siddet sonrasi tanidigim cocuklar (henüz iyi konusamiyan, yada konusmak istemeyen cocuklar) Hissetiklerini, yasadiklarini resim terapisinde dile getiriyorlar, ne oldugunu o an fark ediyoruz..oyunda cok sey anlatiyor bir cocuk, ailede, okulda, arkadaslariyla yasadiklarini bile oyuna aktariyor...


yine bu soruyu yöneltiyorum : oyunda cocuk nasil bir degisim saglar ve neden oyun bir cocuk icin önem tasiyor?

Saygilarimla




Canan teşekkürler çok anlamlı bir yazı emeğine sağlık ve canların yorumları için de teşekkürler
Ben de son sorunuza kendimce cevap vermeye çalışayım.

Çocuklar için oyun yetişkinler için bir işte çalışmak gibidir.Çünkü çocukların o yaşlarda ciddiye aldıkları en önemli şey onlar için oyundan başka birşey değildir.Dolayısıyla da oynadığı oyuncaklar olsun,oynadığı oyunlar olsun gerçekten ileride oluşacak fikirlerini meslek seçimlerini igi alanlarını belirleyici bir rol taşımaktadır.Bunu da Canan can yazısında belirttiği gibi görüyoruz.

Çocukluğumuzda bir düşünelim biz de bazı oyunları çok ciddiye alırdık ve o zaman oyun olan işimizi yapardık.Hatta bazen sabahta akşama kadar oynadığımız oyunlarımız olurdu...Bu bizim o yaşlarda işimizdi gerçekten sizler de çağrıştırabiliyor musunuz ?:sweatdrop

Çocuk için oyun onun işyeridir.İşçi olarak çalışır bunu yaparken eğlenir ama oyunun kurallarından tutunuz nasıl oynandığına kadar hepsini ciddiye alır.Bana göre...:)
iyi forumlar

Cocuklariniza ne kadar zaman ayiriyorsunuz?

Cok güzel bir soru,
Ben genelde cocuklarin ihtiyaci olduklari zamanlarda yanlarinda olurum,yani zamani pek dikkate almiyorum,ama sabah erkenden kizimla ders calismaya basliyorum.Cünkü Belcikada okullar saat 8.40 dan 16.00 ya kadar ve aksam göz atmiyor, eve geldiginde genelde okulda olan biteni konusuyoruz.

Oglum simdi 6 yasinda ona daha fazla zaman harcamamiz gerekiyor ,cünkü okul öncesi belli konularda kendi istegi üzerine calisiyoruz.Oyunla karisik resim cizerek ,matematigi sevdigi icinde genelde sayilarla oynuyoruz.

Ama kücük yasta daha fazla zamanimi aliyorlardi,cünkü az önce dediklerimizi ögrenmeleri icin birlikte yasamasida gerekliki cocuklar ögrensin.Gerek disarda gezerken insancil ögeleri ögretirken,evdede hayali yemekler yapar yaraticiligini artirmak adina ne kadar zaman geciyordu simdi bilmesi zor 1 soru.

Cocugunu dogru yetistirmeyi bilen ,bilincli aileler zaten sürekli 1 ögretme amaci güderler.Yani demem O ki cocuk yetistirmek gercekten emek istiyor,

cocugun yanlisini görüp dogru harekette bulunmak
yanlisin nerden kaynaklandigini arastirmak
(ki o yanlislar genelde kendi yanlislarinizdir)

Sevgiler size