Güney Afrika'daki beyaz hükümetler zamanında kendini emniyette hisseden Anglo-Amerikan şirketi,hürriyet hareketlerinin gelişimden rahatsızlık duymuş ve merkezini Güney Afrika dışına çıkarmaya karar vermiştir. Böylece ihtilal ve benzeri bir durum olduğunda, en azından, stoklar ve nakit paralar zarar görmemiş olacaktır. Elmasların satışı , zaten yıllar öncesinden Londra'ya kaydırılmış ve ''Central Selling Organization'' (Merkezi Satış Organizasyonu) kurulmuştur. Şimdi sıra, diğer zenginliklerin dışarıya taşınmasına gelmiştir. Gelmiştir gelmesine de normal şartlarda hiçbir ülke böyle bir operasyonu kabul etmez. Madenler üretilecek, satılacak, ama toplanan paralar bir başka ülkede stoklanıp işlemler dışarıdan yönetilecek... Olmaz gibi görünen bu plan için de çare bulunmuştur. Yıllarca hapiste kalan ve siyah nüfusun çok itibar ettiği Nelson Mandela hapisten çıkarılacak, Cumhurbaşkanı yapılacak, o da bu hizmetin karşılığında söz konusu operasyona izin verilecektir. Tabii, bu anlattıklarım resmi bir sözleşmeye bağlı olarak yapılmış değildir , bu sebeple her zaman ''Hayır, öyle olmamıştır'' denilebilir, ancak Nelson Mandela'nın 1990 yılında Cumhurbaşkanı oluşu ve şirket merkezinin, Güney Afrikada dışında , İsviçre ve Lüksemburg'a taşınışının resmi kabul tarihlerine bakıldığında, her şey apaçık ortadadır. Şirketin, sadece Güney Afrika'daki madenlerden satışının, 1989 yılında 4 milyar dolar olduğu ve bu paranın artık Güney Afrika'ya hiç uğramadan İsviçre'ye gidebileceği düşünülürse, operasyonun büyüklüğü ve önemi daha kolay anlaşılır. Bu arada Mandela , 1993'te Nobel Barış Ödülü'ne aday gösterilmiş ve ödülü almıştır. Bunların hepsinin tesadüfen olduğunu söyleme de herhalde aşırı saflık olur.

MADEN SAVAŞLARI
Prof.Dr. Doğan AYDAL

öncelikle sevgili hasan bu kadar anlamlı bir konuyu buraya taşıdığın için teşekkür ederim.dünyada halen yasal yollarla sömürülmekte olan bir çok devlet var.ve devlet başkanlarına baktığınız zaman hiçbirinin adil olarak seçimle başa geldiğini göremezsiniz.ve hiç bir olay tesadüf değil.
bu kitabı en kısa zamanda temin edip okumayı çok istiyorum.yarın ilk işim bu olacak.

Churchill'de 1950 yılında Nobel Barış Ödülüne layık görülmüştür.Üstelik 1.Dünya Savaşı'nda Irak'ın işgalinde zehirli gaz kullanıldığı ortaya çıktığında''uygarlaşmamış kabilelere karşı kimyasal silah kullanılmasını destekliyorum''sözünün üzerine...
Oysa Sartre,bu ödülü''bana verilmesinin çok çirkin sonuçlara varan siyasi bir karar olduğunu''söyleyerek red etmiştir.
Yazdıklarında doğruluk payı olabilir.

Emperyalistlerin her nobel verdiği şahıstan elimden olmadan şüphe duyarım. Emparyalist güçler her şeyi kendi amaçları doğrultusunda kullanmaktan sakınca görmezler bu da şüphe duymama neden olmaktadır.