Issızda yankılanan en deli kanlı dalgalarıyla
taşıyamayarak bunca acıyı
bastırıp bağrına kollarını
seslendi iki taraf köylerine,
başladı onların türküsüne
Kırkgöz’ün beyaz köpüklü oğlu.
Ayna olup ışıdı mavi göklere
haykırdı acılarını
yediveren gülleri yatırıp kollarına
en soğuk en yalnız zamanların
en dost en kardeş anlarının yaşadığı günde
bir duygu seliyle sarıp dünyayı,
aktı Murat’a,Fırat’a,Basra’ya...
Delikanlı baharında çağıl çağıl,
sual olunmaz mahşeri hiddetiyle
taşıyıp herbir damlasında milyonlarca canı,
haykırdı biri bir eden onbir yiğide;
Hayda oğullarım hayda!
bir ulu kavganın başında
bir ulu kuş gibi açarak kanatlarını
bir çelik mengene gibi sıkarak mavzerini
düşen her yoldaş kulak verip Munzur’a
ve kırkların başından bakarak ufka
yürüdüler kitap kitap
yürüdüler namlu namlu
destan destan, umut umut...
Erdal,İnan güzel “Yusufçuk”
gelerek ülkenin her köşesinden
kardeş oldular Dersim’e...
Yüce dağların özgürlüğe kanat çırpan kartallarıydılar
güneşin Munzur’la birleştiği anda
ışıyan gözlerle seslenerek birbirlerine
ve bakarak en kutsak kavgalarının en sadık dostlarına...
Spartaküs’ten bu yana
eş eyleyerek sloganlarımızı rüzgarın en hoyratına,
adayarak en taze ömürlerinin
en güzel ömürlerini,
türkü söyler gibi aynı sesten
halay çeker gibi aynı koldan
yürüdüler yanyana...
Elleri tetikte
yüreklerimizde yürekleri,
yıldızlaşarak mavi göklerimizde
kaydılar sonsuzluğa...
Şimdi onların türküsünü söyler
Kırkfgöz’ün beyaz köpüklü oğlu
Bir eliyle bastırıp yarasını
diğerleriyle uzanıp güneşe
yediveren güllerini eş etti bir deli poyraz,
bir deli mevsşmde
tayfun olup,ayırdı taneyi başaktan.
Konuşulacaksa kahramanlıktan yana;
onlar halkın oğullarıydılar
Cihan’dılar,Erdal’dılar,İnan’dılar,Yusuf’tular
kardeştiler,yoldaştılar,candılar
akıp gittiler yıldız yıldız
bayrak bayrak
yürüdüler umut umut
aktılar ırmak ırmak
akın edip göklere
sırdaş oldular güneşe
Kavganın kızıştığı her anda
akacaklar en coşkun sularda,
Munzur’un yoldaşları
mezopotamya’dan dünyaya .............

SADIK AYTEKiN