KERBELA ÇOCUĞU

Kerbela' da bir çocuğum ben,

Peygamber'in soyundan

Dudağım kurudu, içemedim, Fırat'ın suyundan

Annem dedi bena, dayan gülüm, üstünsün canımdan

Babam diyor bak, sabret, içeceksin Kevser havzundan

Ah! Bakıyor Peygamber mahzun ve şaşkın ümmetine

Böyle mi sahip çıkılacaktı onun emanetine



Gün gelip ses gelecek size, asırlar ötesinden

boş verin dünyayı, şehadet, yaşamın izzetinden



Babam baş kaldırıyor, eğmiyor zillete

İbrahim'in nesliyiz diyor, katlanmıyor mihnete

İzzet dersi veriyor, mesajsalıyor her milete

Selam salıp ceddina, geliyoruz diyor cennete



Ebulfazl su getiriyor çadıra, kanlı Fırat'tan

Hava çok sıcak, ateş fışkırıyor yanık topraktan

Suya gidiyor, çevresi sarılıyor dört taraftan

Aslan kesiliyor; kan dökülüyor şanlı kılıçtan



Kesilince bir kolu, diğerine aldı tulumu

Gerigel amca dedim, unutum ben susuzluğumu

Babamın canısın sen, veririm sana bir kolumu

Su istemeyeceğim asla, kaybetmem onurumu



Duymuyordu beni, bırakmıyor umu elinden

Yardım gelmiyor, ses yoktu sahabeler elinden

Öbür kolu da kesilince, medet umdu dişinden

Ağzına aldı onu, kan boşanırken başından



Yine saldırdılar, kolsuz ve şaşkın bakarken çöle

Bedeniyle sakladı suyu oklardan, bir ümid ile

Ve son darbe inince, düştü amcam yüz üstü yere

Ya Rab amcam değildi, sanki bir dağ düşmüştü yere



Dedem Resul'ünbir meyvesi daha düştü dalından

Fatıma can bir kez daha ağladı, öldü melalından

Yine hançerlendi Nebi, yinevuruldu sırtından

Ama dirildi dini, Hüeyn'inin opak kanından



Kemal Can