Otuz beşime bastım geçen hafta. İlk yan bitti: Hayat 1...Ben: 0...
Ama belliydi böyle olacağı... Nicedir başlamıştı belirtiler:
Yolda çocuklar "Amca şu topu atıversene" diye seslendiklerinde kuşkulanmıştım ilkin...
Sonra saçlarımdaki beyaz teller tescilledi yarı yolun ufukta göründüğünü...
Baktım, lise fotoğraflarım sararmış, sınıf arkadaşlarım yaşlanmış.
Eş dost sohbetlerinde sağlık ve çocuk konuşulur olmuş... seyahat ve aşk yerine...
Gök gibi gürlemeye alışkın müzik setimin ses düğmesini kısar olmuşum,
içindeki uçurtmanın ipini cekercesine.Bizim zamanımızda" diye başlayan,
nutuklar atmaya başlamışım mezuniyet törenlerinde hayret daha dün değil miydi benimkisi,
Yıllar yılı dudak büktüğüm ölümden sonra hayat masallarına kulak kabartmaya
başlamışım gizliden gizliye...İple çektiğim haziranlara sırt çevirmişim.
Yaşamın orta sahasına girmişim...
irkilmişim.Ruhumun ikizleri yine çekiştiriyorlar kollarımdan.
Biri, Daha ne gördün kilıyor yüzünde papatyalarla;
Asıl şimdi başlıyor hayat,.. Bundan sonrası rahat Lakin,Buydu işte görüp göreceğim"
diye efkarlanıyor öteki...2. yarı geçer hızla yaşlanırsın zamanla..
Yaşı genç olanlar 35'e uzak durduklarını sanarak,
sahi oldu mu o kadar? Hiç göstermiyorsun" tesellisindeler...
35'le çoktan tanış olanlarsa hayata hoşgeldin"
pankartıyla karşılamadalar... ilk yarı sadece bir ısınmaymış meğer:
Asıl ikinci yarıda anlaşılırmış tadı, hayatın...
kavganın... aşkın...Bense şaşkın... devre arası bilancolarındayım
Son dönemde, kimbilir kaç eski anıyı yaralı ele geçirdim,
belleğimin derinliklerinde?Kimbilir kaç kez kendime yakalandım,
kendimden kaçarken... ve sustum vicdan sorgularında...
Aksisedamla bile dertleşmedim.Meğer ne yaman serüvenmiş hayat,
Bazen yediveren gülleri gibi bereketli.
Sanki hayat değil, Körfez Krizi mübarek Bir koyup, beş alıyorsun...
Yaşıyor, seviyor ve seviliyorsun...
Bazense kıtlıktan kırılıyor ortalık...şaşıp kalıyorsun...
Oysa herkes bilmezden gelse de-skoru belli oyunun
30'larda dedeni ve nineni kaybediyorsun. 40'lannda anneni ve babam...
ve 70'inde kendini..Şimdi devre arası yolun yarısı...
Bugüne dek ancak tanıştık hayatla...Ben O'na kendimi tanıttım...
O bana kendimi...Göğsüme madalya gibi dizdim hatalarımı...
Zaferlerim onlar benim... Olgunluğumun yapıtaşları...
Ve derin bir yara gibi sakladım başarılarımı...
Asansör çıkarken yukarı, dönüp bakmadım aşağı... Dönmesin diye başım...
Ben istikballe arkadaşım...Ne var ki yarım her şey... Hayat da yarım, sevdalar da...
Daha diyeti ödenmedi sevinlerin... ihanetlerin hesabı sorulamadı...
Nazım'ın dediği gibi "kopardım portakalı dalından Ama kabuğu soyulamadı Sevdalara doyulamadı...
"Doydum" diyen görmedim ki zaten ben...Hiç doyulmaz ki zaten...Lakin gel de zamana anlat bunu...
nedir bu telaş, bu kin Sanki ölüye can yetiştireceksin..Baktım ki ikinci yan kapıda...
ve hayatın ceza sahası yakın...Doldurdum bir kara kutuya 35 yılın hesabını.
Acılar, sancılar bir çekmecede, sevdalar diğerinde...Bir yerde hüzünler ve korkular,
bir üstte sevinçler ve zaferler... Kat kat, dizi dizi dizdim kullanılmış takvimlerimi...
Sabırla kapattım kutuyu, sevgiyle mühürledim ağzını...İlk yarı bilançom o benim:
Yangında ilk kurtarılacak... kazada ilk acılacak...Yarımlar tam olduğunda kara kutuyu açıp bakanlar teşhis,
koyacaklar halime.Çok mutlu olmuş, fazla yüksekten uçmuş zavallı diyecekler, ya da sebepsiz alçalmış...
Bile bile vurmuş kendini dağlara..Fakat kara kutu ancak bir kısmını söylüyücek hikayenin...
Kalanı benimle gelecek...
Dağların yamaçlarına savuracağım en mahrem hatıralarımı...
Reyhanlar saklayacak sırlarımı..Skoru bir tek Ege'nin sulan bilecek...
Denize kavuşabilirse eğer içimdeki nehir... Hayat: 0... Ben: 1


CAN DÜNDAR

Hayat öyle bir yıpratıyor ki insanı,ölümle yüzleşmeye başladığımız zamanlarda aslında hükmen yenik olduğumuz gerçeğini, yüzümüze bir tokat gibi vuruyor hayat.

otuzbeş yaşına kadar, bir gol'le mağlup olmanın verdiği,yenildik ama ezilmedik düşüncesini ve gururunu taşıyan pek az insan var maalesef.Öyleki;çoğu insan,daha gözlerini açtıkları ilk dakikalarda bir,iki,üç belkide dört-sıfır yenik başlıyorlar hayata.Hastanelerde rehin kalanlar,doğumhanelerde anasını yitirenler,bir avluya veya bir köşeye bırakılan canlar,belkide ömürleri boyunca beraberlik duygusunu taşıyamayacak olmanın ezikliği ile hayatlarını yönlendirmekteler.Önlerindeki uzun ama kısa,kolay ama zor,gerçek ama yalan dünyanın getirilerine, umutsuzca bakar pek çok insan.Bu umutsuzlukla, her an gol yeme korkusunun verdiği tedirginlik içinde defansa çekilen,kendi dünyalarına kapanan insanları,bu kapalı dünyalarında bulmak daha da zordur.Siz ne yaparsanız yapın,kişi kendi üzerindeki bu gömleği sıyırıp atmadıktan,defansif anlayışını ofansife çevirmedikten sonra,bu kişilere yardım etmekte çok zordur.

Diyorum ya,hayat maalesef daha başlarken adaletsiz başlıyor.Kimi sarayda açıyor gözlerini,kimi bir çadırda,kimi damı akan bir viranede...Kimisi çatı olarak kendine gök kubbenin çatısını seçmek zorunda kalıyor istemesede.Bir koyup beş alacağı,birleri bile olmuyor bazı insanların.sıfır sıfır,elde var sıfırla hayata başlayanlar için çok daha zor hayat.Yokluğun ve hiçliğin girdabına tutulmamış insanlar,asla bilemezler bu duyguyu ve bilemeyeceklerdir hiçbir zaman.Kaf dağının sisli bulutlarla kapladığı zirveden,nasıl görünürse bir ova,yukarıdakilerde o flu görüntüyle bakacaklardır aşağıdakilere.Ne yukarıdakiler aşağıdakilerin ne halde olduklarını görecekler,nede aşağıdakiler yukarıdakilerin yaşadığı hazzı yaşayacaklardır.Sisli bulutlar arasındaki kişiler ise,ne oldum delisi edasıyla ve kişiliklerini bulamamanın verdiği bunalımla,karmaşık duygularla sona geleceklerdir.

Hayat yaşanması zorunlu olan bir yarıştır.Ancak bu yarışın ne hakemi,nede jurisi vardır.Hakemde juri de kişinin kendi benliğidir.Her ne kadar geçmiş yaşantısında yaptığı hatalarla,madalyalarını göğsünde biriktirmiş olsada insan,en azından yarışın son etabında bile olsa geçmişin verdiği tecrübeleri kendine araç edinmeyi bilmelidir kişi.Hiç değilse,bitime yüz metre kala atacağı bir deparla mutluluğu göğüsleme zahmetine ve onuruna erişmelidir.Buda kendisine vereceği bir teselli ödülü olacaktır göçüp gitmeden önce...
Kara Davut

http://www.aleviforum.com/showthread.php?t=7072

Can Dündar'a ait topik.