Sevdiklerimiz,sonsuz bağlılık duyduklarımız ayrılır aramızdan neden niçin bilmeden ve çoğu zaman aniden.Hiç bir zaman doğru zaman değildir.

Aklımız almaz neden o diye haykırırız. Ölümü yediremeyiz.Onsuz geçecek bu lanet olası hayat o olmadan doğacak güneş,onsuz çıkacak ay gece gökyüzüne,yıldızlar onsuz parlayacak rüzgar esecek o olmadan çiçekler acacak mevsimler değişecek bitermi bu ömür o olmadan biter mi hayat onsuz güzelmi onsuz yaşasam yaşamasam önemlimi?

Nasıl katlanacam nasıl dayanacam.O Olmadan ben kimin omzunda ağlayacam.

Oysa herşey böle değildir her zaman
Nedir korktuğum? Onsuzluk mu? onun olmaması mı nedir? Aradığım nedir? beklediğim bir şey mi var? Neden sorguluyorum herşeyi?Neden farkliyim ben? neden herkes gibi değilim?Neden mutlu değilim ben? Neden herkesten farkli mutlu olmama nedenlerim?Neden ben sonsuz dedikleri şeylerde son arar kisitli denilen şeylerde sonsuzluk arar oldum.Neden Hiçbirşeye inamayan ve inandırmaya çalişan bazen onlara bile kendisi inamayan biriyim ben neden?Neden derken bile inanmıyorum kendime.Ve korkuyorum ki bir gün ihanet edecem doğru bildiklerime.

Derdim ne benim? bunların hiçbiri ne birinin sevgisi ne sevdiklerimin gitmesi..Çaresizim ağlarım... Çünkü ben yalnızım.

Herkesi korkutan ölümdür.Ölüm çoklarına göre en son sözdür.Oysa bilmezler ki yalnizlik ölümdür.Giden değildir ölen acıyı çeken ve gerçekte ölen kalandir...Çünkü o artık yalnizdir...

Ve öle biri olmadıysa hiç.Konuştuklarına cevap veren çıkmadıysa hayatında.Kendin sordun kendin cevapladıysan hep. Hepsinden,herkesten uzaklaşiysan;Büsbütün sardıysa etrafını yalnızlık,biriyle paylaştığın bir geçmişinde yok hatırlayacak,çünkü o biri hiç olmadı,kimilir belkide doğmadı.Tüm insanlar ölü senin için;sen onları çok öönceleri kaybettin.Sensin geride kalan.Diğerleri gibi ağlamıyorsun sen yalniz şimdi.Seninki hem ebedi hem ezeli.Sakın üzülme ağlama sen devam et kalabalıklar içinde yalnız olmaya...

OnuR

eline sağlık sağolasın...

sağolasın can...