Akşamın ilerleyen saatlerinde kapının arkasında
hep seni bulacakmışcasına hayaller kurdum...
Sanki dedim eski günlerdeki gibi benimle saklambaç oynayacaksın,
çocukluğunda ki gibi. Hani gardrop içine saklanacak yada akla hayale
gelmeyecek şekilde afacan bir çocuk gibi,perdelerin arkasından görünen
ayakların yerini hiç belli etmeyecekti.Ama kapının kilidi dönüp aralandığında
ne seni nede kokunu duyamamak ızdırapların en büyüğü idi....
Yinede
oyunuma devam edip aradım seni dip köşe....
Çabalarım boşuna bulamadım....Anladım ki dönmeyeceksin bir daha geri...
Yılmadan beklemeye ve ölene dek seninle saklambaç oynamaya alışacaktım heralde....

paylaşımın için sağol..