Sevgili dostum Cüneyt Ülsever de benimle aynı fikirde: Amerikan yönetimi 'İran'a yapacağı saldırıya yardımcı olacak bir Türk yönetimi' arıyor, fakat 'bunun sivil mi asker mi olabileceğine' henüz karar verebilmiş değil...

Yardımın 'havaalanı açmak' falan şeklinde 'pasif' mi, yoksa 'fiilen saldırıya katılmak' şeklinde 'aktif' mi olacağı da henüz dillendirilmiyor, çünkü belki Amerikan yönetimi bunu kendisi de henüz bilmiyor.

Bakın, belki de gözdağı vermek için Kürt ayaklanması yeniden başlatıldı!

Daha önce açık seçik yazmıştım: AKP dışında herhangi bir güç odağı Amerika'ya 'destek olacağım' desin, hemen ona bir 'yeşil ışık' yanacaktır!

Fakat bu güç odakları, oy oranları yerlerde sürünen birtakım modası geçmiş politikacılar değil herhalde...

Çok pis bir dönemece geldik gene: Kıbrıs çıkarması kadar, Yunanistan'ın NATO'ya dönebilmesi kararı kadar, Irak saldırısı kadar nazik bir dönemeç.

Amerikan adaylarından birisi Müslüman kamuoyunu ve seçmenini kolladığı için, ötekisi de kamuoyu ve seçmen endişesi bulunmamakla birlikte bir Kürt devletine asla izin vermeyeceği için, Amerikan politikası zorda...

Öte yandan Yasemin Çongar'a kulak verirsek, Amerikan yönetimiyle AKP arası ilişkiler çok kötü, tahminimizden daha da kötü durumda (tezkere krizine Hamas ziyareti tüy dikmiş), fakat sivilleri hepten de gözden çıkaramıyorlar...

Çünkü 'Türkiye'nin demokratik ve ılımlı İslam modelinin Ortadoğu'ya örnek olması' projesi iki seksen yatacak o zaman! Türkiye 'sert Kemalizm'e' dönerse Amerikan dış politikası rezil olacak.

Ama, Arap ve Acem dünyasının Türkiye'yi asla kendine örnek almayacağını, bunun Ortadoğu uzmanı geçinen birkaç CIA dallamasının hayal ürünü olduğunu da anladılar Amerikan yetkilileri!

Hep birlikte çok pis bir noktadayız. Onlar da, biz de.

Acaba geleneksel politikamız olan 'kertenkelelikle' bu işten sıyrılabilecek miyiz?

Yoksa burnumuza kadar bokun içine mi batacağız?

Hepten kafa tutarsak Kürt ayaklanmasını büyük bir iç savaş boyutlarına taşımaktan da hiç çekinmez bu adamlar... Bu Avrupa Birliği'nin de çok işine gelir, Türkiye'yi 'almak zorunda kalmak' zahmetinden kurtulurlar, konu rafa kalkar.

Bizim faşistler de derin bir oh çekerler... Günü kurtarmış olurlar.

Fakat boyun eğer de savaşa girersek bu kez ne olur, ben size söyleyeyim: Dolar 3 YTL, Avro da 5 YTL olur. Kürdistan Devleti de kurulur. AKP ya da onun mirasçısı olacak bir parti de ilk serbest seçimde 500 milletvekiliyle bu kez 'sağlama' gelir.

Peki, 'Amerika Kıbrıs'ta bize ılımlı baksa, Kürt devletinden vazgeçse, onu ezmek için bize izin de verse, bunun diyeti olarak İran savaşına girelim mi?'...

Değer mi, bu serüvene atılmaya değer mi sevgili çılgın Türkler? Günü kurtarmak için geleceği batırmaya değer mi?

Enver'i de buna benzer bir tuzağa düşürmemişler miydi Almanlar?

Amerika'nın nabız yoklamalarına olumlu ya da olumsuz bir yanıt vermeden önce bunu iyi düşünün.

Engin Ardıç tan ilginç bir yazı yorum varmı acaba??