Nice bedeller ödemiş Anadolu, günümüzde hala böylesi durumlar (savaşlar,iç çekişmeler v.s.) yaşanırken neden aşkı,aşk acısını ve buna benzer temaları şarkılarında barındırıyor.Aşkın sırasımı acaba.Tamam Anadolu insanı duygusaldır ama Anadolu insanı yaşamış görmüştür, deneyimleri vardır.Çözümleri vardır.Gençlik yakın tarihini iyi bildiği halde neden hicivlerini,yergilerini yorumlarında dile getirmiyor?

Aşık Veysel,Pir Sultan Abdal,Hacı Bektaş-ı Veli,Tamburi Cemil Bey’ler gibi birçok ismin yerini alacak kitle neden hala kendisini sezdiremedi insanlara?

Sürekli aynı temaların var olduğu şarkılar bizi ister istemez yozlaşmaya sürüklemiyor mu?Monotonluğun, tek düzeliğin olduğu şarkıların yerini ne zaman geçmişimizde ki başkaldırılarımız yer alacak?
Biz bu ülkenin evlatlarıyız.Kürt,Türk,Çerkez,Laz,Hemşin,Boşnak ve birçoğu geçmişimiz ahım şahım değildir.Acılar dizboyudur.Ama bilinsin ki bizim başka ülkemiz yoktur.Bizi kabullenecek başka bir ülkede yoktur.Anadolu’yu Anadolu yapanda budur.Kültür dağılımı,farklı kültürlerin bir arada olması ve kültürümüz yok olmakta...Göre göre ve elimizin tersiyle iterek bunu yapmaktayız.

Var iken yok olmaya yüz tutan bir kültüre, değeri ne ise onu gösterin...

Sevgiler.