Naz
28.04.2006, 01:27
DİNİNİZ SEVDİKLERİMİ YAKIYOR
CEZMİ ERSÖZ
İsmet Özel; hatırlarsınız, bir telefon konuşmamızda şiirlerinizin yüreğimde derin izler bıraktığını söylemiştim. Gerçekten öyleydi. İçimi nihilizmin o buz gibi delişmen sularıyla yıkanmak istediğimde açar kitabınızı (Erbain), “Jazz”ı, “Dişlerimiz Arasındaki Ceset”i, “Çözülmüş Bir Sırrın Üzüntüsü”nü... Ve doyamaz, hepsini yeniden, kanaya kanaya okurdum. Şiirlerinizden yenilenmiş ve dirilmiş olarak çıkardım... Dergah dergisinde yayımlanan son şiiriniz için Nokta dergisi, şairleri arayıp, şiiriniz hakkında soruşturma açmıştı. Orada sizin bizden, yani mazlumlardan, tutunamayanlardan olduğunuzu, bu nedenle İslamcı olmanızın beni çok da ilgilendirmediğini söylemiştim...
Bu yüzden Sivas Katliamı’ndan sonra yazacağınız yazı benim için çok önemliydi. Heyecanla beklediğim yazınızı, 8 Temmuz’da Milli Gazete’de okudum. Başlığı: “Sivas Göklerinden Sırp Tayyareleri Uçacak mı?”ydı. Yazınıza, Aziz Nesin’in 12 Eylül’den sonra yeni bir askeri müdahale olup olmayacağına ilişkin bir soruya, “Eğer Müslümanlar (lafzen şeriatçılar dese gerek) bir tehlike arz ederse orduyu çağırırız”, dediğini ve son günlerdeki konuşma ve davranışlarını orduya davetiye fikrini gerçekleştirme çabası şeklinde bir değerlendirme yaparak başlayıp, “Aziz Nesin gibilerinin kendilerini güvenlikte hissetmeleri için Sırp (veya Grek, Ermeni, Rus veya Amerikan) uçaklarında Sivas semalarında görmeleri mi gerekiyor?” diye imalı bir soruyla devam ediyordunuz.
Bu saptamalarınız beni ilgilendirmiyordu İsmet Özel: Birileri orduyu çağırabilirdi ya da İSlamcılar kendi ordu ve iktidarlarını kurmak için çeşitli politik arenalarda boy gösterebilirdi. Bence bunlar moraldışı politik analizlerdi. Siz bir şairdiniz önce ve yurdunuz insandı. O acı çeken, savrulan, direnen, kıyıma uğrayan, yaratan, dönüştüren insan...
Yazınızda “Allahuekber” sesleriyle yanan 37 insan yoktu İsmet Özel. Yazınızda yakılarak öldürülen o filiz gibi semahçı kızlar, yüreği elinde halk ozanları ve söz için can veren şairler yoktu. Yana yakıla aradım, bir tek kelime yazmamıştınız. Oysa hangi politik strateji ölümden daha önemli, daha kutsal ve daha hayatiydi!
En azından bu katliamın Müslümanlıkla hiç ilgisi olmadığını yazabilirdiniz. Yazmamıştınız...
Müslümanların “haysiyetli, yurtsever, millet bütününün selametini kapsayan bir siyaset lehine ağırlıklarını koyan” insanlar olduğunu yazmıştınız da, Sivas’a konuk giden ve en az sizin Müslümanlarınız kadar haysiyetli ve yurtsever olan insanları bir otele kıstırıp “Müslümanlık” adına acımasızca yakanları bir kez olsun lanetlememiştiniz...
Öyleyse bize “kara, karanlık bir yaz” hediye ettiniz.
Siz artık benim için yüreğimi yıkadığım bir şair değil, siyasallaşmış, İslamcılığın propagandacısısınız. Artık “çığlıklardan çadır yapmaya” siz de başladınız. Artık bu ülkede siz ve sizin gibi “Müslümanlar” iddia ettiğiniz gibi mazlum değilsiniz. İktidarı istiyorsunuz. Bizimse hiç böyle bir derdimiz olmadı. Biz Kemalist ordulara asla davetiye çıkarmadık, çıkartmayız da; bizim giyecek üniformalarımız da yok İsmet Özel. Zaten hiç olmadı...
Biz kim miyiz? Biz iktidara oynadığınıza inanmayan ve önerdiğiniz o “İslami dönüşümde”, o “İdeal toplum tasarınızda” bu düşünce ve duygularımızla var olamayacağımızı bilemeyen ve sizlerle birlikte eşit ve özgür bir şekilde yaşayabileceğimizi uman, bunun olanaklarını, zeminlerini yaratmaya çalışan hayalperest sosyalist, demokrat ve özgürlükçü aydınlarız!..
Yazınızda “İslami dönüşümün Türkiye için ideal bir toplum tasarımı olmaktan ziyade, bir zaruret haline geldiği günden güne daha belirginleşiyor” diyordunuz da, Madımak Oteli’nde, hadi bıraktım solcu yazarları, aydınları, kim bilir hangi merdiven altında hangi ıstıraplarla yanarak ölen otel görevlisi gençler için dahi tek bir satır yazmamıştınız! Yanılıyor muyum İsmet Özel? Ne olur beni tekzip edin, içimden bu zalim şüpheyi kaldırın!
Müslümanların üzerinde uçacağını söylediğimiz o uçaklar, bizlerin üzerinde çok uçtu İsmet Özel. O düşman bellediğiniz solcu yazar ve aydınları, “Kemalist ordular” çok yaktı, şimdi bizi sizin dininiz de yakıyor İsmet Özel. Ve artık şimdi siz de “Bize ne başkasının ölümünden” diyebiliyorsunuz...
Çocukluğumun o altın namazlarını, o asil gizli ibadetlerini, insana ruh aydınlığı getiren Müslümanlığını arka odalara kilitlediniz. Siyasallaşmış İslam, bir zamanlar nasibinizin kalmadığını söylediğiniz beyazların topraklarında, beyazların kurallarıyla ve kendine yeni uyruklar edinerek geliyor. Artık siyasallaşmış dininiz (ayrım gözetmeden) yazarlarımı, şairlerimi, dostlarımı yakıyor İsmet Özel...
Unutmayın ki totaliter de olsa, inançlarınız ve düşüncelerinizin yüzünden uğradığınız hiçbir baskı ve zulme asla tepkisiz kalmayız. Demokrasi anlayışımız bunu gerektiriyor çünkü.
Ancak Sivas Katliamı bir dönüm noktası İsmet Özel. Bu yüzden sizinle yollarımız burada ayrılıyor. Elveda şair, elveda İsmet özel...
Yüreğimde bıraktığınız izler şimdi üşüyor...
CEZMİ ERSÖZ
İsmet Özel; hatırlarsınız, bir telefon konuşmamızda şiirlerinizin yüreğimde derin izler bıraktığını söylemiştim. Gerçekten öyleydi. İçimi nihilizmin o buz gibi delişmen sularıyla yıkanmak istediğimde açar kitabınızı (Erbain), “Jazz”ı, “Dişlerimiz Arasındaki Ceset”i, “Çözülmüş Bir Sırrın Üzüntüsü”nü... Ve doyamaz, hepsini yeniden, kanaya kanaya okurdum. Şiirlerinizden yenilenmiş ve dirilmiş olarak çıkardım... Dergah dergisinde yayımlanan son şiiriniz için Nokta dergisi, şairleri arayıp, şiiriniz hakkında soruşturma açmıştı. Orada sizin bizden, yani mazlumlardan, tutunamayanlardan olduğunuzu, bu nedenle İslamcı olmanızın beni çok da ilgilendirmediğini söylemiştim...
Bu yüzden Sivas Katliamı’ndan sonra yazacağınız yazı benim için çok önemliydi. Heyecanla beklediğim yazınızı, 8 Temmuz’da Milli Gazete’de okudum. Başlığı: “Sivas Göklerinden Sırp Tayyareleri Uçacak mı?”ydı. Yazınıza, Aziz Nesin’in 12 Eylül’den sonra yeni bir askeri müdahale olup olmayacağına ilişkin bir soruya, “Eğer Müslümanlar (lafzen şeriatçılar dese gerek) bir tehlike arz ederse orduyu çağırırız”, dediğini ve son günlerdeki konuşma ve davranışlarını orduya davetiye fikrini gerçekleştirme çabası şeklinde bir değerlendirme yaparak başlayıp, “Aziz Nesin gibilerinin kendilerini güvenlikte hissetmeleri için Sırp (veya Grek, Ermeni, Rus veya Amerikan) uçaklarında Sivas semalarında görmeleri mi gerekiyor?” diye imalı bir soruyla devam ediyordunuz.
Bu saptamalarınız beni ilgilendirmiyordu İsmet Özel: Birileri orduyu çağırabilirdi ya da İSlamcılar kendi ordu ve iktidarlarını kurmak için çeşitli politik arenalarda boy gösterebilirdi. Bence bunlar moraldışı politik analizlerdi. Siz bir şairdiniz önce ve yurdunuz insandı. O acı çeken, savrulan, direnen, kıyıma uğrayan, yaratan, dönüştüren insan...
Yazınızda “Allahuekber” sesleriyle yanan 37 insan yoktu İsmet Özel. Yazınızda yakılarak öldürülen o filiz gibi semahçı kızlar, yüreği elinde halk ozanları ve söz için can veren şairler yoktu. Yana yakıla aradım, bir tek kelime yazmamıştınız. Oysa hangi politik strateji ölümden daha önemli, daha kutsal ve daha hayatiydi!
En azından bu katliamın Müslümanlıkla hiç ilgisi olmadığını yazabilirdiniz. Yazmamıştınız...
Müslümanların “haysiyetli, yurtsever, millet bütününün selametini kapsayan bir siyaset lehine ağırlıklarını koyan” insanlar olduğunu yazmıştınız da, Sivas’a konuk giden ve en az sizin Müslümanlarınız kadar haysiyetli ve yurtsever olan insanları bir otele kıstırıp “Müslümanlık” adına acımasızca yakanları bir kez olsun lanetlememiştiniz...
Öyleyse bize “kara, karanlık bir yaz” hediye ettiniz.
Siz artık benim için yüreğimi yıkadığım bir şair değil, siyasallaşmış, İslamcılığın propagandacısısınız. Artık “çığlıklardan çadır yapmaya” siz de başladınız. Artık bu ülkede siz ve sizin gibi “Müslümanlar” iddia ettiğiniz gibi mazlum değilsiniz. İktidarı istiyorsunuz. Bizimse hiç böyle bir derdimiz olmadı. Biz Kemalist ordulara asla davetiye çıkarmadık, çıkartmayız da; bizim giyecek üniformalarımız da yok İsmet Özel. Zaten hiç olmadı...
Biz kim miyiz? Biz iktidara oynadığınıza inanmayan ve önerdiğiniz o “İslami dönüşümde”, o “İdeal toplum tasarınızda” bu düşünce ve duygularımızla var olamayacağımızı bilemeyen ve sizlerle birlikte eşit ve özgür bir şekilde yaşayabileceğimizi uman, bunun olanaklarını, zeminlerini yaratmaya çalışan hayalperest sosyalist, demokrat ve özgürlükçü aydınlarız!..
Yazınızda “İslami dönüşümün Türkiye için ideal bir toplum tasarımı olmaktan ziyade, bir zaruret haline geldiği günden güne daha belirginleşiyor” diyordunuz da, Madımak Oteli’nde, hadi bıraktım solcu yazarları, aydınları, kim bilir hangi merdiven altında hangi ıstıraplarla yanarak ölen otel görevlisi gençler için dahi tek bir satır yazmamıştınız! Yanılıyor muyum İsmet Özel? Ne olur beni tekzip edin, içimden bu zalim şüpheyi kaldırın!
Müslümanların üzerinde uçacağını söylediğimiz o uçaklar, bizlerin üzerinde çok uçtu İsmet Özel. O düşman bellediğiniz solcu yazar ve aydınları, “Kemalist ordular” çok yaktı, şimdi bizi sizin dininiz de yakıyor İsmet Özel. Ve artık şimdi siz de “Bize ne başkasının ölümünden” diyebiliyorsunuz...
Çocukluğumun o altın namazlarını, o asil gizli ibadetlerini, insana ruh aydınlığı getiren Müslümanlığını arka odalara kilitlediniz. Siyasallaşmış İslam, bir zamanlar nasibinizin kalmadığını söylediğiniz beyazların topraklarında, beyazların kurallarıyla ve kendine yeni uyruklar edinerek geliyor. Artık siyasallaşmış dininiz (ayrım gözetmeden) yazarlarımı, şairlerimi, dostlarımı yakıyor İsmet Özel...
Unutmayın ki totaliter de olsa, inançlarınız ve düşüncelerinizin yüzünden uğradığınız hiçbir baskı ve zulme asla tepkisiz kalmayız. Demokrasi anlayışımız bunu gerektiriyor çünkü.
Ancak Sivas Katliamı bir dönüm noktası İsmet Özel. Bu yüzden sizinle yollarımız burada ayrılıyor. Elveda şair, elveda İsmet özel...
Yüreğimde bıraktığınız izler şimdi üşüyor...